Είδαμε την παράσταση ‘Για μια ανάσα…’ στο θέατρο Διάνα

Η Άννα περνάει μια ερωτική βραδιά με έναν άγνωστο άντρα, που γνώρισε σε ένα μπαρ. Το πρωί, ο άντρας αυτός επιμένει να την πληρώσει για τις “υπηρεσίες” της προηγούμενης νύχτας, εκείνη αρνείται τα χρήματά του και της συστήνει τον εαυτό του ως “Δαίμονα”, αφήνοντας στο σώμα της ένα σημάδι που την φαγουρίζει και την ενοχλεί αφόρητα σε όλη τη διάρκεια ενός επαγγελματικού της ταξιδιού στην Αλεξάνδρεια, που θα χρειαστεί να πάει. Συνταξιδιώτης της στο ταξίδι αυτό, είναι η πάντα υποστηρικτική αδερφή της Άννας, η Σόφι. Ο αυτοαποκαλούμενος δαίμονας τρυπώνει στη σκέψη και στο μυαλό της και το ταξίδι αυτό μοιάζει να μην έχει τελειωμό…

Ένα ψυχολογικό θρίλερ, χωρίς να λείπουν, όμως, τα στοιχεία της κωμωδίας, που επιτρέπει στον καθένα ξεχωριστά να γνωρίσει και να δει τα όριά του. Ως πού μπορεί να φτάσει κάποιος για να σώσει την αξιοπρέπειά του; Πόσο μπορεί ο άνθρωπος να παλέψει για να ζήσει, όπως εκείνος θέλει και όχι όπως οι άλλοι του επιβάλουν; Τι δύναμη ψυχής χρειάζεται και ποιες θυσίες για να σώσεις ανθρώπους που αγαπάς από στεναχώριες και καταστροφές;

Οι κλειστές tράπεζες, τα κλειστά σύνορά, η βάρκα με τους μετανάστες που πασχίζουν να φτάσουν σε κάποια στεριά, οι αξιολογήσεις των καταστάσεων, θυμίζουν τις σχέσεις της Ελλάδας και της Ευρώπης του σήμερα και είναι θέματα που αποτελούν τροφή για προβληματισμό και σκέψη.

Όλοι οι ηθοποιοί είναι άψογοι και καθηλωτικοί στους ρόλους τους.

Η Ελένη Ράντου, απόλυτα αφοσιωμένη (σωματικά και ψυχικά) στον εξαντλητικό πρωταγωνιστικό της ρόλο. Πραγματικά τη θαύμασα! Δύο ώρες, σχεδόν, χωρίς διάλειμμα και χωρίς να φύγει ούτε ένα λεπτό πάνω από τη σκηνή.

Η Ελένη Ουζουνίδου, η ήρεμη δύναμη και η κωμική νότα στην αρχή της παράστασης και ένα από τα μεγαλύτερα θύματα του συστήματος στο τέλος αυτής.

Ο Αντώνης Καρυστινός, ως ο μαύρος δαίμονας-εραστής, εμφανίζεται χωρίς ίχνος συναισθήματος και εκπρόσωπος της άποψης πως δεν υπάρχει έρωτας χωρίς συναλλαγή.

Ο Ηλίας Μελέτης, που έδινε ωραία το κωμικό στοιχείο, σπάζοντας έτσι λίγο, το συγκινησιακό συναίσθημα, ο πανταχού παρών βιβλιοθηκονόμος, έχοντας πάντα εγχειρίδια οδηγιών σε όλες τις δύσκολες στιγμές της πρωταγωνίστριας και:

O Κρις Ραντάνοφ, σε έναν τόσο μικρό, αλλά τόσο σημαντικό ρόλο σε ένα σκηνικό, σκοτεινό, που περιστρέφεται κι αλλάζει μορφή, αφού μετατρέπεται σε δωμάτιο ξενοδοχείου, βιβλιοθήκη, νοσοκομείο, τρένο ή ντουζιέρα, θάλασσα.

Μια αλληγορική παράσταση γεμάτη νόημα και μηνύματα και που, το τέλος αυτού του ταξιδιού, ενέχει έναν τόνο αισιοδοξίας:

Όσο αναπνέουμε, ως άνθρωποι, είμαστε απειλή για το σύστημα.

ΟΣΟ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΣΑ, ΘΑ ΜΑΣ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ, ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΧΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΥΡΙΟ, ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ!!!

Περισσότερα εδώ.