Είδαμε την παράσταση ‘Η διαθήκη της Μαρίας’ στο Από Μηχανής Θέατρο
Δεν είναι εύκολο να γράψεις τι είδες σ’ ένα έργο σαν κι αυτό. Θα μπορούσες να γράψεις μια πρόταση και να τα πεις όλα: Η ιστορία του Ιησού, μέσα από τα μάτια της μάνας. Στα λέει όλα, αλλά δε σου λέει και τίποτα.
Στο πόνημα αυτό, ο Colm Toibin παρουσιάζει τη Μαρία στην εξορία της. Μια γυναίκα που έχει βιώσει τη δολοφονία του παιδιού της με τρόπο ειδεχθή. Η Μαρία του Toibin, αλλά και του Δ. Μυλωνά, είναι μία μάνα που έχει χάσει το παιδί της. Όχι η μητέρα του Σωτήρα, όχι η μητέρα του εκπροσώπου της βασιλείας των ουρανών. Μητέρα σκέτο.
Αν δεν ξέρεις τι πας να δεις (καλή μου ώρα..) θα σου πάρει κάμποση ώρα να συσχετίσεις την αφήγηση της Α. Κράλλη για έναν γιο που επιβεβαιώνει το χάσμα των γενεών και που κάποιοι του έχουν πάρει τα μυαλά ότι προορίζεται για κάτι μεγάλο.
Η Μαρία, εδώ, δεν επαίρεται για την αποστολή του γιου της. Έχει τραβήξει διαχωριστική γραμμή μεταξύ Θεού και ανθρώπου, στη φύση του παιδιού της, ανησυχεί για τις παρέες του, διαισθάνεται το κακό που έρχεται και δεν δείχνει να πείθεται από το «μεγαλείο» της θυσίας του για τον αόριστο σκοπό της σωτηρίας της ανθρωπότητας. Είναι μια μάνα που πρέπει να βιώσει τη συνεχόμενη βία στο σώμα του σπλάχνου της, να γίνει αυτόπτης μάρτυρας της σταύρωσης και του μαρτυρικού τέλους, χωρίς να μπορεί να τον συντρέξει και, κυρίως, χωρίς να μπορεί να ικετέψει, να θρηνήσει, να σταθεί στον ρόλο της σ’ αυτές τις οριακές στιγμές. Χωρίς φανερό κοπετό, συγκρατώντας θάλασσες πόνου, που δεν εξηγείται, αναγκασμένη να σιωπήσει και να φύγει για να γλυτώσει.
Σκοτεινή ατμόσφαιρα, ευφυέστατη χρήση των πήλινων σκευών στις γωνίες του σκηνικού, φώτα που όριζαν τις χρονικές στιγμές της αφήγησης, ήχοι που έμπαζαν από την πόρτα την αγριάδα της εποχής. Η παρουσία των μαυροντυμένων φιγούρων με τις άσπρες μάσκες δεν αφήνουν ούτε σπιθαμή στη μονοτονία, με διακριτική χορογραφία – κινησιολογία, τόσο όσο, ώστε να μην αποσπάται η προσοχή μας από την ηρωίδα. Η κ. Α. Κράλλη είχε πολύ δύσκολο έργο, ωστόσο προσέδωσε την εσωτερικότητα του ρόλου χωρίς φιοριτούρες, με οικονομία στην κίνηση, με καθαρό λόγο, άλλοτε σκληρό, άλλοτε συναισθηματικό, δίνοντας έτσι αυτό ακριβώς που επεδίωκαν κείμενο και σκηνοθετική ματιά. Τη σκληρή ηθική μιας τραγικής μάνας, ανεπηρέαστη από τις κοσμογονικές αλλαγές της εποχής της.
Αρνητικός πρωταγωνιστής, το κοινό, εμείς. Φασαρία, γέλια (σε ένα έργο που δεν έχει τέτοιες στιγμές), κουβεντούλα και, το κορυφαίο, δύο κυρίες θεώρησαν σωστό να διακόψουν τον ειρμό της ηθοποιού και τον ρυθμό του έργου για να αποχωρήσουν, περνώντας μέσα από τη σκηνή! Συνθήκες που πραγματικά έκαναν τη ζωή της ερμηνεύτριας δύσκολη· ένας Θεός ξέρει πώς έβγαλε την παράσταση. Αν δεν είμαστε καλά ή δεν ξέρουμε πώς να σκοτώσουμε την ώρα μας, ή καθόμαστε σπίτι ή πάμε να παίξουμε μπιλιάρδο. Δεν μπαίνουμε σε μια θεατρική σκηνή, ιδιαίτερα σε ένα τέτοιο έργο.
Περισσότερα εδώ.
Λουκάς Κούτρας aka Λουκάνθρωπος, Μάρτιος 2019
