Είδαμε την παράσταση ‘Η αυλή των θαυμάτων’ στο θέατρο Παλλάς
Αν ρωτήσεις ένα νέο παιδί για τη λέξη ‘αυλή’, θα σου μιλήσει για τον χώρο που “περισσεύει” στην πιλοτή της πολυκατοικίας και καμιά νοικοκυρά έχει βάλει μερικές γλάστρες, “έτσι για να βλέπουμε και λίγο πράσινο”…. Δεν έχει δει, πιθανότατα, σπίτι με αυλή στην πόλη (και πού να το βρει…) και η μόνη εικόνα του από αυλή, που περικλείεται από σπίτια που δημιουργούν μια “οικογενειακή” ατμόσφαιρα, είναι σε κάποια παλιά ελληνική τανία – εκτός κι αν μένει σε κάποια περιοχή σαν τη δική μας. Εγώ πρόλαβα σπίτια με αυλές στην πόλη (προτού δοθούν αντιπαροχή για 5 διαμερίσματα) και στην προσφυγική μου γειτονιά, τον Ταύρο, και αυλές που περικλείονται από σπίτια (και υπάρχουν ακόμη, αφού αυτές οι μικρές προσφυγικές πολυκατοικίες, χάρη στην πρωτοβουλία του δήμου και των κατοίκων τους, ανακαινίστηκαν και κράτησαν την εικόνα μιας εποχής που έχει πλέον χαθεί οριστικά).
Σε μια άλλη προσφυγική γειτονιά, στον Βύρωνα, το 1957, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης τοποθετεί τους ήρωές του σε μια τέτοια αυλή και μας συστήνει αυτήν την “οικογένεια”. Το έργο ‘Η αυλή των θαυμάτων’ χαρακτηρίστηκε ως ένα από τα σπουδαιότερα της νεοελληνικής θεατρικής γραφής, καθώς παρουσίαζε με ρεαλισμό την κατάσταση που βρισκόταν η χώρα τότε, μια δεκαετία σχεδόν μετά το τέλος του εμφυλίου και με τους ανθρώπους σε μια αναστάτωση, αφού σε αυτό που άλλαζε και το έβλεπαν να ερχόταν, οι περισσότεροι αισθάνονταν πως δεν είχαν θέση….
Ήταν τολμηρή η απόφαση να γίνει μιούζικαλ το συγκεκριμένο έργο, την περασμένη σεζόν; Ίσως και να ήταν, αλλά θα συμφωνήσω με τους συντελεστές της παράστασης, ότι αυτή η αυλή είναι σαν ένα καράβι, που ταξιδεύει στον χρόνο και τα μηνύματά της παραμένουν ισχυρά σε κάθε εποχή. Είχαμε τη χαρά να δούμε και να το διαπιστώσουμε αυτό ιδίοις όμμασι, στο Παλλάς, όπου επαναλαμβάνεται για λίγες παραστάσεις το ανέβασμά της.
Όταν ανοίγει η κουρτίνα, αντικρύζεις το εντυπωσιακό σκηνικό της Ελένης Μανωλοπούλου (έχει επιμεληθεί και τα πολύ ωραία ρούχα όλων των ηθοποιών, επίσης) που σε βάζει μέσα στην υπόθεση του έργου, με τα διαμερίσματα των ενοίκων μπροστά στην αυλή, που είναι το κέντρο ζωής των ηρώων. Η εντυπωσιακή έναρξη που μας συστήνει τους πρωταγωνιστές, με ένα τραγούδι “Αυλή θαυμάτων, που δεν συμβαίνει ούτε ένα μικρούλι θαύμα”… άνθρωποι καθημερινοί, με τα όνειρα και τα προβλήματά τους, που ζουν όλοι μαζί και μοιράζονται τα πάντα.
Ο Στέλιος, που ατύχησε σε τρεις επιχειρηματικές προσπάθειες και τώρα ψάχνει, μέσα από τον τζόγο, να πιάσει λίγη “μαγιά”, μπας και βρει την ευκαιρία να ξαναδοκιμάσει να φτιάξει κάτι, για να προσφέρει όσα αξίζουν στη γυναίκα του, την Όλγα (Όλια, για τους κατοικούς της αυλής). Ο Μπάμπης και η Βούλα, που εκεί που αγαπιούνται “τρώγονται” κι εκεί που χωρίζουν, τα ξαναβρίσκουν και σχεδιάζουν ένα πιο όμορφο μέλλον. Την όμορφη Ντόρα, που πιστεύει ότι θα σαγηνεύσει έναν πλούσιο άνδρα και θα την τραβήξει από εκεί. Τον Γιάννη, που ζει μαζί με τους γονείς του Αστά (που ψάχνει τον άλλο, χαμένο της γιο) και Ιορδάνη (μόνιμο κάτοικο της ταράτσας – φιλόσοφο της ζωής, με συντροφιά ένα ποτήρι κρασί) και ζητάει μια ευκαιρία να πετύχει, ώστε να προσφέρει μια καλύτερη ζωή στους ηλικιωμένους πια γονείς του. Η Αννετώ, ηλικιωμένη κι αυτή, εγκαταλελειμμένη από τη μοναχοκόρη της, που παντρεύτηκε στην Αγγλία· το αυτί και το μάτι της αυλής, το “πρακτορείο πληροφοριών”, με την αθυροστομία της να κρύβει την ευαισθησία και τον πόνο της. Και η Καίτη, που ξεπεσε στην αυλή, μετά από μια ζωή γεμάτη σχέσεις, γλέντια κι απολαύσεις, μόνη κι αυτή, με μοναδική παρέα τον, επίσης μόνο, Λάσκο, που το μόνο που ζητά είναι μια συντροφιά για μια παρτίδα σκάκι και μια καρδιά να ακούει δίπλα του το βράδυ, όταν κοιμάται. Τα νεαρά κορίτσια Μαρία, Ματίνα και Ραφαέλα συμπληρώνουν το μωσαϊκό των ηρώων, μέχρι την εισβολή του Στράτου, ενός νεαρού υδραυλικού, που η παρουσία του γίνεται αφορμή για έναν καυγά, καθώς η γειτονιά έχει μια ιδιότυπη συμφωνία να μη δέχεται στην αυλή νέους ελεύθερους άνδρες.
Όταν ο Στρατος σώζει τον Στέλιο από μια παρέα δανειστών του, η ομήγυρη τον αντιμετωπίζει θετικά και οι δύο άνδρες ξεκινούν μια φιλία. Η ζωή, όμως, πάντα έχει τα δικά σχέδια και οι σχέσεις όλων δοκιμάζονται, όνειρα και ελπίδες προδίδονται και, επιπλέον όλων αυτών, το οικόπεδο που βρίσκονται τα σπίτια τους πωλείται κι ο νέος ιδιοκτήτης τούς δίνει τελεσίγραφο για να μετακομισουν…. ξανά.
Ο Γιώργος Γάλλος, ως Στέλιος, ήταν για μια ακόμη φορά εξαιρετικός, σε έναν διαφορετικό ρόλο από όσους τον έχουμε δει, ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης (Μπάμπης) σταθερή αξία σε οτιδήποτε μουσικό καλείται να υπηρετήσει, ο Γιώργος Τσιαντούλας ενσάρκωσε ιδανικά την πέτρα του σκανδάλου (Στράτος), που αλλάζει τις ισορροπίες στην αυλή, ο λατρεμένος Μάνος Βακούσης, στον ρόλο του γέρο-Ιορδάνη, που μοιράζει ατάκες ως βασιλιάς της ταράτσας, συγκινητικός και υπέροχος, και τέλος ο Ντίνος Γκελαμέρης (Γιάννης), ο ροκάς νεαρός με τα μεγάλα όνειρα, που τα αφήνει για μια θέση δημοσίου υπαλλήλου, ήταν αυτός που δικαίως εντυπωσίασε όλους με τη συνολική του παρουσία.
Η Κατερίνα Παπουτσάκη (Όλγα), πολύ καλή φωνητικά και ερμηνευτικά, η Κόρα Καρβούνη (Βούλα), ιδανικό ταίρι του Μπάμπη, έδειξε και σε αυτή τη δουλειά δείγματα του πόσο μεγάλη ηθοποιός είναι, η Ειρήνη Καράγιαννη, ως Αστά (σύζυγος Ιορδάνη, μητέρα Γιάννη), ήταν εξαιρετική στα τραγουδιστικά μέρη (υψίφωνος, άλλωστε) και αρκετά καλή στην πρόζα. Η Μαρία Διακοπαναγιώτου έδωσε στη Ντόρα, όλα αυτά τα στοιχεία του ηδονισμού που τη χαρακτηρίζουν και τέλος η Ρούλα Πατεράκη (Αννετώ) ήταν εξαιρετική στον ρόλο της και χάρισε πολλές στιγμές γέλιου και συγκίνησης, όμως, στην παράσταση.
Το ζευγάρι των σκακιστών, Φιλαρέτη Κομνηνού (Καίτη) και Δημήτρης Πιατάς (Λάσκος) απέδειξαν γιατί έχουν αυτήν τη διαδρομή ετών στο θέατρο και μας συγκίνησαν πολύ με τις ερμηνείες τους.
Οι Μαρίζα Τσάρη (Μαρία), Ηλέκτρα Σαρρή (Ματίνα), Γιώργος Ντάβος (Ραφαέλα), Βαγγέλης Βογιατζής (Άνδρας), Ζαχαρίας Γουέλα (Άνδρας), Γιάννης Σοφολόγης (Άνδρας) είχαν μικροτερους-συμπληρωματικούς ρόλους, τους οποίους και υπηρετήσαν με συνέπεια.
Ο Χρήστος Σουγάρης σκηνοθετεί μια τόσο μεγάλη παράσταση, με αξιοσημείωτη οργανωτικότητα και ισορροπία, προσφέροντας στο κοινό ένα θέαμα με ωραίο ρυθμό, πολύ καλές ερμηνείες, που μπορεί να μη φέρνει καμιά καινοτομία στο είδος, αλλά δεν είναι και αυτός ο σκοπός του.
Στους φωτισμούς, ο Αλέκος Αναστασίου “κεντάει” δημιουργικά πάνω στο σκηνικό και στις σκηνές όλων των ηθοποιών.
Μουσικά, η τζαζ αισθητική των ενορχηστρώσεων του Στέφανου Κορκολή δένει φανταστικά με τα τραγούδια που έγραψε για την παράσταση ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος και δημιουργεί μια αίσθηση ευφορίας, παρά το όχι και τόσο ευχάριστο του θέματος.
Οι χορογραφίες του Φωκά Ευαγγελινού μάς φανήκαν λίγο “ξαναζεσταμένες”, στη λογική ότι κάποιες παρόμοιες έχουμε ξαναδεί σε άλλα μιούζικαλ και σε μια λογική του ‘τόσο όσο’, που δεν ήταν κακό εντέλει, αλλά δεν εκπλήρωσαν κάποιες προσδοκίες.
Συνολικά, η παράσταση ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία, αλλά υπήρχε κάτι που της έλειπε… το συναίσθημα του κειμένου του Καμπανέλλη, αφού για χάρη της διασκευής του έργου σε μιούζικαλ, τα κομμάτια της πρόζας μειώθηκαν και τον ρόλο της μετάδοσης του συναισθήματος ανέλαβε το μουσικό μέρος· όμως, στα μέρη που οι ηθοποιοί μιλούσαν ήταν πασιφανές ότι “αγγίζαν” περισσότερο το κοινό. Δεν πέρασε η ουσία του έργου σε κάποιον που δεν το γνώριζε από πριν και οι χαρακτήρες δεν είχαν τη δυνατότητα να “συστηθούν” στο κοινό, όπως σε ένα “συμβατικό” ανέβασμά του.
Αν με ρωτήσει κάποιος, αν αξίζει να πάει στο Παλλάς να δει την παράσταση, η απάντηση είναι σίγουρα ναι. Η απόπειρα να διασκευαστεί ένα εμβληματικό έργο σε μιούζικαλ και να αποκτήσει μια εικόνα που είναι πιο “φιλική” στον σύγχρονο θεατή, κρίνεται απολύτως επιτυχής και δίνει την ευκαιρία σε ένα άλλο κοινό να κάνει μια πρώτη επαφή με τον Καμπανέλλη και αυτό το λες πολύ θετικό. Δεν κουράζει καθόλου η διάρκειά του και θα φύγετε αποζημιωμένοι από το θέαμα και τις ερμηνείες όλων των συντελεστών.
Περισσότερα εδώ.
Θοδωρής Κ., Νοέμβριος 2022
