Είδαμε την παράσταση ‘Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας’ στο Θέατρο Βρετάνια

Σε ένα γκόθικ σκηνικό που γέμιζε όλο το χώρο κίνησης των ηθοποιών, παρακολουθήσαμε την ‘Επίσκεψη της γηραιάς κυρίας’ στην επίσημη πρεμιέρα της.

Ένα σκοτεινό μέρος, παρακμιακό, σε μια φανταστική πόλη της Γερμανίας, το Γκύλλεν, όπου οι κάτοικοι βιώνουν την οικονομική καταστροφή, χωρίς καμία ελπίδα για το μέλλον. Τι γίνεται, όμως, όταν η Κλαιρ Ζαχανασσιάν επιστρέφει στον τόπο της; Πάμπλουτη και με ένα σατανικό σχέδιο στο μυαλό της, προκαλεί την αντίδραση των κατοίκων στις παράλογες απαιτήσεις της, προκειμένου να τους βοηθήσει. Πόσο θα αντισταθούν στις πιέσεις, αλλά και στο κάλεσμα των δικών τους αναγκών και φιλοδοξιών;

Ο Φρήντριχ Ντύρενματ, μέσα από το κείμενό του, καυτηριάζει την ψευτο-ηθική και τη ροπή των ανθρώπων προς τη διαφθορά και την “ευκολία”, ανεξαρτήτως -πολλές φορές- του κόστους, που, εφόσον διευκολύνει τη ζωή τους, δεν το υπολογίζουν. Είναι ένα σαφώς διαχρονικό κείμενο που μπορεί να βρει σε κάθε εποχή τη θέση του και έρχεται να αμφισβητήσει κάθε τύπου εξουσία (διοικητική, θρησκευτική, κ.λπ.), η οποία, κάτω από τη δύναμη του χρήματος, υποκλίνεται ή και αναιρείται. Οι άνθρωποι του Γκύλλεν δεν ασχολούνται με το να αναζητήσουν τα βαθύτερα αίτια μιας τόσο παράλογης απαίτησης (να θανατωθεί ένας συμπολίτης τους για το δικό τους κέρδος), παρά στέκονται στο επιφανειακό κομμάτι του “πώς θα γλυτώσουμε από τη δυσχέρειά μας” και κινούνται στα όρια του κανιβαλισμού.

Η σκηνοθεσία προσπάθησε να αποδώσει όλο αυτό το συναίσθημα της απόλυτης πτώσης με εντυπωσιακά σκηνικά και κουστούμια, με κάποιες ερμηνευτικές υπερβολές, κυρίως των δευτέρων ρόλων και με -εικαστικού τύπου- παρεμβάσεις που έκαναν την εικόνα που λάβαμε, ναι μεν άκρως εντυπωσιακή, αλλά ενίοτε και αρκούντως “φορτωμένη”. Οι ερμηνείες που ξεχώρισα ήταν οι δύο κυρίες, Αιμιλία Υψηλάντη και Υβόννη Μαλτέζου. Η μεν πρώτη ήταν ιδανική στο ρόλο της Δημάρχου που είχε όλα τα χαρακτηριστικά μιας πολιτικού που λειτουργεί ως μία “κυρία” στην επιφάνεια και πιο ουσιαστικά και υπόγεια ως αμείλικτο όργανο εξουσίας και η δεύτερη που παλεύει με την ηθική της και επι(προ)φυλάσσεται με ό,τι βλέπει να γίνεται γύρω της. Οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι (Παπακωνσταντίνου-Πιατάς) ήταν αρκετά καλοί, χωρίς όμως να με εντυπωσιάσουν ιδιαίτερα.

Συνολικά πρόκειται για μια καλοστημένη παράσταση, που μπορεί να κουράσει κάποιους θεατές, αλλά σε κάποιους άλλους να δώσει αφορμή για πολλή συζήτηση. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε εδώ.