Είδαμε την παράσταση ‘Φράνσις’ στο θέατρο Παραμυθίας – Αλμπέρτα Τσοπανάκη

Όταν ανοίγει η αυλαία στο θέατρο Παραμυθίας, βλέπουμε το εσωτερικό ενός ψυχιατρικού ιδρύματος, μια γυναίκα, η Φράνσις, μας μιλάει για τη ζωή της.

Μια γυναίκα φωτιά και πάγος ταυτόχρονα, ένας άνθρωπος που τόλμησε να τα βάλει με το κατεστημένο, να παλέψει για τις αλήθειες της.
Βασισμένο στην πραγματική ιστορία της ηθοποιού Φράνσις Φάρμερ, που δεν δίστασε να τα βάλει με το Χόλυγουντ, που την ήθελε ψεύτικη κούκλα, και στόχευε στην εξωτερική της εμφάνιση και όχι στο μεγάλο ταλέντο της.

Στα φοιτητικά της χρόνια κέρδισε ένα ταξίδι στη Σοβιετική Ένωση, Μόσχα, και, γυρίζοντας, άρχισε να μιλάει για το τι είδε, σε μια μισαλλόδοξη και εκδικητική Αμερική.

Στο σανίδι, μας υποδέχεται η Φράνσις με ισχυρή θέληση για ζωή, με έναν λόγο που μαστιγώνει, διεκδικεί, φωνάζοντας για δικαιώματα, δικαιοσύνη, αγάπη, χωρίς τα καθώς πρέπει χαρακτηριστικά της εποχής.

Η κυρία Αλμπέρτα Τσοπανάκη με την ερμηνεία της, από τη μια μεριά, το κείμενο και τη σκηνοθεσία, που μοιράστηκε με την κυρία Μαρία Θωμαδακη, μας έβαλαν να δούμε πεντακάθαρα τι σημαίνει οικογενειακή βία απέναντι στις γυναίκες, σε μια εποχή πριν, αλλά και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, σε μια χώρα με πολλές αγκυλώσεις, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής· μας καθήλωσαν στη θεατρική καρέκλα, βάζοντάς μας να σκεφτούμε ένα ζήτημα της γυναικείας κακοποίησης τόσο επίκαιρο τότε, όσο δυστυχώς και τώρα.

Με το λιτό φουστάνι του εγκλεισμού της, απολύτως κυρίαρχη του ρόλου της, εκεί στο σπίτι της, το θέατρο Παραμυθίας, μας έκανε να συγκινηθούμε, να μπούμε στα παπούτσια της, να θυμηθούμε την πορεία της, να θαυμάσουμε.

Μαζί της, η εξαιρετική κυρία του θεάτρου μας, Άννυ Λούλου, ερμήνευσε τη μητέρα της, χωμένη στα πρέπει, τα μη, τα γιατί, και τόσο μακριά από τις ανάγκες και τα θέλω του παιδιού της.

Μέσα στο κοστούμι της, που έδειχνε ακριβώς το πώς σκέφτονταν, σφιγμένη σε ένα ταγέρ της τάξης και της ηθικής της τότε εποχής και χώρας.

Ο ψυχίατρος κύριος Πελεγρίνης, άτεγκτος, χωρίς έλεος, χρησιμοποιώντας την εξουσία του ισχυρότερου, μέχρι να συντρίψει την ελευθερία και την αγάπη που ενσάρκωνε η Φράνσις.

Πολύ ωραία κοστούμια μέσα στο κλίμα της περιόδου, εντελώς υπέροχο το εύρημα στα σκηνικά, το κουκούλι, ουσιαστικά, από όπου η Φράνσις έβλεπε τις εικόνες της μητέρας της και του ανθρώπου που αγαπούσε.

Μια πάρα πολύ προσεγμένη δουλειά στο θέατρο Παραμυθίας που μας μιλάει για τη βία, οικογενειακή εδώ, απέναντι στο μισό και πάνω κομμάτι του Ουρανού τις γυναίκες.

Μην το χάσετε..
Κυριακή 8 το βράδυ και κάθε Κυριακή.

Περισσότερα εδώ.

Χρύσα Κατσιματίδου – δημοσιογράφος, κριτικός θεάτρου, Νοέμβριος 2022