Είδαμε την παράσταση ‘Η μητέρα του Άγιου’ στο Αγγέλων Βήμα

Πυρ, Γυνή και Θάλασσα…

Η Ευσεβία, η μητέρα του άγιου, είναι μια γυναίκα που δύσκολα βρίσκεις όμοιά της;

Έτσι νομίζουμε;

Ή ισχύει ακριβώς το αντίθετο… ειδικά στη χώρα μας…

Βλέπεις, λοιπόν, την κα Φωτεινή Ντεμίρη να ενσαρκώνει τη μέση Ελληνίδα μάνα, με όλα, μα όλα, τα στοιχεία της προσωπικότητας της Ελληνίδας μητέρας, μανούλας, μαμάς.

Εκπληκτική η ερμηνεία του ρόλου και ασταμάτητη, δε λέω, αλλά για ακόμη μία φορά είδα τον εφιάλτη της σημερινής γενιάς να πρωταγωνιστεί μπροστά και εντός μου.

Μία μαμά, που είναι καταρχάς καταπιεσμένη από τον άντρα της, που την έχει εγκαταλείψει. Μία μαμά που δεν έχει γνωρίσει ποτέ τον έρωτα, μέχρι που τον πλάθει, και λέω πλάθει, γιατί, ως συνήθως, οι γυναίκες το κάνουμε αυτό, και τον βρίσκει στο πάθος ενός μοναχού (ο Θεός να τον κάνει μοναχό).

Μία μαμά που έχει άπειρες προσδοκίες για τον υιό της, αλλά που δεν έχουν καμία σχέση με το πώς θέλει ο γιος της να ζήσει τη ζωή του και πώς επιλέγει τελικά να τη ζει.

Μία μαμά κουκουλωμένη μέσα στα πρότυπα και τους καθωσπρεπισμούς της κοινωνίας μας και τις προκαταλήψεις και τα ταμπού της εκκλησίας μας (Θου, Κύριε).

Και ναι, πίσω από το αγγελικό αυτό πρόσωπο, πίσω από αυτή την Κυρία, ξυπνάει μέσα της το τέρας ή μάλλον, όπως λένε και στην ψυχολογία, η Σκιά της και τα παίρνει όλα, μα όλα, αμπάριζα και γίνονται εκατομμύρια ανατροπές. Έτσι είναι, όταν δεν αγγίζεις τα σκοτεινά σου σημεία, δεν ξέρεις το αγρίμι που κρύβεις μέσα σου πώς θα εκφραστεί και ποιον θα κατασπαράξει (ταυτίστηκα η γυναίκα!).

Προτείνεται σε μαμάδες και γιους, σε μαμάδες σκέτο, ανεξαρτήτως αριθμού παιδιών, σε κόρες που συναντάνε τέτοιες πεθερές ή έχουν τέτοιες μανούλες, σε γουόνα μπι μαμάδες κ.λπ.

Είχα την τύχη να πάω στην πρεμιέρα και να δω και να γνωρίσω όλο το επιτελείο των καλλιτεχνών και ηθοποιών – του νόου ας μπέτερ που λέμε και στη Σαλονίκη.

Εκπληκτική παράσταση!

Καθηλωτική ερμηνεία, κα Ντεμίρη. Είναι σα να σε υπερασπίζεται κάποιος και έρχεται εκείνο το συναίσθημα της λύτρωσης που λες “να αγιάσει το στόμα σου!” και αυτό είναι ίσως το μόνο σημείο που βρήκα κάτι σε όλο το έργο που να μου θυμίζει κάτι από αγιοσύνη… ευλόγησον!!!

Περισσότερα εδώ.

Κωνσταντίνα Κούτσικου, Δεκέμβριος 2018