Είδαμε την παράσταση ‘Γύρισε Πίσω’ στο Θέατρο Άβατον

Όταν, στις μέρες μας, νομίζεις ότι ζεις τη χειρότερη δυνατή πραγματικότητα, έρχεται η τέχνη να σου δείξει ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ πιο τραγικά.. Θες να γυρίσεις πίσω;

Σε μια Αθήνα ενός κάποιου μέλλοντος (που ευχόμαστε να μην δούμε ποτέ!) δυο αδελφές στο σαλόνι τους, περιορισμένες σε συγκεκριμένα τετραγωνικά δράσης, συζητούν, αναπολούν και ονειρεύονται (;). Η καθημερινότητα δεν είναι αυτή που όλοι γνωρίζουμε, καθώς ακόμα και βασικά αγαθά λείπουν και η χαρά εννοείται ότι δεν περιγράφεται, όταν ανακοινώνονται συσσίτια τσίχλας και καφέ! Σε αυτό το μηδενιστικό περιβάλλον, οι πνευματικές και σωματικές ικανότητες αδρανούν, οι σκέψεις ταξιδεύουν αόριστα και ο φόβος δαμάζεται μόνο από το χιούμορ. Ένα χιούμορ πολλές φορές συνδυασμένο με την αδράνεια, ως ένα είδος ιδιότυπου ωχαδελφισμού, καθώς… ‘εδώ ο κόσμος χάνεται…’. Η κάθε μικρή αντίδραση στα επιβληθέντα δεδομένα γρήγορα καταστέλλεται και επανέρχονται οι χαρακτήρες στην επίφαση μιας πραγματικότητας, για την οποία δεν έχουν μεν λόγο, αλλά πιθανότητα συνέβαλαν στην ανάδειξή της. Και φυσικά, πανταχού παρών, ο παράγοντας «εξουσία», ντυμένος με κουστουμάκι και φουστανέλα, δείγμα της διττής φύσης που τη συνθέτει: πατρίδα και Ευρώπη, λαοφιλία και ξενομανία, παραδόσεις και νεωτερισμοί, επιβολή και ανεκτικότητα. Και ο χορός με την εξουσία καλά κρατεί, όπως και τα ‘παιχνίδια’ που αυτή επιλέγει να παίζει με τις δύο αδελφές – λαό.

Ένα έργο σαρκαστικά επίκαιρο, με νοήματα που μεταδίδονται ντυμένα με το γέλιο μας, αλλά που, ανάλογα με τη συναίσθηση του θεατή και τη νοημοσύνη του, μπορούν να αποκωδικοποιηθούν στο χρονικό διάστημα που ακολουθεί μετά το χειροκρότημα. Τότε ξεσπά στο μυαλό πιο έντονα η συνειδητοποίηση και καλλιεργείται ο προβληματισμός. Έπρεπε να γελάσω ή να κλάψω; Σε ποια πραγματικότητα ζούμε τώρα; Μήπως είναι όλο αυτό μια πρόβα για το μακρινό μέλλον; Και τι κάνω εγώ για να βελτιώσω την κατάσταση; Και πολλά πολλά άλλα που επέλεξα να συζητήσω με τον συνοδό μου, μετά την ολοκλήρωση της παράστασης. Μιας δουλειάς, που, εκ πρώτης, δεν με έντυπωσίασε όσο το ‘Σκάσε ή Η Χαμένη Παντόφλα του Μανώλη Καρέλη’ από το ίδιο δίδυμο, Βίκυ Αδάμου και Χριστίνα Σαμπανίκου, αλλά, όταν καταλάγιασε η πρώτη εντύπωση, αναγνώρισα ότι αυτό το εγχείρημα ήταν ακόμα πιο δύσκολο στη σύλληψη και εκτέλεσή του. Και πάντα με ουσιαστικό κείμενο και σκηνοθετική προσέγγιση, που, πραγματικά, όταν μαθαίνω για νέα δουλειά των δύο κοριτσιών, εννοείται ότι εντάσσεται -αργά ή γρήγορα- στη θεατρική μου ατζέντα.

Να πω για τις ερμηνείες των Αδάμου και Σαμπανίκου ότι ήταν εξαιρετικές, άκρως εκφραστικές, με τη δυσκολία που ενέχει η μη χρήση σωματικών στοιχείων, παρά μόνο του προσώπου και της φωνής, επί της ουσίας. Πιο κινητικός, λόγω ρόλου, ο Θανάσης Ζερίτης, ήταν απολαυστικός! Η σκηνοθεσία ήταν καλά δομημένη και σημαντικός ήταν και ο ρόλος του φωτισμού που βοήθησε πολύ την παράσταση. Για άλλη μια φορά υποδειγματικό το κείμενο, που μιλάει για αλήθειες με τον πιο ανάλαφρο τρόπο, χωρίς, όμως, να ακυρώνει τη σοβαρότητά τους.

Η παράσταση ολοκληρώνει τον κύκλο της την επόμενη εβδομάδα. Προλαβαίνετε!

Περισσότερα εδώ.