Είδαμε την παράσταση ‘Grace & Glorie’ στο Αγγέλων Βήμα
Αγγέλων Βήμα, και πραγματικά μπαίνεις σε ένα ανάκτορο με αρχιτεκτονική άλλης εποχής, με μια νοσταλγική αισθητική, πρωτόγνωρη στις μέρες μας…
Ανεβαίνεις στον 2ο όροφο, μετά από το φουαγιέ, και εκεί βλέπεις ένα σκηνικό που σου θυμίζει ένα κλασικό σπίτι ενός χωριού. Ένα σκηνικό με παλιά έπιπλα, ένα τσουκάλι, μία βαλίτσα παλιά δερμάτινη, ξέρετε από αυτές, τις «παλιακές».
Ένα έργο ανάμεσα σε δύο γυναίκες, τόσο μα τόσο διαφορετικές στον τρόπο ζωής, στην πορεία τους, στην μόρφωσή τους, σε όλα. Έτσι φαίνεται… μα, όπως όλα τα φαινόμενα, και αυτό απατά. Για να ελκύσουμε κάτι να έρθει στη ζωή μας, είναι «καθρέφτης» μας και κάτι έχει να μας προσφέρει (γνώμη μου). Έτσι και με τις δύο πρωταγωνίστριες. Ενώ, φαινομενικά, είναι αντίθετες, τελικά είναι όμοιες.
Δύο γυναίκες που, ενώ στην αρχή η μία είναι η αδύναμη, αυτή που είναι γριούλα και μόνη στο σπίτι στο χωριό, στο βουνό, με τις μηλιές της, και δεν έχει κανένα να τη φροντίσει, τελικά αυτή που πηγαίνει για να φροντίσει, φροντίζεται. Γιατί η νέα κοπέλα που έχει έρθει εντελώς εθελοντικά για να δώσει αγάπη και να βοηθήσει την γιαγιά Grace, τελικά είναι αυτή που χρειάζεται τη μεγαλύτερη βοήθεια από τις δύο.
Αυτή η γιαγιά, με την τρέλα της, με το πείσμα της, με την πίστη της στον Θεό, καταφέρνει να σταθεί στα πόδια της. Μέσα από το πέρασμα αυτής της ιστορίας, με τον δραματικό, αλλά και καυστικό σε χιούμορ, με το ιδιαίτερο χρώμα της, καταφέρνει να δώσει ξανά ζωή και κίνητρα στην Glorie, η οποία, μετά τον χαμό του μονάκριβου γιου της, ζει σε ένα ατέλειωτο πλαίσιο ενοχών και θλίψης.
Από την άλλη, η Glorie με την ίδια τρέλα, με το πείσμα και το χιούμορ της, την εφευρετικότητα και τις γνώσεις της, καταφέρνει να βγάλει τη γιαγιά Grace έξω από τα όριά της και την ξεροκεφαλιά της.
Μέσα από τις αντιθέσεις και τις αντιπαραθέσεις βγαίνουν νοήματα, με δύο γυναίκες που τελικά αγαπιούνται, δίνουν και δίνονται… μία αισιόδοξη, τελικά, παράσταση που, μέσα από το φτωχικό σκηνικό της, δίνει πλουσιοπάροχα μηνύματα και γεμίζει τους θεατές συγκίνηση, ελπίδα και γέλιο…
Αξίζει να τη δείτε!
Περισσότερα εδώ.
Κωνσταντίνα Κούτσικου, Νοέμβριος 2018
