Είδαμε την παρασταση ‘Η Αρχή του Αρχιμήδη’ στο Skrow Theater
– Γιατί όσοι έχουν παιδιά, θεωρούν ότι είναι πιο ευαίσθητοι από τους μη έχοντες;
– Γιατί οτιδήποτε πουν τα παιδιά τους έχει τη μορφή ευαγγελικού λόγου, αρκετές φορές, και απαγορεύεται να το αμφισβητήσει κανείς;
– Πώς είναι δυνατόν ένας γονιός, ακόμη κι αν έχει δίκιο στα όσα υποστηρίζει, να “οπλίζει” το στόμα και τα χέρια του παιδιού του, καταστρατηγώντας ένα από τα βασικότερα εργαλεία της σύγχρονης κοινωνίας, την αστυνομική και σε εξέλιξη την δικαστική αρχή; Ονειρεύομαστε έναν κόσμο, που θα προσομοιάζει με αρένα, που ο όποιος ένοχος, κατά τον όχλο, θα γίνεται βορά στους κάθε είδους λέοντες; Ή μήπως ξετρυπώνει ο μικρός φασίστας από μέσα μας, που πάντα έχει δίκιο και μας βοηθάει να ξεπερνάμε τυχόν ανεπάρκειες μέσα από τεχνητές-βολικές καταστάσεις;
– Κάνει ο παπάς το ράσο ή το ράσο τον παπά; Πίσω από κάποιες συμπεριφορές, μπας και κρύβονται άλλες τραυματικές εμπειρίες και γιατί ο πάντα χαμηλά τα μάτια και comme il faut τύπος, είναι ο υπεράνω κάθε υποψίας και αθώος του αίματος;
– Τέλος, γιατί ό,τι γράφεται από κάποιον κάπου, πρέπει να έχει μεγαλύτερη αξία και δύναμη από την πραγματική πληροφορία, που θα πάρεις στην πηγή της; (πού να ψάχνεις τώρα….)
Θα μπορούσα να γράψω 5 σελίδες ερωτήσεις και ακόμη πόσες με σκέψεις, μετά τη θέαση της παράστασης «Η Αρχή του Αρχιμήδη».
Δύο προπονητές κολύμβησης, μια διευθύντρια και ένας γονιός που αφυπνίστηκε από το φατσοβιβλίο και ζώστηκε τα άρματα να προστατέψει τον κανακάρη του, οι ρόλοι του έργου. Όλοι με τον δικό τους τρόπο, θύματα μιας φήμης και των προσωπικών τους ιστοριών-επιλογών.
Ο Τζόρντι, ο επιδειξιομανής, κλαρινογαμπρός, προπονητής με τα κοντά σορτσάκια και το χτισμένο σώμα, που πάντα επιδικνύει προκλητικά, ο “έξυπνος” της παρέας, αυτός που λέει ότι οι μικροί κανόνες είναι για να παραβιάζονται (έτσι για τη μαγκιά, χωρίς άλλο προφανή λόγο). Ομιλητικός, φιδέμπορας μέχρι εκεί που δεν πάει, ζει μέσα στην περσόνα που έχει φτιάξει για το άτομό του. Τι συμβαίνει από κάτω, τι μυστικά έχει, αν προβληματίζεται από κάτι, δεν θα το δείξει ποτέ. Αυτός πάντα θα είναι άνετος και ωραίος, γιατί έτσι πουλάει το μοντέλο….
Ο Έκτωρ είναι το alter ego του Τζόρντι. Σεμνός, λιγομίλητος, ντυμένος έτσι που να μην προκαλεί, χωρίς διάθεση να πάει κόντρα στον κανονισμό, ένας ήσυχος άνθρωπος που αγοράζει, αλλά δεν πουλάει. Έχει το κεφαλάκι του ήσυχο, γιατί δεν πρόκειται ποτέ να του ζητήσει τον λόγο κανείς, μιας και είναι ο κύριος “τα κάνω όλα με τον νόμο”. Γοητεύεται και γελάει με τον συνάδελφό του, δεν καταλαβαίνει, όμως, επουδενί τι είναι σοβαρό από τα όσα λέει και τι προιόν βλακείας και λαθεμένης επίδειξης. Έχει απορίες για τον άνθρωπο που μοιράζονται τον ίδιο χώρο, αλλά ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει κάτι παραπάνω γι’αυτόν.
Η διευθύντρια του κολυμβητηρίου σέρνει πίσω της ένα βαθύ τραύμα, που, προς τιμήν της, δεν την φρέναρε, κρατώντας πίσω, όμως, έχει επηρεάσει σημαντικά τον συναισθηματικό της παράγοντα και την ικανότητα να διευθετήσει καταστάσεις, προτού ξεχειλώσουν και γίνουν μη αντιμετωπίσιμες. Το γεγονός ότι εξισώνει μικρά πταίσματα με πράξεις που μπορούν να καταγγελθούν, ως κακουργηματικές, δείχνει την ανεπάρκειά της, για τη θέση που πρέπει να υπηρετήσει. Στο κουρασμένο της μικρό κεφάλι, μπερδεύονται τα ανόμοια και βγαίνει ένα τερατώδες συμπέρασμα, που αποτελεί μνημείο σύγχυσης.
Ο μπαμπάς-φαντομάς, που όλο τον καιρό τρέχει στη δουλειά κι όπου αλλού προφταίνει, και δεν ασχολιέται με τα παιδιά του ποτέ, θεωρώ ότι είναι ο πιο γελοίος της υπόθεσης. Αφυπνίζεται η κοιμώμενη πατρότητα, με μια φήμη και, στο διάβα του, ξεστομίζει οτιδήποτε τερατώδες μπορεί να σκεφτεί κανείς, χωρίς να αναρωτηθεί το προφανές… αν υπάρχει ένοχος, διαθέσιμα νόμικα μέσα υπάρχουν ώστε να αποκαλυφθεί. Οι τσαμπουκάδες και οι χουλιγκανισμοί, μέσα σε έναν χώρο άθλησης μάλιστα, δείχνουν τον χαρακτήρα και το επίπεδό του. Δε δικαιούται όποιος έχει παιδί, να στήνει αγχόνες, όπου βρεθεί, και να αμφισβητεί το τεκμήριο της αθωώτητας του άλλου.
Η ερώτηση “Παιδιά έχετε;” που απευθύνει στη διευθύντρια, αλλά εμμέσως και στο κοινό, είναι μια απέλπιδα προσπάθειά του να δικαιολογήσει τόσο την καφρίλα όσο και την απουσία του ως γονιού – συνήθης πρακτική οι φωνές και οι μεγαλοστομίες των νοικοκυραίων που κάπου ξέρουν ότι ζυγίστηκαν λειψοί και πρέπει να δικαιολογήσουν τον γονεϊκό τους ρόλο. Μεγαλώνει, δε, τους πολλούς προβληματισμούς που έχει γεννήσει το έργο μέχρι εκείνη τη στιγμή και δεν σε βοηθάει ιδιαίτερα να δεις καθαρά και ψύχραιμα την όλη κατάσταση.
Αυτόν τον “υπέροχο” κύριο τον υποδύθηκε ιδανικά ο Σεραφείμ Ράδης.
Η διευθύντρια είναι η Μαρία Φιλίνη – εύθραυστη, σου έδινε την εντύπωση ότι κοιτούσε πάντα πίσω της, μην την ακολουθεί κανείς. Δέχεται με ιώβια υπομονή τη λεκτική βια του “αγανακτισμένου” πατέρα και, για κάποιο λόγο, που δεν κατάλαβα ακριβώς, δεν υπερασπίζεται, ουσιαστικά, ποτέ τον εαυτό της και τις επιλογές της (παρότι φαίνεται το αντίστροφο). Είναι ένας πολύ καλός άνθρωπος στο λάθος μέρος και τη λάθος στιγμή, γιατί δεν έχει την κρίση να βάλει σε κουτάκια τα γεγονότα και λειτουργήσει με την λογική… απλά καταπληκτική στον ρόλο της!
Το καλό παιδί παιδί, που το τρώνε οι αμφιβολίες και το σκουλήκι “μήπως γινόταν κάτι μπροστά τα μάτια μου το αγνόησα”, είναι ο Γιάννης Σοφολόγης. Έχει τον άχαρο ρόλο, να γίνει από υποστηρικτής του συναδέλφου, αμφισβητίας, να τον αγκαλιάζει υποστηρικτικά, την ίδια στιγμή που δεν έχει πειστεί για την αθωότητά του. Παραπέμπει σε φιγούρα δημοσίου υπαλλήλου, με το μότο “τη δουλίτσα μας να κάνουμε και τίποτα παραπάνω”.
Ο πυρήνας όλων όσων συμβαίνουν ειναι ο Τζόρντι, που ερμηνεύει ο Μιχάλης Συριόπουλος. Από την πλακίτσα και τον χαβαλέ, μετακινείται αθόρυβα σε μια απόλυτα δραματική φιγούρα, που όλα συνηγορούν στην ενοχή του για κάτι που μπορεί ποτέ να μην έχει κάνει. Ειδικά στις τελευταίες σκηνές, που κάθε στήριγμα και οποιαδήποτε μορφή έδαφους μοιάζουν να έχουν απολεσθεί, και ο ίδιος πνίγεται μεσα στο υγρό στοιχείο των κατηγοριών που αντιμετωπίζει, είναι χάρμα ιδέσθαι. Πολυσύνθετος ηθοποιός, λατρέψαμε να τον μισούμε και να τον λυπόμαστε ταυτόχρονα.
Όλα αυτά δεν θα είχαν ποτέ συμβεί, αν το καταπληκτικό αυτό κείμενο, δεν το αναλάμβανε σκηνοθετικά ο Βασίλης Μαυρογεωργίου, με την ομάδα των υπόλοιπων συνεργατών του. Ωραίος ρυθμός, σκηνές που έχεις την αίσθηση ότι έμειναν μισές, που σου παρουσιάζονται σαν flash back λίγο μετά, αλλαγή στην οπτική που βλέπει το κοινό τη δράση, με την χρήση διπλού σκηνικού (αγάπησα σκηνογράφο και σκηνοθέτη μόνο από αυτό), έστησε μια παράσταση με τέσσερις διαφορετικές υποκειμενικές αλήθειες και δίδαξε τους ηθοποιούς του να το υπηρετήσουν αυτό, που στο τέλος της παράστασης δεν σου δίνει απολύτως καμία απάντηση και σε αφήνει με τσουβάλια τροφής για σκέψη, τόσο για τα δρώμενα επί σκηνής (παιδεραστία και άλλες “άβολες” συνθήκες), όσο και για τη δική σου ευθύνη για το τάισμα του τέρατος και τη γιγάντωση της απήχησης των κοινωνικών δικτύων και της εμπιστοσύνης σε οτιδήποτε αναπαράγεται από οποιονδήποτε άκριτα. Moυσική, φωτισμοί, κουστούμια, σκηνογραφία, όλα λειτούργησαν υπερ-ιδανικά και ταίριαξαν με το σκηνοθετικό όραμα, δημιουργώντας αυτήν την παράσταση που συζητιέται αρκετά στην πολη.
Αν καιρό μετά, σε μια παρέα, μιλήσουμε για αυτήν την παράσταση, σίγουρα εγώ θα ανακαλύψω νέα στοιχεία στην ματιά των άλλων θεατών. Αυτό που δεν θα αλλάζει ποτέ, όσος καιρός κι αν περάσει, θα είναι η απορία για το αν ήταν πραγματικά ένοχος, αυτός που πλήρωσε το μάρμαρο από όλους, ο θυμός για αυτούς που μεγαλώνουν τον νέο που αύριο θα πετάει πετρες ως αντιδραση, θεωρώντας το σωστή πρακτική και το αίσθημα της ατομικής ευθύνης, όταν βλέπω λαϊκά δικαστήρια να στήνονται και με τη σιωπή-δειλία μου ίσως τα “επικροτώ”…
Να ανεβείτε στο Παγκράτι και στο Skrow Theater, για μια γερή δόση αλήθειας, μια καθαρή ματιά στον καθρέφτη(που πάντα όταν μας αφορά, με ένα μαγικό τρόπο θα μας “ξεφύγει”), για μια εξαιρετική παράσταση που αισθάνομαι πολύ περήφανος που επέλεξα να παρακολουθήσω.
Περισσότερα εδώ.
Theodore a.k.a. Evil Chef, Aπρίλιος 2019
