Είδαμε την παράσταση ‘Γράμμα σε ένα παιδί’ στο Θέατρο Αλκμήνη
…θα μιλησω ως γυναίκα με μία εσωτερική διαδρομή, η οποία έχει “σκάψιμο” και ήθος.
Πάντα πίστευα πως ο άνθρωπος οφείλει στον εαυτό του και στους συνανθρώπους του να κάνει μία βαθιά και ειλικρινή συζήτηση με τον εαυτό του, για να γίνει η καλύτερη έκδοση του εαυτού του. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να σου συμβεί αυτό και την Τρίτη το βράδυ, στο θέατρο Αλκμήνη, μου συνέβη αυτό που η ορολογία στο αρχαίο θέατρο ονομάζει κάθαρση…
Βλέποντας την κα Ζέτα Δούκα να ενσαρκώνει και να μας καθηλώνει, τους ρόλους από τους οποίους καλείται να περάσει κάθε γυναίκα που ζει στη σημερινή κοινωνία…
Ταυτίστηκα… αν και δεν μου αρέσει αυτός ο όρος… και φυσικά δεν σταμάτησαν να τρέχουν τα δάκρυά μου… όχι μόνο από τη συγκίνηση, αλλά και από αυτή τη ρημάδα τη δικαίωση…
Με είδα σ’ εκείνο το παιδί, το κορίτσι που, λόγω του τραύματός της, έχτισε μία πεποίθηση μέσα της και τη σφράγισε… για να πάρεις ένα λουλούδι και να το κρατήσεις, χρειάζεται να θυσιαστείς… έτσι μας εκπαιδεύουν… για να λάβεις κάτι όμορφο, για να πάρεις Αγάπη, πρέπει να πεθάνεις, να πεθάνει ένα κομμάτι του Αληθινού σου εαυτού… και έτσι αυτή γυναίκα έχτισε μέσα της μία σκληρή εικόνα της ζωής… και αυτό επικοινωνούσε στο αγέννητο παιδί της…
Με είδα στη γυναίκα που ο άντρας, με τον οποίο συνέλαβε το θείο δώρο, έπαθε πανικό και φοβήθηκε… φοβήθηκε την ευθύνη, φοβήθηκε την αγάπη… και έτσι αρχικά της έκλεισε την πόρτα… πόσο αλήθεια.. ναι, οι άντρες είναι πιο φοβισμένα, ίσως, άτομα από εμάς… αυτή όμως πήρε την ευθύνη της και αποφάσισε να το κρατήσει και να το μεγαλώσει… βέβαια πολύ θυμωμένη, αλλά αποφασιστική…
Με είδα στην εργαζόμενη, στη γυναίκα που χτίζει καριέρα και για τη θέση της στην εταιρεία για το μέλλον της, για την καριέρα της, δε χωρούσε πουθενά μία εγγυμοσύνη… ποτέ δεν ήταν καλή η στιγμή για ένα τέτοιο γεγονός… και ναι, τελικά με αφορμή αυτό και την πίεση του διευθυντή της για ένα επαγγελματικό ταξίδι, αψηφά τις συμβουλές του γιατρού της και φεύγει… και εκεί σταματάει να αναπτύσσεται το μωρό και τελικά το χάνει…
Με είδα στη γυναίκα που αντιμετωπίζει τις ενοχές, και πως όλοι ξέρουν γι’ αυτήν, και τελικά αυτή η ενοχή, ότι έφταιγε για το χαμό του μωρού, την οδηγεί σε μία αιώνια φυλακή και καταδίκη…
Ανάμεσα σε μία παραζάλη και γεμάτη συγκίνηση, βίωσα την ομορφιά, τον πόνο, τη χαρά, τη θλίψη, την απογοήτευση, τη γενναιότητα και την αγάπη…
Πραγματικά ήταν μία μεθυστική εμπειρία που εύχομαι κάθε γυναίκα, αλλά και κάθε άντρας, να έχουν την ευκαιρία να δουν την κα Ζέτα Δούκα να ενσαρκώνει αυτή τη γυναίκα που είμαστε όλες μας…
Σας ευχαριστώ!!
Περισσότερα εδώ.
Κωνσταντίνα Κούτσικου, Οκτώβριος 2018
