Είδαμε την παράσταση ‘Η αρρώστια της νιότης’ στο Tempus Verum Εν Αθήναις

Τι περίεργα υπέροχη παράσταση!

Οι χαρακτήρες ζουν στη Βιέννη μιας δύσκολης και έντονης δεκαετίας (20’s) μετά από έναν φρικιαστικό παγκόσμιο πόλεμο, που άφησε υπόλοιπα και οι συνέπειές του διέλαθαν την προσοχής των νικητών. Μια παρέα εκκολαπτόμενων επιστημόνων (φοιτητές ιατρικής) μπλέκουν τις ζωές τους, έχοντας τις ηθικές τους πυξίδες πειραγμένες, χωρίς σαφή ιδεολογήματα, περνώντας από το παρόν χωρίς συντεταγμένες.

Πειραματίζονται με σχέσεις και συναισθήματα, καταγράφοντας τα αποτελέσματα, ξαναγραφοντας τους ηθικούς κώδικες μιας νεολαίας που αιωρείται σαν εκκρεμές, λίγο καιρό πριν ακινητοποιηθεί, λόγω αδράνειας, στο εθνοσοσιαλιστικό ιδεώδες.

Ο Δ. Λάλος σκηνοθετεί με μαεστρία και ζωντάνια το αποπροσανατολισμένο πνεύμα της εποχής, με εναλλαγές εκρηκτικού ρυθμού στο ατακάρισμα και σιωπών, αποδίδοντας τις γήινα μισοφωτισμένες ανησυχίες των νέων, οι οποίες μοιάζουν με τραίνο που παίρνει στροφή με παραπάνω χιλιόμετρα και ακροβατεί στη μία ράγα, φλερτάρωντας με τον εκτροχιασμό, λες κι έχουν άγνοια του επερχόμενου κινδύνου.

Για μας, ήταν άλλη μία αδιάφορη μέρα που τελείωσε με τον καλύτερο τρόπο, φεύγοντας γεμάτοι από το Τempus Verum, με αυτήν τη συνήθεια που σου αφήνει ένα καλό έργο, να το ξαναπαίζεις στο κεφάλι σου, τουλάχιστον σκηνές απ’ αυτό, είτε γιατί οι διάλογοι γράψαν στο μυαλό σου, είτε γιατί οι ερμηνείες σε πέταξαν έξω από το χρονικό συνεχές σου, είτε γιατί η σκηνοθεσία κατέλαβε με το έτσι θέλω αισθήσεις και αισθητική, καταβάλλοντάς σου πέρα για πέρα ικανοποιητική αποζημίωση!

Περισσότερα εδώ.

Λουκάς Κούτρας aka Λουκάνθρωπος, Μάρτιος 2019