Είδαμε την παράσταση ‘Frozen’ στο Vault
“Frozen”… παγωμένος, άκαμπτος, δυνατός, απόλυτος.. Τι γίνεται όταν το συναίσθημα παγώνει στην ψυχή, από ένα ξαφνικό τραγικό γεγονός, ή όταν το θετικό συναίσθημα δεν κατοικούσε ποτέ εκεί και αναζητά το επόμενο θύμα, μέσα στην άγνοια της έννοιας της αγάπης που μάλλον δεν γνώρισε ποτέ.
Δύο άνθρωποι και δύο διαφορετικοί συναισθηματικοί κόσμοι συναντώνται στην παράσταση “Frozen” της Bryony Lavery, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Λάσκαρη, που ολοκληρώνει τον κύκλο της σήμερα, στο Vault. Ένας δολοφόνος παιδιών, που ανήκει στην κατηγορία αυτών των ανθρώπων που, εκ πρώτης όψεως, δεν σου δίνουν την εντύπωση ότι κρύβουν έναν παραβατικό χαρακτήρα και η τραγική μητέρα ενός από τα θύματά του, που θρηνεί, θυμώνει και βαδίζει σε ένα τεντωμένο σκοινί συναισθηματικών διακυμάνσεων.
Ο πρώτος μοιάζει και ο ίδιος θύμα των παιδικών του βιωμάτων, αλλά αρκεί αυτό για να δικαιολογήσει τις πράξεις του; Ένας άνθρωπος που μάλλον έζησε έντονες καταστάσεις που του έχουν θολώσει την κρίση και τις έννοιες της ζωής και της αξιοπρέπειας, και δεν φαίνεται ή δεν κατάφερε να προσπαθήσει να «δουλέψει» με τον εαυτό του, παρά έχει παρασυρθεί από τις –πρωτόγονες- αισθήσεις του, χωρίς τη σκέψη και τον προβληματισμό που προσφέρει η λογική.
Από την άλλη πλευρά, ο πόνος της μάνας, τα αναπάντητα ερωτηματικά, τα ατέλειωτα «γιατί»… Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να βλάψει ένα παιδί…; Μπορεί να υπάρξει κατανόηση για έναν τέτοιο δολοφόνο, έως και συγχώρεση; Όχι τόσο για τον ίδιο, αλλά για την ψυχική ηρεμία αυτών που μένουν πίσω και πρέπει να προχωρήσουν τη ζωή τους, χωρίς να οδηγηθούν σε αδιέξοδα και προσωπική κατάρρευση. Μπορεί η αγάπη να ξεπεράσει την τραγωδία και από πόσα στάδια περνά αυτή η διαδικασία; Πόσο ισορροπημένο πρέπει να είναι το άτομο που θα διαχειριστεί αυτή την εξελικτική διεργασία;
Ανάμεσα στους δύο αυτούς χαρακτήρες, η ψυχίατρος – ερευνήτρια προσπαθεί να διατηρήσει τις δικές της ισορροπίες, που, ακόμα κι αν η θέση και η μόρφωσή της την καθιστούν – φαινομενικά – ικανή γι’αυτό, παλεύει και η ίδια με τα συναισθήματά της και δυσκολεύεται να διαχειριστεί την κατάσταση με καθαρό μυαλό, ανεπηρέαστη.
Εξαιρετική η σύμπραξη όλων των συντελεστών, η ατμόσφαιρα κινηματογραφικά θεατρική, που δεσμεύει το συναίσθημα του θεατή και τον προβληματίζει – γιατί ακόμα κι αν μια δυσάρεστη κατάσταση δεν έχει χτυπήσει τη δική μας πόρτα, αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να είμαστε υποψιασμένοι ή /και με ενδυναμωμένη την ικανότητα συναίσθησης.
Περισσότερα εδώ.
