Είδαμε την παράσταση ‘Έντα Γκάμπλερ (Hedda Gabler)’ στο BIOS
Ο Νορβηγός θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης, Henrik Ibsen, θεωρείται ένας από τους ιδρυτές του μοντερνισμού στο θέατρο, ενώ συχνά αναφέρεται ως ο πατέρας του ρεαλισμού και είναι ένας από τους επιδραστικότερους συγγραφείς της εποχής του.
Το 1890 γράφει το θεατρικό έργο «Hedda Gabler», ενώ θα παραβρεθεί και στην πρεμιέρα της παράστασης, την επόμενη χρονιά, στο Residenz theater, του Μονάχου. Η «Hedda Gabler», κλασικό έργο του 19ου αιώνα, αναγνωρίζεται, στην παγκόσμια δραματουργία, για τον ρεαλισμό του, ενώ ο χαρακτήρας της Gabler, θεωρείται από τους πλέον σημαντικούς θεατρικούς ρόλους. Έργο πολυβραβευμένο, έχει γίνει κινηματογραφική ταινία πολλές φορές, όπερα δωματίου, ενώ πολύ συχνά ανεβαίνει και στις θεατρικές σκηνές του κόσμου.
∞
Ο Jürgen Tesman και η Hedda Tesman ή όπως επιμένει να εξακολουθήσουν να την αποκαλούν, η Hedda Gabler, είναι νεόνυμφοι και μόλις επέστρεψαν από το, εξάμηνης διάρκειας, ταξίδι του μέλιτος. Η Hedda, αριστοκρατική και ιδιαίτερα σνομπ, μοιάζει να παντρεύτηκε κατά λάθος… ενώ ο Jürgen, μοιάζει να μην αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα. Ο πρώτος άνθρωπος που έρχεται να τους συναντήσει είναι η θεία που μεγάλωσε τον Jürgen, η Julle, την οποία η Hedda, την υποδέχεται με αρκετή αγένεια. Σε λίγο, δέχονται την επίσκεψη της κυρίας Tea Elvsted, συζύγου ενός ειρηνοδίκη, η οποία τους πληροφορεί ότι ένας παλιός ακαδημαϊκός αντίπαλος του Jürgen, ο συγγραφέας Ejlert, επέστρεψε στην πόλη, θεραπευμένος από τον αλκοολισμό του. Η Hedda ξεμοναχιάζει την Elvsted και αντιλαμβάνεται ότι βρίσκεται σε σχέση με τον Ejlert, χωρίς όμως να της ομολογήσει την παλαιότερη δική τους σχέση. Στο σαλόνι της οικογένειας, κάνει την εμφάνισή του ο δικαστής Brack, απλά για να μεταφέρει τα κουτσομπολιά της πόλης, που λένε ότι νεοφερμένος συγγραφέας διεκδικεί, στο πανεπιστήμιο, την ανοιχτή θέση που υπολογίζει για δική του ο Jürgen.
Όλοι αυτοί οι χαρακτήρες μπλέκονται σε ένα γαϊτανάκι με έρωτες παλιούς και εκκολαπτόμενους, με ζήλιες, με αντιπαλότητες και ανταγωνισμούς, με διονυσιακά βράδια, με συναισθηματικά θέματα ανοιχτά, ενώ τα παιχνίδια με τα όπλα και ένα χειρόγραφο εκπληκτικής γραφής, σκιαγραφούν τα αδιέξοδα όλων…
∞
Το σημείο στο οποίο θα σταθώ είναι η σκηνοθετική προσέγγιση του Δημήτρη Γεωργαλά. Όλοι οι ηθοποιοί και καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης ήταν παρόντες στη σκηνή. Όμως, με τον τρόπο που ήταν τοποθετημένοι, όσοι δεν είχαν τον λόγο τη δεδομένη στιγμή, ήταν διάφανοι, σχεδόν αόρατοι. Κι αυτό δεν οφειλόταν στα σκηνικά ή στους ιδιαίτερους φωτισμούς του Βασίλη Αποστολάτου, αλλά και στη ροή και την κίνηση των ρόλων. Ακόμη και η αλλαγή των κοστουμιών (Δημήτρης Ντάσιος), γινόταν πάνω στη σκηνή, κάπου στον «ιδιαίτερο χώρο» του κάθε χαρακτήρα και ήταν σαν να αποτελούσε μέρος του όλου σκηνικού, χωρίς να «κλέβει» τις ματιές των θεατών από τον ηθοποιό που ερμήνευε, εκείνη τη στιγμή, το δικό του κομμάτι. Στην παράσταση αυτή, τα πάντα έρρεαν, σε μια χορογραφημένη δραματουργική κίνηση (Φαίδρα Σούτου), υπό τον ήχο των αργόσυρτων μουσικών ήχων (Αλέξανδρος Χρηστάρας, Μιχάλης Νιβολιανίτης).
Ο Δημήτρης Γεωργαλάς, στον ρόλο του Jürgen Tesman, αναδεικνύει τον συμπαθητικό, καλόκαρδο, αλλά λίγο επιπόλαιο χαρακτήρα, με ακρίβεια. Η εκφραστική Τζούλη Σούμα, στον ρόλο της νευρωτικής Hedda Gabler, σημαδεύει τον ουρανό και παίζει, προκαλώντας διαρκώς, με τα όπλα της, μήπως και ξεγελάσει την πλήξη της, μέχρι να συμβεί το μοιραίο… Η Μαργαρίτα Βαρλάμου, στον ρόλο της, παγιδευμένης στον γάμο της, Tea Elvsted, είναι ντροπαλή, νευρική, ενώ με το κλάμα της, στο τέλος, ο θεατής αισθάνεται ότι τα έχει δώσει όλα. Ο Βαγγέλης Παπαδάκης, στον ρόλο του τέως αλκοολικού Ejlert, αποτελεί την ήσυχη δύναμη της παράστασης, η Λένα Φραγκούλη, ως η θεία Julle, είναι η γλυκιά και τρυφερή παρουσία που απαιτεί ο ρόλος της και ο Νίκος Δερτιλής, ως ο Δικαστής Brack, μοιάζει τόσο εγωκεντρικός και αδίστακτος, όσο πρέπει.
∞
Μια παράσταση που ταιριάζει απόλυτα στη σκηνή του Bios, λάμπει μέσα στους καπνούς της και ανταμείβει τον θεατή που θα την επιλέξει.
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Μάρτιος 2023
