Είδαμε την παράσταση ‘Φελίτσε και Λίλυ: Ένας Άνθρωπος Ανάμεσα Στους Ανθρώπους’ στο Vault
Βερολίνο, Μάρτιος 1943. Τότε που όλοι, κάθε βράδυ, χορεύουν μέχρι τελικής πτώσης. Τότε που ήταν σα να χορεύεις πάνω σε ένα ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί… Τότε που όλοι χορεύουν για να μη μιλάνε και κάνουν έρωτα για να μη σκέφτονται τη ζωή που έχει ήδη παραδοθεί στον θάνατο… Ο πόλεμος, πόλεμος και η ρούμπα, ρούμπα…
Μια δύσκολη εποχή. Οδυνηρή. Η νύχτα των κρυστάλλων, οι διώξεις και οι βασανισμοί των τσιγγάνων, των ομοφυλόφιλων, των Εβραίων. Μια εποχή, όπου το περίγραμμα της ναζιστικής πολιτικής σε θέματα αναπηρίας, με το πρόγραμμα Τ4, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και οτιδήποτε διαφορετικό είναι καταδικασμένο. Η έξαρση του ρατσιστικού φαινομένου έχει, εξ’ ορισμού, χαρακτήρα πολλαπλασιαστικό, ενώ οι φασιστικές λογικές της στοχοποίησης, εξ’ αντικειμένου, δεν έχουν όρια, όταν αφήνονται να εξελιχτούν ανεμπόδιστες.
Μέσα σε αυτή τη ζοφερή ατμόσφαιρα η Γερμανίδα Lilly, μητέρα 4 παιδιών, προστατευόμενη από τους Ναζί, και η Εβραία Felice, ερωτεύονται απελπισμένα. Τα συναισθήματα ψυχικής επιβίωσης έντονα… Το δικαίωμα για αποδοχή και αγάπη, το ζητούμενο…
Η ιστορία της ποιήτριας και συγγραφέως, Ελένης Καρασαββίδου, είναι αληθινή και προέρχεται από το βιβλίο “Aimee and Jaguar” της Erica Fischer, το οποίο στη συνέχεια έγινε ντοκιμαντέρ και βραβευμένη ταινία. Η σκηνοθέτης, Κατερίνα Πολυχρονοπούλου, φέρνει, με έναν ιδιαίτερο τρόπο, τους θεατές μέσα στην ατμόσφαιρα της εποχής. Η Έλενα Τυρέα, στον ρόλο της Felice, της διπλά διωκόμενης, Εβραίας και ομοφυλόφιλης, σαγηνεύει με την υποκριτική της δεινότητα. Η Δήμητρα Βαμβακάρη, ως Lilly, ερμηνεύει επιτυχώς τον απαιτητικό ρόλο της μητέρας, της συζύγου Ναζί αξιωματικού και της ερωμένης πολλών άλλων. Και η εξαιρετική Δήμητρα Σύρου, ερμηνεύει τον ρόλο της Lilly, σε μεγάλη ηλικία, όπου μέσα από την ανάγνωση της ερωτικής αλληλογραφίας τους, εξελίσσει τη σχέση τους, από την ελπιδοφόρα αρχή μέχρι το οδυνηρό τέλος. Τα σκηνικά της Αγγελίνας Παγώνη, ιδιαίτερα, ατμοσφαιρικά και λειτουργικά, όπως και τα κοστούμια της Αγγελίνας Παγώνη, τα οποία αποτυπώνουν επακριβώς το στυλ της εποχής, πάντα με τη βοήθεια των φωτισμών του Θοδωρή Μαργαρίτη. Η πιανίστρια Μαρία Βουμβάκη σχεδιάζει τη μουσική και η χορογράφος Αναστασία Γεωργαλά επιμελείται των χορογραφημένων κινήσεων.
Στην ιστορία της Felice και της Lilly θριαμβεύει το κάτι διαφορετικό, σπάζοντας το κατεστημένο και αποτελεί ένα αισιόδοξο, ελπιδοφόρο μήνυμα και νίκη του ανθρωπισμού ενάντια σε οτιδήποτε σεμνότυφο και ομοφοβικό.
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Φεβρουάριος 2019
