Είδαμε την παράσταση ‘Η Νύχτα λίγο πριν τα δάση’ στο Στούντιο Ευρυ-χώρος

Ο Γάλλος θεατρικός συγγραφέας, Bernard-Marie Koltès (1948-1989), ανακαλύπτει για πρώτη φορά τη μαγεία του θεάτρου στα 20 χρόνια του, παρακολουθώντας μια παράσταση της «Μήδεια» και από τη στιγμή εκείνη ξεκινά να ασχολείται συστηματικά με τη συγγραφή θεατρικών έργων, τα οποία σήμερα κατέχουν τη δική τους θέση στο ρεπερτόριο όλου του κόσμου, καθώς έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 36 γλώσσες. Επικεντρωμένος στην επικοινωνία των ανθρώπων, γράφει και σκηνοθετεί, εστιάζοντας στο παράλογο της ύπαρξης, την περιθωριοποίηση, τη μοναξιά, τον ρατσισμό και την ομοφοβία.

Στο πρώτο του έργο «Η Νύχτα λίγο πριν τα δάση» (La Nuit juste avant les Forêts), που ανέβηκε στο φεστιβάλ της Avignon, το 1977, ο Koltès εστιάζεται στη μοναξιά και στην έλλειψη της επικοινωνίας, ενώ δημιουργεί έναν μονόλογο, όπου οι λέξεις και τα συναισθήματα ρέουν με χειμαρρώδη τρόπο.

∞

Ένας ανώνυμος άντρας περιπλανιέται σε μια μητρόπολη αναζητώντας ένα δωμάτιο.

Είναι βράδυ και βρέχει.

Αυτός, ένας ξένος.

Η νυχτερινή οδύσσεια στους δρόμους της αφιλόξενης πόλης, η αγωνιώδης προσπάθεια να κατανοήσει τη ζωή του και την ιδιότητά του ως ξένου, αλλά και η ανάγκη του να επικοινωνήσει με κάποιον άλλο, τον φέρνουν στην παράνοια και στην ήρεμη απόγνωση.

Τον μόνο, όμως, που έχει είναι ο εσωτερικός του εαυτός.

Κι έτσι ένας διαλογικός μονόλογος ξεκινάει.

«Έλα με μας, γατούλι. Απόψε θα κυνηγήσουμε αρουραίους».

Η χαμένη ψυχή του ορμάει μέσα από το κρύο και κάνει σαφή την κατάστασή του, απευθυνόμενος μόνο στις ευγενικές ψυχές.

Μια ιστορία αποξένωσης κι ένας ασταμάτητος μονόλογος, που πρέπει να εκφωνηθεί.

Και οι λέξεις; Θα βρεθούν άραγε για να περιγράψουν την αγάπη, τη ζωή και τον θάνατο, έτσι ώστε αυτός ο μονόλογος κάποια στιγμή να ολοκληρωθεί;

«Μέχρι τη στιγμή που θα πεις: άντε και γ@μηθείτε, ρε».

∞

Η μετάφραση της Μυρτούς Ράις τονίζει τη δραματική ένταση και τον λυρισμό των έργων του Bernard-Marie Koltès και η ιδιαίτερα ευρηματική σκηνοθεσία του Γιώργου Σκαρλάτου αναδεικνύει όσα δεν μπορούν να ειπωθούν με λόγια, βγαίνοντας έξω από το όρια του χώρου, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Οι αναμφισβήτητα ταλαντούχοι, Γιώργος Σκαρλάτος και Δημήτρης Ροΐδης, ερμηνεύουν, με ευαισθησία, γλυκύτητα και με σωματική και πνευματική ένταση, κυρίως εκτός της αιθούσης. Βγαίνουν στον δρόμο, μας κοιτούν από το παράθυρο, τρέχουν μέχρι τη γωνία, αντιδρούν σε ό,τι συναντούν στην περπατησιά τους και μιλούν ακατάπαυστα, σαν να θέλουν να καλύψουν την απέραντη μοναξιά, αυτό το βράδυ στην αφιλόξενη, γεμάτη τρωκτικά, πόλη. Τρωκτικά και σκιές που δημιουργούνται από stencil (διάτρητο χαρτόνι), που φωτίζονται από έναν φακό και προβάλλονται μεγεθυμένα στους τοίχους, επιτρέποντας στη φαντασία να πλάσει νέα πρόσωπα και να διευρύνει την ιστορία.

Ο ήχος σχεδιάστηκε από τον Δημήτρη Ροΐδη, η κίνηση από την Θωμαή Σταυριανού-Ζυμαρίτου, η ενδυματολογική και σκηνογραφική επιμέλεια από τη Ζενεβιέβ Αθανασοπούλου και το βίντεο, η αφίσα και η φωτογραφία από την Γεωργία Αθανασοπούλου.

∞

Ένα βαθιά ανθρώπινο, πολιτικό και αλληγορικό έργο, ταιριαστό με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της Πλατείας Εξαρχείων, στο Στούντιο Ευρυ-χώρου, με είσοδο ελεύθερης συνεισφοράς από το κοινό.

Μια θεατρική εμπειρία με ήχο-φως-σκιές κι ένας μονόλογος για δύο, που θίγει τη μοναξιά, την αποξένωση, την απελπισία του περιθωρίου, με την ελπίδα να κρυφοκοιτάζει από τη γωνία.

Ένας μονόλογος για δύο, κρυπτικός όσο πρέπει και αποκαλυπτικός όσο χρειάζεται, που κερδίσει και κεντρίζει το ενδιαφέρον του θεατή.

Περισσότερα εδώ.

Έλενα Χατζοπούλου, Δεκέμβριος 2024