Είδαμε την παράσταση ‘Η Κυρία Κούλα’ στο θέατρο Αλκμήνη

Κυρία Κούλα.

Κυρια-κούλα. Η Κυριακή στο υποκοριστικό της δηλαδή. Μια μικρή Κυριακή. Ένα μικρό διάλειμμα σε μια Μεγάλη Εβδομάδα.

Διάλειμμα από την εβδομάδα, από τη ρουτίνα, από τη ζωή;

Πάντως διάλειμμα. Ένα πέρα – δώθε ανάμεσα σε συρμούς τρένου, σε γκαρσονιέρες του συρμού, σε συρμούς συναισθημάτων. Έτσι πάει. Ή έρχεται. Κάθε τόσο και μια ιστορία των ανώνυμων, των αδιάφορων ανθρώπων, εκείνων που δεν σου γεμίζουν το μάτι, ακριβώς επειδή τόσο σου μοιάζουν.

Πώς το ατσαλάκωτο, το ευπρεπές και το καθώς πρέπει στριμώχνονται ανάμεσα σε ανάσες και ελπίδες και όνειρα και αγωνίες;

Πώς το νέο και το όχι τόσο νέο περπατούν δίπλα – δίπλα, ίσα να αγγίζει το δέρμα, ίσα να νιώθει πως ο Άλλος δεν είναι στο φάσμα του ανύπαρκτου, πως το Εγώ δεν είναι στο φάσμα του ανυπολόγιστου;

Άλλη μια Εύα, με το μήλο ανά χείρας, μια Εύα που ζει στο διπλανό διαμέρισμα, που κάθε μέρα πηγαίνει στη δουλειά της με το καθήκον να ξεπροβάλλει από την τσάντα της. Το καθήκον, με όλα του τα πρόσωπα, τα μέσα και τα έξω.

Άλλος ένας όφις, νέος, φρέσκος, ατσαλάκωτος με το δικό του τρόπο, να παίρνει αυτό το καθήκον και να τυλίγει με αυτό τη γύμνια του.

Σκηνικό η πόλη, σκηνικό οι χειρολαβές – αγχώνες, σκηνικό τα κορμιά και τα αγγίσματα και τα βλέμματα και τα στερεότυπα, όλα παρόντα σε μια αφαίρεση που στόχο έχει ακριβώς αυτή την απέραντη σύνθεση του απλού που μόνο αληθινό μπορεί να είναι.

Ο Μένης Κουμανταρέας κατέγραψε, η Έλενα Μαρσίδου και ο Βασίλης Τριανταφύλλου ερμηνεύουν, διαγράφουν διαδρομές, η Κούλα και ο Μίμης ζουν ανάμεσά μας, κινούνται, ερωτεύονται, πονούν, ξεχνούν, αναζητούν, πληγώνουν και πληγώνονται.

Εξαιρετικές ερμηνείες, εσωτερικές τόσο, όσο και τίμιες, παρούσες και παντού πλέουσες.

«Η κυρία Κούλα», του Μένη Κουμανταρέα.

Στο θέατρο Αλκμήνη.

Περισσότερα εδώ.

Χάρις Παρασκευοπούλου, Δεκέμβριος 2019