Είδαμε την παράσταση ‘Η Σαμάνθα και ο Μαξ στο βυθό της ασφάλτου’ στον Πολυχώρο Vault
Για 2η χρονιά, στον Πολυχώρο Vault, οι νεαροί Σαμάνθα και Μαξ, μέσα από το κείμενο του Άκη Δήμου και τη σκηνοθετική ματιά του Θοδωρή Αντωνιάδη, έρχονται για να ακροβατήσουν στον χρόνο, στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον τους…
Το σκηνικό σκοτεινό. Ένα λούνα παρκ, με σημαιάκια, ένα αλογατάκι, ρόδες, κούνια, που μυρίζει έντονα την εγκατάλειψη… Δυο νέα παιδιά, η Σαμάνθα και ο Μαξ, φευγάτοι από το σπίτι τους, συναντιούνται εκεί…
Το ερώτημα τους κρυφοκαίει, θα μας ψάξουν απ’ το σπίτι; Αγωνιούν για το φευγιό τους, ελπίζουν να τους ψάξουν, ελπίζουν και να φύγουν ανενόχλητοι, να πάνε κάπου μακριά… Κάπου μακριά απ’ όλα… Αν και νέοι, έχουν παρελθόν, έχουν το χθες που τους πυρπολεί τα σωθικά και δεν τους αφήνει στη χαρά της νιότης… Το μόνο που θέλουν είναι να πιάσουν το φεγγάρι. Και αυτό βλέπεις, δεν είναι τόσο απλό…
Μέσα στο παλιό λούνα παρκ, δίπλα στη λεωφόρο, που τη διασχίζουν με ταχύτητα τα αυτοκίνητα, τα δυο παιδιά ακολουθούν τις παιδικές τους αναμνήσεις… τα τραύματά τους… Τραύματα που εμποδίζουν το όνειρο και το λευκό μυαλό γίνεται μαύρο… Όμως αυτό που έχει αξία είναι να θυμάσαι μόνο ό,τι ονειρεύεσαι, λένε και συνεχίζουν…
Συνεχίζουν να παίζουν παιχνίδια για μεγάλους… Να παίζουν με το παρελθόν τους, που εμπλέκεται και καθορίζει την ψυχοσύνθεσή τους σήμερα. Κι επειδή ο έρωτας είναι βουνό και δύσκολα θα τα καταφέρνεις, ας παίξουμε έναν χωρισμό…
– Έλα πες ότι θέλεις να χωρίσουμε, πες…
– Ναι, ας χωρίσουμε… Εξάλλου τα ταξίδια είναι για την αρχή κι εμείς δεν έχουμε τίποτα άλλο να μάθουμε…
Η Σαμάνθα και ο Μαξ. Ακροβατούν στην άκρη του δρόμου, ψάχνοντας τον πατέρα, τη μάνα, τη χαμένη και κακοποιημένη παιδικότητά τους… Ψάχνοντας την ανάστασή τους, μέσα απ’ τις δύσοσμες ζωές τους… Μέσα από μια βόλτα στο χιόνι ή στη βροχή…
– Μη μιλάς…
– Μη μιλάς, γιατί όσο μιλάς παλιώνεις…
– Μη μιλάς… εξάλλου, η χαρά κρατάει όσο και η νύχτα…
Μια Σαμάνθα κι ένας Μαξ, που μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε νέος. Κι ένα αλληγορικό παραμύθι. Ένα παραμύθι μέσα στο οποίο, ίσως και αέναα, δυο νεαρές ψυχές θέλουν να δραπετεύσουν από έναν κόσμο που δεν τους ταιριάζει. Ή κι απ’ τον ίδιο τους τον εαυτό. Δεν υπάρχει προορισμός, παρά μόνο ανάγκη για φυγή. Ακόμη και το άγνωστο είναι πολλές φορές πιο οικείο απ’ το γνωστό… Ερωτισμός, μοναξιά, ελπίδα και μια κραυγή για αγάπη… Οι μνήμες, οι εξομολογήσεις, οι αποκαλύψεις, άλλοτε ειπωμένες με γλύκα κι άλλοτε με περισσή ένταση, σημαδεύουν αυτό το αντάμωμα… Ποιος ξέρει τι θα φέρει η αυγή; Ή η άλλη μέρα; Ή μια άλλη ζωή;
Παραισθήσεις και ψευδαισθήσεις. Τάσεις φυγής και εσωστρέφεια. Η ανασφάλεια κυρίαρχη δύναμη. Όνειρα που γκρεμίζονται, πριν καν γεννηθούν, με εκκωφαντικό θόρυβο. Απογοητεύσεις. Και, παραδόξως, υπάρχει χαρά όταν θα βρεθείς πάλι εκεί απ’ όπου ξεκίνησες, γιατί εκεί είναι το γνώριμο κι αυτό δίνει την ασφάλεια. Αδιέξοδο. Κι ένα σάπιο σύστημα, ανίκανο να κατανοήσει τις ανάγκες των νεανικών ψυχών, μιας και τα ιδεώδη ή τα οράματα για ένα διαφορετικό, καλύτερο αύριο, έχουν χαθεί προ πολλού…
Ο Άκης Δήμου, μέσα από τον φαύλο κύκλο, διηγείται ένα ατελείωτο παιχνίδι παλινδρόμησης, απ’ το χθες στο σήμερα και υποθετικά στο αύριο… Ο Θοδωρής Αντωνιάδης, παίρνει τον Πάρι Σκαρτσολιά (Μαξ) και την Εύη Τσάφου (Σαμάνθα) από το χέρι και τους καθοδηγεί με ακρίβεια στην έκφραση των πολλών και διαφορετικών συναισθημάτων που απαιτούνται. Το αποτέλεσμα: ο Σκαρτσολιάς και η Τσάφου, μέσα από την κινησιολογία της Φρόσως Κορρού, γεμίζουν το black box του Vault με ενέργεια και ταλέντο. Και οι φωτισμοί του Παπανδρικόπουλου, η μουσική του Μάριου Τσικνή και τα σκηνικά της Ανδρομάχης Αρβανίτη, δημιουργούν το κατάλληλο δυστοπικό περιβάλλον μέσα στο οποίο εξελίσσεται η ιστορία.
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Σεπτέμβριος 2021
