Είδαμε την παράσταση ‘Η πόρνη από πάνω’ στο Coronet

Η Ερατώ, του Αντώνη Τσιπιανίτη, είναι ένα τυπικό επαρχιωτοκόριτσο προηγούμενων (θα θέλαμε τουλάχιστον) δεκαετιών. Χωρίς βούληση για τα σημαντικά στη ζωή, μιας και αυτή είναι εκχωρημένη «ελέω Θεού» στο κυρίαρχο αρσενικό της οικογένειας. Αν δεν ξέρει ο πατέρας τι είναι καλό για την κόρη, τότε ποιος άλλος; Αν δεν ξέρει ποιος είναι ο άντρας που ταιριάζει στο κορίτσι – βάρος (οικογενειακό) και που θα τον δικαιώσει στα μάτια της τοπικής κοινωνίας, τότε ποιος; Μήπως η ίδια; Αδύνατον! Σκανδαλώδες!!

Η Ερατώ της Κατερίνας Διδασκάλου είναι εκείνη η γυναίκα που βιώνει την υποχρεωτική υποτέλεια, την εκλογίκευση της επιλογής συζύγου, την απογοήτευση σε ό,τι έχει να κάνει με το συναίσθημα, τη σωματοποίηση της ολοκληρωτικής ήττας. Στο πρόσωπό της όλα τα αδιέξοδα μαζεμένα, όλη η καταπίεση, η βία του διεφθαρμένου συζύγου – αστυνομικός –, η απώθηση της ίδιας της γυναικείας φύσης στα ενδότερα.

Κι έρχεται εκείνη η πόρνη από πάνω και δίνει μια, με την θορυβώδη δραστηριότητά της, και σκορπάει τη γκρίζα ξενόφερτη τάξη στη μίζερη τυπική ζωή της.

Η πόρνη από πάνω είναι ένα έργο που υμνεί τη γυναικεία φύση, τη θηλυκότητα, τον ερωτισμό της γυναίκας που τόσο έχει κυνηγηθεί από ανθρώπους και θρησκείες, ως το υπέρτατο κακό. Είναι ένας φόρος τιμής στην τόση ομορφιά που στέρησαν απ’ την ίδια τους τη ζωή τα αρσενικά, ακολουθώντας τις επιταγές άγραφων νόμων που (άγνωστο γιατί) προστατεύουν την ανδρική κυριαρχία, ως το άγιο δισκοπότηρο στη μάχη των φύλων.

Είναι τα θέλγητρα που ξεδιπλώνονται με εντυπωσιακό τρόπο, λίγο πριν το τέλος, από την Κ. Διδασκάλου, με τρόπο που ρίχνει διακριτικά το σαγόνι του θεατή. Το μουντό δίνει θέση στο χρώμα, το κουκούλι ξεραίνεται, άχρηστο πια, το θηλυκό ξεδιπλώνεται αυτοκυρίαρχο, ελεύθερο, ερωτικό, όμορφο.

Στιβαρά, αυστηρά σκηνικά που συνάδουν με τον έγγαμο βίο – ποινή της Ερατούς. Για το τσαλάκωμα της Διδασκάλου, τι να πούμε; Συνηθίζεις τόσο την πρόωρα γερασμένη κορμοστασιά της ηρωίδας, που στο τέλος η ευθυτενής ερμηνεύτρια φαίνεται διπλάσια!

Τέλος, το κείμενο είναι μια ηθογραφία της, ισλαμικού τύπου, τοποθέτησης της γυναίκας στην ελληνική οικογένεια και κοινωνία. Για μας τους late 40ers, ίσως και να είναι η ιστορία της μητέρας μας.

Τι κι αν παίζεται για όγδοη σεζόν; Πήγαινε δες το και θα με θυμηθείς.

Περισσότερα εδώ.

Λουκάς Κούτρας aka Λουκάνθρωπος, Μάρτιος 2019