Είδαμε την παράσταση ‘Η Παρέλαση’ στο Θέατρο 104
Θα ήταν αυτό το τρίτο ανέβασμα της Παρέλασης που θα έβλεπα στο Black Box του θεάτρου 104 και πραγματικά ήμουν περίεργη για τη νέα οπτική που θα έδινε στο δημοφιλές έργο της Λούλας Αναγνωστάκη, ο σκηνοθέτης Ρωμανός Καλοκύρης.
Ο Άρης και η Ζωή, πρόσωπα γνώριμα, αλλά και τόσο παγιδευμένα σε μια ζωή που δεν επέλεξαν, βρίσκονται απομονωμένοι σε ένα δωμάτιο, με τη μόνη δυνατότητα ορατότητας προς τον έξω κόσμο να τους προσφέρεται μέσω του ενός και μοναδικού φεγγίτη που διαθέτει η μικρή «φυλακή» τους. Ο μεν Άρης, πιο ζωηρός και φαινομενικά εξωστρεφής, η δε Ζωή πιο κλειστή και πιο συνειδητοποιημένη στα μάτια μας. Η σκηνοθετική γραμμή μας έχει δοθεί από την ανακοίνωση της παράστασης: βασίζεται στις λέξεις αναμονή, εγκλωβισμός και ασφυξία.
Ήδη αισθανόμαστε την έννοια της αναμονής, όταν, μπαίνοντας στον χώρο, οι δύο πρωταγωνιστές είναι ήδη επί σκηνής, σιωπηλοί και χαμένοι στις σκέψεις των χαρακτήρων που υποδύονται. Και μαζί τους περιμένουμε κι εμείς, για τον πρώτο ήχο της φωνής τους, που αργεί βασανιστικά να έρθει. Η απρόσμενη παρέλαση που εντοπίζει ο Άρης, βλέποντας μέσα από τον φεγγίτη, κινητοποιεί το ενδιαφέρον, κυρίως του ίδιου, ο οποίος μάταια προσπαθεί να μεταδώσει τον ενθουσιασμό του και στη Ζωή. Τότε αρχίζει μέσα του να ανθίζει η προσδοκία, η ελπίδα για μια πιο χαρούμενη μέρα, για ένα καλύτερο μέλλον. Η Ζωή, όμως, έχει πιο έντονη την επίγνωση της κατάστασης που βιώνουνε, αυτή του εγκλωβισμού, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Όταν τα γεγονότα φανερώνουν την πραγματική τους υπόσταση, τότε το αίσθημα της ασφυξίας είναι δυσβάστακτο…
Μια παράσταση που χρησιμοποιεί λιτά μέσα, ένα κλειστοφοβικό σκηνικό και παίζει παιχνίδια με το φως και την κιμωλία. Μια ενδιαφέρουσα εκδοχή που επικεντρώνεται όχι τόσο στην ανάπτυξη των χαρακτήρων όσο στην κατάστασή τους. Επιτυγχάνει περισσότερο στην απόδοση των νοημάτων της αναμονής και του εγκλωβισμού και λιγότερο σε αυτό της ασφυξίας. Ο Μάριος Ράμμος και η Ουρανία Φουρλάνου, σε δύο ερμηνείες που διατηρούν την ευαισθησία και τη λιτότητα που απαιτούν οι χαρακτήρες. Το έργο προσεγγίζεται με σεβασμό και αφήνει τον θεατή ικανοποιημένο μετά το πέρας της παράστασης. Και ίσως και πιο ευγνώμων για ό,τι έχει…
Περισσότερα εδώ.
