Είδαμε την παράσταση ‘Football, το παιχνίδι της ανθρωπότητας’ στο Studio Μαυρομιχάλη

Ο Θανάσης Τριαρίδης, έχοντας περάσει χρόνο στην Αφρική, είχε την ευκαιρία να ζήσει όλα αυτά που λίγο πολύ ξέρουμε, αλλά ούτε μπορούμε να φανταστούμε. Στο συγκεκριμένο κείμενο (μέρος μίας τριλογίας), καταπιάνεται με το πλέον λαοφιλές σπορ του ποδοσφαίρου. Ενός σπορ, μέσω του οποίου ο κόσμος καταφεύγει μαζικά σε έντονη εκτόνωση με τον πιο «ανώδυνο» τρόπο, για όλα εκείνα τα έρματα που συσσωρεύονται στο κεφάλι του, στην ψυχή του, από την αρκετά πιεστική καθημερινότητα που του έχει επιβληθεί. Κι έτσι δεν νιώθει την ανάγκη να εξεγερθεί, να εκτονωθεί για τα ουσιαστικά. Θα γκρινιάξει, αν του βάλει το κράτος το χέρι στην τσέπη, αλλά όλα κι όλα, αν του πειράξεις την ομάδα ή και τον πρόεδρα, θα πέσουν τσιμέντα, κυβερνήσεις και καρπαζιές με το καντάρι αδιακρίτως.

Η ιστορία αυτή ξεκινάει κάπου στα 1500, στη λατινική Αμερική, με την απόβαση των Ισπανών στη χώρα των Αζτέκων και την εφεύρεση (αν μπορείς να την πεις έτσι) του «μεξικάνικου ποδόσφαιρου» που κατάφερε να καθυποτάξει τόσους ιθαγενείς, όσους δεν κατάφεραν τα μαχαίρια ή τα καθρεφτάκια και οι χάντρες.

Και γιατί όλα αυτά; Για να αναλογιστούμε την αδικία που χαρακτηρίζει τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων ανά τον κόσμο, ζωές που αποτέλεσαν το νόμισμα με το οποίο καλοπληρώθηκε η εδραίωση του δυτικού πολιτισμού, που εμείς οι πολύ λιγότεροι, απολαμβάνουμε σε βάρος των πολύ περισσότερων του υπόλοιπου κόσμου.

Ο λόγος απευθύνεται στους ακροατές, χωρίς να τους αφήνει περιθώριο να πάρουν απόσταση από την αφήγηση, όταν αυτή γίνεται ενοχλητική για τις καταβολές μας. Επιδραστική αμεσότητα που κάνει το κοινό να εμπλέκεται, ανοίγοντας διάλογο μαζί του και κατάθεση ενέργειας από τον ηθοποιό, που σε κάνει να νομίζεις ότι βγαίνει με κουμπωμένο powerbank πάνω του για να μην ξεμείνει.

Το χιούμορ έχει έντονη παρουσία, όντας αιχμηρό, πράγμα που σημαίνει ότι θα δεις την παράσταση αυτή πολύ ευχάριστα από την αρχή ως το τέλος, όσο κι αν σου ακουγεται βαρύ το θέμα.

Με δυο κουβέντες, ο Θανάσης Τριαρίδης έσκαψε μια αλά Πανένκα μπαλιά στην πλάτη της οχυρωμένης βολής μας και ο Σήφης Πολυζωίδης με άπιαστο «ξερόμυτο» κάρφωσε το θέμα στα ανυπεράσπιστα πλέον δίχτυα του τρόπου ζωής μας. Είχαν τον έλεγχο του παιχνιδιού από την αρχή και μας πήραν το ματσάκι στο ενεννηνταφεύγα και γουστάραμε κιόλας. Κι έτσι πήγαμε για ύπνο «ενώ οι άλλοι υποφέρουν» που λέει κι ο Μπέκετ, δικαιωμένος στο τέλος.

Είναι από εκείνες τις παραστάσεις που θα τις συζητήσεις για κάμποση ώρα μετά με την παρέα σου. Και αυτό δεν είναι κακό. Γιατί αν το θέατρο δεν μας βάζει σε σκέψη και προβληματισμό, τι άλλο σκοπό μπορεί να υπηρετεί; Παίζεται ακόμα, το προλαβαίνεις και μην το πολυσκέφτεσαι. Να πας.

Περισσότερα εδώ.

Λουκάς Κούτρας aka Λουκάνθρωπος, Ιανουάριος 2020