Είδαμε την παράσταση ‘Η πόρνη από πάνω’ στο Θέατρο Πέτρας
Ερατώ. Μια γυναίκα γεννημένη στη δεκαετία του ’60, στη συντηρητική επαρχία, στην πόλη της Πρέβεζας. Από παιδί είχα συνηθίσει να μου φέρονται σαν ένα βάρος, σαν ένα λάθος, λέει η ίδια. Μ’ έναν πατέρα όπου δεν την άφησε να σπουδάσει και τα χαστούκια να τα έχει στην ημερήσια διάταξη, έτσι χωρίς λόγο κι αιτία. Αγριοφωνάρες και μια ζωή γεμάτη με μη και πρέπει, ιδίως για τις γυναίκες της οικογένειας, σε σημείο που τις γυναίκες θα μπορούσαν άνετα να της ονομάζουν μηναίκες…
Μέχρι που εμφανίζεται στη ζωή της ο αστυνομικός, Λευτέρης. Είναι σαν ένας ήλιος να μπήκε ξαφνικά στη ζωή της. Είναι ο με κύρος Λευτέρης, είναι η βόλτα τους στην πλατεία και η πρόταση για γάμο. Είναι η λύτρωση που περιμένει καρτερικά η Ερατώ. Ένας γάμος και μια ζωή μακριά από την οικογένειά της. Η μετακόμιση στην Αθήνα και τα όνειρα να περισσεύουν. Και πόσο περήφανη για τον σύζυγο που κυνηγάει όλους τους κακούς…
Στην πρωτεύουσα πια, σε ένα σπίτι στο κέντρο και ο επάνω όροφος στην πολυκατοικία τους νοικιάζεται σε Πακιστανούς. Περίπου 20 άτομα μένουν παράνομα εκεί… Όμως, ο αστυνομικός Λευτέρης κάνει τα στραβά μάτια… Η Ερατώ βρίσκει τον τρόπο για να αντιδράσει… Ένας ιδιαίτερος τρόπος που εκδηλώνει όλη της την αγανάκτηση και όλη της την αγάπη… Λίγο αργότερα στον επάνω όροφο το σπίτι το νοικιάζει μια εν ενεργεία πόρνη… Ο Λευτέρης πάλι κάνει τα στραβά μάτια… Θαρρείς και τα στραβά μάτια είναι κανονικό επάγγελμα στη χώρα μας… Και η Ερατώ αφουγκράζεται και μαθαίνει… Μαθαίνει, γιατί κάποια στιγμή θα έρθει η δική της ώρα… γιατί τελικά στη ζωή μας εμείς επιλέγουμε τα χρώματα με τα οποία θα τη ντύσουμε… Και η εύθραυστη, μικροκαμωμένη Ερατώ θα μεταμορφωθεί και θα αποκτήσει ανάστημα και μέλλον…
Η Ερατώ μιλάει για τα όνειρα και την ελπίδα, τις ανεκπλήρωτες προσδοκίες, τα δεσμά και τα στερεότυπα που επιβάλλει η κάθε κοινωνία, τον πλατωνικό έρωτα, την άναδρη συμπεριφορά, την προδοσία, τη διαφθορά της εξουσίας. Μιλάει για την έλλειψη αυτοεκτίμησης, την επιθυμία της για ελευθερία, για το κουράγιο να αλλάξει τη ζωή της, όπως μιλάει και για τις δεύτερες ευκαιρίες.
Μια ζωή που τη διηγείται η καθηλωτική Κατερίνα Διδασκάλου. Ένας μονόλογος που ρέει, που έχει χιούμορ, όπου χρειάζεται, συγκίνηση, αλλά και θυμό. Η αξία της Διδασκάλου αδιαμφισβήτητη, ερμηνεύει και όλους τους χαρακτήρες που πέρασαν από τη ζωή της Ερατούς, οργώνοντας τη σκηνή, με την ένταση και τα συναισθήματα διαρκώς να εναλλάσσονται.
Ο Σταμάτης Πατρώνης σκηνοθετεί, λαμβάνοντας υπόψη του την ευαισθησία του κειμένου και την υποκριτική δεινότητα της Διδασκάλου, με αποτέλεσμα την πολυκύμαντη εσωτερικότητα στην ερμηνεία της.
Ο Αντώνης Τσιπιανίτης γνωρίζει καλά τη γυναικεία φύση και ψυχή, τους ευνούχους, δυνάστες αρσενικούς της εποχής του ’60, κυρίως στην επαρχία, αλλά και τη σήψη της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που δεν αντέχουμε μεν να βλέπουμε, αλλά μπορούμε άνετα να κάνουμε τα στραβά μάτια… Με το δομημένο κείμενο του θίγει ακόμη και τις συνθήκες ζωής των μεταναστών, τη διαφθορά της εξουσίας, αλλά και την κατάρρευση και τη σήψη των ηθικών αρχών, χωρίς μελόδραμα, χωρίς λύπηση για την Ερατώ, με τη συγκίνηση και το γέλιο αντάμα, ο θεατής παρακολουθεί μια γυναίκα να ελπίζει και τέλος να αναγεννάται μέσα από τα ίδια της τα συντρίμια.
Βλέπεις η ζωή έχει τον δικό της τρόπο να νικήσει και να πάει μπροστά, αρκεί να είσαι παρών…
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, 17 Ιουλίου 2020
