Είδαμε την παράσταση ‘Φαίδρας έρως’ στο Θέατρο Σφενδόνη

Έτσι γίνεται. Τα αγάλματα πέφτουν απ’ το βάθρο τους. Το αίμα, «διάγνωση και θεραπεία». Πώς, αλήθεια, ξεπερνιέται το αίμα;

«Έχεις νιώσει ότι η καρδιά σου πάει να σπάσει;»

Το βρώμικο και επικίνδυνο παιχνίδι του έρωτα. Η Φαίδρα και ο θετός γιος της, Ιππόλυτος. Ο έρωτας καταδικασμένος, ένοχος, μοίχος, αμαρτωλός. Η ψυχή γυμνή, άγρια. Οι άνθρωποι, παλιάτσοι, στο κανιβαλικό της θέατρο.

«- Εσύ γιατί με μισείς;
– Γιατί μισείς τον εαυτό σου»

Η τρέλα ξαναμοιράζει την τράπουλα, αλλάζει χέρια και φαντάζει ολοκάθαρη μπροστά στην κάλπικη πραγματικότητα. Οι θεματοφύλακες των ηθών κουρελιάζονται μπροστά στον τυφώνα της αγνότητας που φέρει η ασχήμια.

Μια μοντέρνα, αφαιρετική απεικόνιση της σύγχρονης πραγματικότητας, μέσα από την αναθεώρηση του μύθου. Η «κωμωδία» της Sarah Kane που εστιάζει περισσότερο στον Ιππόλυτο, σε αντίθεση με το κλασικό έργο του Σενέκα που εστιάζει στην Φαίδρα, «σκάβει» τη βίαια φύση του έρωτα, ακουμπά τις σχέσεις και τις πεποιθήσεις και περνά με αυθάδεια μπροστά από το μηδενιστικό ιδεώδες.

Η «Telegraph» έγραψε για το έργο ότι «εδώ δεν απαιτείται κριτικός θεάτρου, απαιτείται ψυχίατρος», όμως ο ίδιος ο Σενέκας, ένοχος για τον αρχικό μύθο θα απαντούσε ίσως «Μερικές φορές, ακόμα και το να ζεις είναι μια θαρραλέα πράξη.»

Επί σκηνής η Παρθενόπη Μπουζούρη, ο Τζέο Πακίτσας, ο Τσιμάρας Τζανάτος και η Νατάσα Εξηνταβελώνη και στα παρασκήνια η Άντζελα Μπρούσκου να υπογράφει τη σκηνοθεσία.

Περισσότερα εδώ.

Χάρις Παρασκευοπούλου, Νοέμβριος 2021