Είδαμε την παράσταση ‘Η Ψιλικατζού’ στον Πολυχώρο Vault Theater Plus
Ψιλικατζού.. .
Μια γυναικεία καθημερινή ιστορία που εξελίσσεται σε μια γωνιά της Νίκαιας…
Μια γυναίκα που είχε όνειρο να έχει τη δική της αυτονομία και έτσι ανοίγει το ψιλικατζιδικό της…
Μια απλή Ελληνίδα, μια καθημερινή φιγούρα…
Η πρωταγωνίστρια ενσαρκώνει το ρόλο της Γουόνα μπι μανούλας..
Θέλει, και το θέλει με κάθε της κύτταρο.
Θίγει με έναν δραματικό, όμως ρεαλιστικό τρόπο και τροπάριο την ιστορία κάθε γυναίκας που θέλει να γίνει μαμά και το προσπαθεί μέσα από υποβοηθούμενη γονιμοποίηση. Ισχύουν όλα όσα λέει και όντως η αγωνία, η ταλαιπωρία, η ελπίδα, η λαχτάρα, οι αποβολές… όλα…
Ναι, δεν μπορείς να μείνεις αδιάφορος, η αλήθεια είναι…
Είναι ένα θέμα που αγγίζει.
Και σε θυμώνει… και αγανακτείς μαζί της.
Βέβαια, σε όλον τον αγώνα, σταθερός και αόρατος σύντροφος ζωής, ο σύζυγός της.
Το Λιμάνι και η δύναμή της…
Και εν τέλει, επειδή είναι πεισματαρα και το θέλει πραγματικά, η ζωή της το δίνει, παρά τις απογοητεύσεις, παρά την ταλαιπωρία… και εκεί βλέπεις ότι όντως επιβραβεύεται η προσπάθεια, ο αγώνας και τα όνειρά της.
Συμπαθητική παράσταση, δε λέω… όμως αυτό που εμένα με συνεπήρε είναι ο πολυχώρος Vault… πραγματικά, ο κ. Δημήτρης Καρατζιας έχει φτιάξει έναν χώρο που η ζεστασιά και η ατμόσφαιρά του είναι μοναδικά… Πίνεις στο φουαγιέ ένα εκπληκτικό λευκό ποτήρι κρασί και ήδη έχεις μεθύσει με τα κεριά, τους πίνακες, την ατμόσφαιρα και τα χαμόγελα των παιδιών.
Αξίζει να πας, ακόμη και για ένα ποτό. Ιδιαιτερος καλλιτεχνοχώρος, με πινελιές από βίντατζ αρώματα, ενέργεια, μυρωδιές… Πολλά συγχαρητήρια, τους αγάπησα!
Συστήνω ανεπιφύλακτα!
Kωνσταντίνα Κούτσικου, Ιανουάριος 2019
***
Ήταν πριν 3 ή 4 χρόνια που μια βραδιά – παρουσίαση προγράμματος, το μάτι πέφτει στις παραστάσεις της Άνοιξης.
– Δημήτρη, ποια Ψιλικατζού είναι αυτή; (ερώτηση στο Δ. Καρατζιά)
– Η γνωστή! Την ετοιμάζω για το Μάρτη! (Απάντηση Δ. Καρατζιά)
Εκείνη τη ψιλικατζού έμελλε να μην τη δούμε ποτέ – σε μια εξαιρετική σεζόν για το Vault, φαντάστηκα ότι μάλλον θα ήταν άσχημο να κοπεί μια από τις άλλες παραστάσεις που πήγαιναν “τρένο” και πως θα ανέβαινε την επόμενη χρονιά.
Φευ, ούτε την επόμενη, ούτε την μεθεπόμενη, οπότε ξεχάστηκε το ενδεχόμενο αυτό, μέχρι που, αρχές φθινοπώρου, κοινός φίλος σε φουαγιέ θεάτρου, αρχή της σεζόν, μου ρίχνει το αποκλειστικό:
– Ο Δημήτρης ετοιμάζει Ψιλικατζού με πρωταγωνίστρια την Ελένη Ουζουνίδου!
Ω, μέγας είσαι Κύριε, πήγα να αναφωνήσω, αλλά κρατήθηκα, τι ωραία έκπληξη είναι τούτη εδώ! Με το που ήρθε και το επίσημο δελτίο τύπου, βγήκαν τα μολύβια και κυκλώθηκε ημερομηνία – όχι στην αρχή που θα γίνει ο κακός χαμός, ούτε πολύ προς τις γιορτές που πάλι θα μαζέψει λαό, κάπου στο ενδιάμεσο να έχει ρολλάρει το έργο. Και επέλεξα ωραία, μια Τετάρτη βράδυ, χαλαρά με νορμάλ κόσμο, ό,τι χρειαζόμουνα.
Έχοντας το καλό συνήθειο να μην διαβάζω, συνήθως, προτού πάω να δω κάτι -τι έχει γραφτεί- παρά μόνο να ακούω κάποιους καλούς φίλους, αν τύχει και μου πουν, πίστευα ότι το έργο είναι βασισμένο σε μεγάλο ποσοστό στα κείμενα του blog και λιγότερο στο βιβλίο (το δελτίο τύπου φυσικά το έγραφε ότι είναι πάνω στο βιβλίο, αλλά εγώ… μάλλον αρμένιζα αλλού, όταν το διάβαζα), οπότε απόρησα λίγο, όταν είδα πράγματα που δε τα θυμόμουνα να τα είχα διαβάσει ποτέ στο ιστολόγιο και ευτυχώς αντιλήφθηκα τι “έγκλημα” είχα διαπράξει και αυτομουτζώθηκα (μεταφορικά πάντα), γελώντας με την απροσεξία μου.
Όταν τελείωσε η σεμνή τελετή της παράστασης και κατέβηκα στο φουαγιέ, είδα τον Δημήτρη να με ψάχνει με το βλέμμα.
– Πώς σου φάνηκε;
– Ήταν εντελώς Καρατζιάς! Και να μην ήξερα ποιος το έχει σκηνοθετήσει, δεν υπήρχε περίπτωση να μην το καταλάβω!
Αυτό, για μένα, είναι το μυστικό, η παράσταση πλημμυρίζει τον θεατή της με αυτό που κάθε έργο του Δημήτρη έχει – συναίσθημα που έρχεται και σε αγκαλιάζει πολύ τρυφερά. Δεν σε πιάνει από το πρώτο λεπτό από τον “λαιμό”, αλλά χτίζεται σκηνή-σκηνή, ατάκα-ατάκα. Και δεν ξεχωρίζεις πρώτους και δεύτερους ρόλους γιατί όλοι έχουν μια τέτοια κατανομή που σου φαίνονται ίσοι!
Εξαιρετικά τα δύο κορίτσια, η Ελένη Ουζουνίδου, ως κεντρική ηρωίδα-Ψιλικατζού και η Άννα Ψαρρά, η αδερφή της, που είναι κι η ευχάριστη έκπληξη του έργου, καθώς δεν είναι μια προσθήκη απλώς, αλλά αυτή που γυρνάει τις σελίδες του βιβλίου, και με τα σχόλια ή τις παρατηρήσεις της, δίνει χρώμα στην αφήγηση του κεντρικού ρόλου.
Για σκηνοθεσία είπαμε, οπότε πάμε στα πιο τεχνικά – φώτα και ήχοι στα γνωστά στάνταρ του Vault. Moυσικάρες για ακόμη μια φορά από τον Μάνο Αντωνιάδη, ωραία τα ρούχα των δύο κοριτσιών (σα Χιονάτη μας φάνηκε σε όλους η πρωταγωνίστρια!).
Το κορυφαίο, όμως, κλου της παράστασης είναι το σκηνικό της – ένα κανονικότατο ψιλικατζίδικο! Με κανονικά προιόντα, όχι “μακέτα” ή ζωγραφιστά (μας μάλωσε κι η Δημητρούλα, πριν αρχίσει το έργο, μη διανοηθούμε, φεύγοντας, να πάρουμε τίποτα – τα έχουμε μετρημένα!), μια πραγματικά υπέροχη σκηνογραφία, που σπάνια πλεον βλέπεις στις σκηνές (πολύ λιτότητα και αφαιρετισμός και video mapping και μια γενικότερη πενία).
Η βασική μου ένσταση, όμως, αφορά την κατανομή της ιστορίας – έχω κι εγώ την αίσθηση ότι το θέμα της μητρότητας και του μεγάλου αγώνα της συγγραφέως να μεγαλώσει την οικογένειά της, παίρνει περισσότερο χρόνο και έκταση, σε σχέση με τις ιστορίες από το ψιλικατζίδικο και τη γειτονιά, τόσο που η βάρκα λίγο μοιάζει να γέρνει. Είναι σοβαρά τα ζητήματα που προβάλλονται, καθώς αρκετά ζευγάρια έχουν πρόβλημα υπογονιμότητας,, και αυτό το ταμπού καλό είναι να ξεπεραστεί και να μην το βλέπει η κοινωνία ως κουσούρι, αλλά μάλλον κάπου από την μεγάλη αγάπη για το βιβλίο, χάθηκε το μέτρο και δόθηκε το πάτημα σε κακοπροαίρετους να πουν οτι εκβιάζεται το συναίσθημα του κοινού (δεν νομίζω ότι ισχύει στο ελάχιστο ως σενάριο αυτό).
Τώρα πρέπει να σου πω αν την προτείνω ή όχι… δε θα σου πω να πάρεις χαρτομάντηλα, πριν μπεις στην αίθουσα, δε θα τα χρειαστείς… Υπάρχει συναίσθημα, υπάρχουν δύο πολύ καλές πρωταγωνίστριες, το περιβάλλον θα σε προδιαθέσει ευχάριστα και θα σε βάλει μέσα στην ιστορία. Θα τη θυμάσαι ως παράσταση για καιρό, όταν τη δεις, αφού είναι μια δυνατή θεατρική εμπειρία. Αν αυτά σου είναι αρκετά, να πας και να προσπεράσεις, όπως κι εγω, τυχόν ενστάσεις. Αν δεν αντέχεις τις παραστατικες ιατρικές περιγραφές ή θεωρείς έξω από εσένα την ανησυχία μιας γυναίκας να κάνει ένα παιδάκι ή δε σε νοιάζει πώς μοιάζει ο κόσμος πίσω από τον παγκο ενός μαγαζιού, διάλεξε κάτι άλλο να δεις, γιατί θα δυσανασχετήσεις!
Υ.Γ. Σε αυτούς που συγκρίνουν με παλιότερες παραστάσεις τις νέες δουλειές των σκηνοθετών, μάλλον δεν καταλαβαίνουν ότι δεν μπορεί ένας δημιουργός να κάνει μόνο εξαιρετικές δουλειές, θα κάνει και καλές, θα έχει και μη επιτυχημένες. Ούτε μπαίνει, ως τεκμήριο σύγκρισης, μια παράσταση με μια άλλη, γιατί μιλάμε για ανόμοια πράγματα. Καλοπροαίρετα να βλέπουμε όλες τις δουλειές και με αντίστοιχο τρόπο να τις κρίνουμε – άλλωστε κι εμείς δεν είμαστε σούπερ-ντούπερ κάθε μέρα στη δουλειά μας (εκτος αν είστε μεταλλαγμένοι και έχετε υπερφυσικές δυνάμεις, οπότε εξαιρείστε της συζητήσεως…).
Theodore a.k.a Evil Chef, Ιανουάριος 2019
Περισσότερα εδώ.
