Είδαμε την παράσταση ‘Φελίτσε και Λίλυ: Ένας άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους’ στον Πολυχώρο Vault

Μια αληθινή ιστορία, που διαδραματίζεται στη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου πολέμου, στο έδαφος του Βερολίνου, που έγινε θεατρικό έργο από την Ελένη Καρασαββίδου.

Βερολίνο, λοιπόν. 1942, 1943.

Ο πόλεμος μαίνεται στο Ανατολικό μέτωπο, αν και δεν φαίνεται ποια μεριά θα νικήσει, καταλαβαίνει κανείς από την ατμόσφαιρα, πως ένα μικρό προβάδισμα ανήκει στον κόκκινο στρατό, στο Βερολίνο, που βομβαρδίζεται συνεχώς από τους συμμάχους· σε αυτήν την πόλη που ποτέ δεν ψηφίστηκε ο Χίτλερ, οι άνθρωποι ζουν τη στιγμή, χορεύουν και ερωτεύονται, ενώ γύρω τους πεθαίνουν, από τις βόμβες, γείτονες, φίλοι, συγγενείς.

Μια πόλη φωτεινή,  με θέατρα, ποιητές, συγγραφείς, με καλλιτεχνικά ρεύματα, βιβλιοθήκες, το προπολεμικό φημισμένο Βερολίνο, ζει τη δική του μαύρη ιστορία.

Ανάμεσα στους κατοίκους του, η Γερμανίδα Λίλυ, παντρεμένη με ανώτερο αξιωματικό των ναζί, ο οποίος πολεμάει στο ανατολικό μέτωπο.

Η Λίλυ, που παρασημοφορήθηκε από το Γ’ Ράιχ, γιατί έκανε 4 παιδιά, 4 αγόρια, που σαν θα μεγαλώσουν, θα σκοτώσουν αγόρια της ηλικίας τους, η Λίλυ που χορεύει, κάνει έρωτα με Γερμανούς αξιωματικούς, η Λίλυ που μισεί τους Εβραίους, η ίδια αυτή γυναίκα που, μέσα στην καταστροφή που πλησιάζει, ξέρει βαθιά μέσα της πως δεν αγαπήθηκε ποτέ.

Από την άλλη μεριά, η Φελίτσε, μια νεαρή Εβραία, που θέλει να γίνει δημοσιογράφος και φωτογράφος.

Ένα φωτεινό πλάσμα, ένας άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους, που, καθώς ξεδιπλώνει τον χαρακτήρα της, ερωτεύεσαι και παραδίνεσαι.

Η γνωριμία μεταξύ τους, η ιστορία των 18 μηνών μαζί, η αγάπη χωρίς διά, πάρα, γιατί, κάτω από αυτήν τη συνθήκη του Γ’ Ράιχ, στο Βερολίνο που χορεύει φλεγόμενο.

Η τραγική στιγμή που η Φελίτσε, φωνάζει “είμαι Εβραία, Λίλυ, είμαι Εβραία”.

Η εξόντωσή της από τους Ναζί, η Λίλυ που ζει πια μόνη, η Λίλυ που αγαπήθηκε αληθινά για 18 μήνες, η Φελίτσε που δεν πρόλαβε να ανθίσει…

3 γυναίκες πάνω στη σκηνή του θεάτρου Vault, σε μια καθηλωτική παράσταση, μας οδηγούν μέσα από τη μπαγκέτα του σκηνοθέτη, να παρακολουθήσουμε μια ιστορία, που μιλάει για αγάπη, για το τι είναι ο Φασισμός, ο πόλεμος, για τον λόγο που πεθαίνουν οι άνθρωποι.

Η Λίλυ, σε νεαρή ηλικία, ένα παιδί χαρούμενο που έχει παιδιά, που το καθεστώς των ναζί την αντιμετωπίζει σαν μηχανή αναπαραγωγής, που διψάει για ζωή, χαρά, αγάπη, ενώ γύρω της απλώνεται ο θάνατος.

Η Φελίτσε, κυνηγημένη, με άλλη ταυτότητα, προσπαθεί να ζήσει, να αγαπηθεί, να γίνει αυτό που ονειρεύεται, αυτό που δικαιούται.

Η Λίλυ, σε μεγάλη ηλικία, κινείται μέσα στην ορφάνια της, έχοντας χάσει τον μοναδικό άνθρωπο που την αγάπησε, με τις αναμνήσεις της από την κοινή τους ζωή.

Συνταρακτικές οι ερμηνείες των κοριτσιών.

Μια από τις ωραιότερες παραστάσεις που έχω δει στη ζωή μου, γροθιά στο στομάχι και όταν την είδα και τώρα που γράφω, τα δάκρυα τρέχουν ασταμάτητα.

Ιστορία και θέατρο ζωής.

Δείτε το. Φελίτσε και Λίλυ: Ένας άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους.

Γιατί όποια και να είναι η ερώτηση, η απάντηση είναι ο άνθρωπος.

Περισσότερα εδώ.

Χρύσα Κατσιματίδου – δημοσιογράφος, κριτικός θεάτρου, Δεκέμβριος 2022