Είδαμε την παράσταση ‘Girls & Boys’ στο Θέατρο 104

Θα το πάρω από το τέλος προς την αρχή αυτή τη φορά. Είχα ενα σφίξιμο στο στομάχι βγαίνοντας από την αίθουσα. Μπορεί να ήταν το θέμα που ξεδιπλωθηκε όπως ξεδιπλώθηκε και ανέσυρε στη μνήμη άσχημα γεγονότα που οδήγησαν στη λεξιπλασία, στη γέννηση της λέξης – ομπρέλλα που (ξε)σκεπάζει μια νοσηρή κατάσταση που δε χωράει πια κάτι από κανένα χαλί. Την έμφυλη βία!

Στην ιστορία της ηρωίδας που ξετυλίγει, πότε σαν να καθόμαστε στο σαλόνι της και πότε σαν να αφήνει τη γρίλια ανοιχτή για να γινόμαστε μάρτυρες της ηλεκτρικής της καθημερινότητας, ξαναπερνάμε μπροστά από το τέρας της οικονομικής κρίσης που αργά και μεθοδικά κόβει κομμάτια απ’ τα όνειρα των ανθρώπων μέχρι αυτοί οι ίδιοι να γίνουν οι εφιάλτες των κάποτε αγαπημένων τους.

Γιατί μέχρι την σεναριακή αποκάλυψη – ανατροπή, ο καθένας μας έβλεπε κομμάτια της σε διαρκή προσγείωση ζωής και των νεανικών ερώτων, σαν παλιό τραγούδι που σβήνει. Το σόλο έρχεται πια από τις σκανταλιές των παιδιών, η ομορφιά των οποίων ανεπαίσθητα μετατρέπεται σε ποτάμι ανάμεσα στο ζευγάρι, αν ξεχαστούν.

Κι ας ξεκίνησε όλο αυτό με τις πεταλούδες στο στομάχι, μετά από μια τυχαία συνάντηση σ’ ένα αεροδρόμιο, κι ας μην φαινόταν ότι μπορούσε να εξελιχθεί σε έρωτα με σαρωτική ισχύ τυφώνων. Κι ας ήταν η συνάντηση αυτή η «στροφή» που ξέβγαινε από μια ζωή μέσα στην ένταση, αλλά κενή περιεχομένου.

Δεν κατάλαβα πώς πέρασε η ώρα κι ήταν κι αυτό το σφίξιμο στο στομάχι…

Ο χώρος μικρός, επέτρεψε στη Δώρα Παρδάλη να μας βάλει με την αφήγηση μέσα στα μάτια της ηρωίδας. Πότε με καταφατικό, πότε με επιφωνηματικό τονισμό, δεν άφησε περιθώριο για «πτώσεις» στο ρυθμό, σκιαγραφόντας με ξεκάθαρες εικόνες το συναίσθημα, χωρίς να λειαίνει τις αιχμηρές γωνίες της αλήθειας. Εκπληκτική! Όντως όλη η ανατριχιαστική ουσία της ιστορίας είναι η εξουσία. Η εξουσία και η ξεγυμνωμένη (πια), αδρή ωμότητα της πατριαρχίας που είναι σε πτώση και το ξέρει. Το τέρας πεθαίνει, αλλά λίγο πριν σβήσει, ρίχνει τις πιο άγριες, τις πιο φονικές δαγκωνιές του.

Χρειάστηκα λίγες στιγμές στον όμορφο, κρυμμένο στο ορθογωνισμένο τσιμεντένιο αστικό τοπίο, κήπο για να επανέλθω στην κατάσταση που ήμουν πριν κάποια ώρα, όταν πρωτομπήκα στο χώρο.

Πηγαίνεις και το βλέπεις, χωρίς δεύτερη σκέψη. Διαμαντάκι!

Περισσότερα εδώ.

Λουκάς Κούτρας aka Λουκάνθρωπος, Οκτώβριος 2021