play_arrow

keyboard_arrow_right

Listeners:

Top listeners:

skip_previous skip_next
00:00 00:00
chevron_left
volume_up
  • play_arrow

    Sin Radio Listen, don't just hear!

ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΗ

Είδαμε την παράσταση ‘Φαίδρας Άτοπος’ στο Θέατρο Εν Αθήναις

today28 Ιανουαρίου, 2024 5

Φόντο
share close

«Σύμφωνα με τα λόγια των άλλων, είμαι φόνισσα, αλλά δεν θέλω να το θυμάμαι αυτό. Έτσι, θα σας διηγηθώ τον μύθο μου, την ιστορία μου κι ό,τι απέμεινε απ’ αυτήν. Είμαι η Φαίδρα. Φαίδρα, φαιδρή, λαμπερή, φως, φαεινή. Εγώ η σκοτεινή».

Και σύμφωνα με την τρίτη από τις Μοίρες, την Άτροπο, η οποία αντιπροσωπεύει το παρελθόν, ό,τι έχει περάσει είναι αμετάκλητο, αμετάβλητο, αναπόφευκτο και μοιραίο.

Κι έτσι μια ξυπόλητη Φαίδρα, ντυμένη σε χρώμα πορφυρό, αυτό του αίματος και του έρωτος, αποφασίζει να διηγηθεί την ιστορία της από τη δική της πλευρά, από την ανήλια πλευρά, όπως λέει.

Η Φαίδρα, κόρη του Μίνωα και της Πασιφάης, παντρεύτηκε τον ηρωικό βασιλιά των Αθηνών, Θησέα, και έφεραν στον κόσμο δύο παιδιά, τον Ακάμαντα και τον Δημοφώντα, ονόματα για τα οποία δεν φέρει καμιά ευθύνη η Φαίδρα, όπως τονίζεται από την ίδια. Ο Θησέας, στον πρώτο του γάμο, απέκτησε τον πανέμορφο Ιππόλυτο, τον οποίο ερωτεύεται παράφορα η Φαίδρα. Εκείνος την αποκρούει και, για να τον εκδικηθεί, η Φαίδρα τον συκοφαντεί στον πατέρα του. Εκδιωγμένος από τον πατέρα του, παρασέρνεται από τα άλογά του και σκοτώνεται. Όταν η Φαίδρα μαθαίνει τα νέα, από τύψεις κι ενοχές, απαγχονίζεται.

Αυτός είναι ο μύθος που όλοι γνωρίζουμε και που αναφέρεται στην τραγωδία του Ευριπίδη «Ιππόλυτος» (428 π.Χ.), αλλά και στα έργα του Ρωμαίου Σενέκα και του Γάλλου Ρακίνα, με τον τίτλο «Φαίδρα».

Εν αρχή είναι ο λόγος. Όμως, σε αυτήν τη θεατρική παράσταση, η μουσική σύλληψη προηγείται. Η Δήμητρα Μήττα ακούει τη μουσική, η οποία κινείται στα μονοπάτια του αρχαίου μουσικού συστήματος, γράφει το κείμενο, βασισμένη στον μύθο της Φαίδρας και του Ιππόλυτου και ο Αντώνης Καραγιάννης σκηνοθετεί, με τρόπο που σε συνεπαίρνει, την Ηρώ Μουκίου, η οποία ξέρει να κατακτά το κοινό, ιδίως στους μονολόγους της.

Η Δήμητρα Μήττα επιδιώκει να ρίξει φως, χωρίς να παρεκκλίνει από τον μύθο της αρχαίας τραγωδίας, στην ψυχοσύνθεση της Φαίδρας, ως γυναίκα, σύζυγος, μητέρα, ερωμένης. Ως το αρχέτυπο γυναίκας που φέρει όλες τις προπατορικές ενοχές. Ένας ειλικρινής, παρακλητικός μονόλογος, για να της αναγνωριστούν ελαφρυντικά και η απαίτησή της να την καταλάβουν και να την συγχωρέσουν. Θύμα ή θύτης; Μια μελέτη, στα σκοτάδια, της ανθρώπινης ψυχής κι ένας μονόλογος, που, με τη σκηνοθεσία του Αντώνη Καραγιάννη, μαγνητίζει τον θεατή.

Η Ηρώ Μουκίου, ως Φαίδρα, απευθύνεται στους θεατές, κοιτώντας έναν προς έναν στα μάτια, σε μια προσπάθεια να τους κάνει συμμέτοχους στο δράμα της. Μια Ηρώ Μουκίου που σαρώνει, εξωτερικεύοντας την εσωτερική συναισθηματική της ένταση, άλλοτε χαράς κι άλλοτε θρήνου και απόγνωσης, με ζηλευτή εκφραστικότητα.

Ο Νίκος Ξανθούλης, ουσιαστικά ως ένα μη υφιστάμενο στοιχειό, συνομιλεί επί σκηνής με τη Φαίδρα, πότε ως Ιππόλυτος και πότε ως Θησέας, μέσω του συμβόλου της μουσικής, με την αρχαία επτάχορδη λύρα του, η οποία εμφανίζεται πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή, μετά από 1600 χρόνια.

Μια δοκός στο κέντρο της σκηνής αποτελεί το κρεβάτι, το άλογο, τον γκρεμό, τον σταυρό του μαρτυρίου και το νεκροκρέβατο (Σκηνικά ORI M) κι εκεί επάνω, κάτω ή στο πλάι, η Ηρώ Μουκίου, με όργανο το σώμα της, αναμετράται με τις σκέψεις της κι αποκαλύπτει την ψυχή της.

Σε όλες τις ιστορίες υπάρχει και η ανήλια πλευρά. Αυτήν φωτίζει η παράσταση, «Φαίδρας Άτοπος», με ένα υποβλητικό ρεσιτάλ για δύο σολίστ. Έναν μουσικό και μια ηθοποιό.

Μια Φαίδρα που βρίσκεται σε αντίθεση με τη λογική. Μια Φαίδρα του χθες και του σήμερα. Εξ ου και το Άτοπος.

Στη θεατρική σκηνή του «Εν Αθήναις».

Περισσότερα εδώ.

Έλενα Χατζοπούλου, Ιανουάριος 2024

Written by: Sin Radio

Sin Radio
0%