Είδαμε την παράσταση ‘Ένας Ανεπαίσθητος Πόνος’ στο θέατρο Μπιπ
Δεν έχω καλύτερο από το να χώνομαι μια βραδιά, οποιασδήποτε μέρας, σε έναν θεατρικό χώρο για πρώτη φορά. Ένα μικρό (μικρό, ναι) θέατρο στην Αγ. Μελετίου, με φουαγιέ που θυμίζει συνοικιακό στυλάτο μπαράκι με σταθερούς θαμώνες. Μπαίνοντας μέσα, μου δημιουργήθηκε η απορία πώς θα ξεδιπλώσουν οι συντελεστές την ιστορία τους σε έναν χώρο «περιορισμένο» σε διαστάσεις. Γιατί τελικά, φάνηκε ότι δεν ήταν και τόσο!
Δεύτερη, για μένα, θεατρική επαφή με τον Πίντερ, σε ένα από τα πρώτα του έργα, που αρχικά προοριζόταν για το ραδιόφωνο. Η ιστορία ξετυλίγεται στη βεράντα κατοικίας προαστίου, μακριά απ το κέντρο (δύο στα δύο με τις απόκεντρες οικίες σε παράσταση του Πίντερ). Γνωρίζουμε ένα ιδιαίτερο ζευγάρι, τον Εντουαρντ και τη σύζυγό του, Φλώρα. Ένας παράξενος επισκέπτης θα διαταράξει τις καλορονταρισμένες φαινομενικές ισορροπίες του ζευγαριού, αλλά και των ηρώων κατά μόνας.
Με τη βοήθεια του λιτού σκηνικού και των παιχνιδιών φώτων και σκιών, μπαίνουμε στα άδυτα των χαρακτήρων, που, στην τελική, δεν είναι τόσο καλοσιδερωμένοι, όσο το λινό παντελόνι του Εντ, ούτε τόσο συντηρητικοί όσο η μακριά ρόμπα της Φλώρας.
Δυνατό σημείο της παράστασης οι εκφράσεις μίκρο και μάκρο στα πρόσωπα των ηθοποιών, η υπόκωφη ένταση που έβρισκε εκτόνωση στις άκρες των δαχτύλων, στο πηγούνι ή στο διφορούμενο χαμόγελο. Όλα αυτά ανοίγουν διαδρόμους στις δυναμικές της σχέσης του ζευγαριού σε περισσότερα από ένα επίπεδα και ένα τραχύ μονοπάτι στην προσωπική αλήθεια του καθενός, δύσβατο, μιας και στο τέλος του μπορεί να φαίνεται η ξεπερασμένη εικόνα του ίδιου τους του εαυτού. Κι εκείνος ο ξένος; Τι φάση; Αμίλητος, κουρσάρος στη μέρα τους, χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα, χωρίς σκοπό επίσκεψης, χωρίς πρόθεση, πυροδοτεί τις έντονες αντιδράσεις του ζευγαριού με την άφιξή του. Ή μήπως τελικά δεν αφίχθη; Δες το και θα μου πεις!
Ερμηνείες με βάθος (βάθος, όμως) από τον Δημοσθένη Φίλιππα, τη Μαρία Μπρανίδου και τον Ηλία Γκόγιαννο, στον ρόλο του «επισκέπτη». Οι φωτισμοί και τα παιχνιδίσματα με τις σκιές, μας μαρτυρούσαν αλήθειες που δεν ειπώθηκαν στη σκηνή, σε μια περίεργη εναλλαγή ρόλων ισχύος στο ζευγάρι. Στο τέλος, η ανατροπή συμβαίνει τόσο γρήγορα, που με έβαλε σε διαδικασία να τη σκέφτομαι κάμποση ώρα μετά, γυρνώντας με το λεωφορείο.
Αν σου αρέσει το θέατρο, όπως μας αρέσει στον σταθμό, είναι σίγουρα μια στέρεη πρόταση που σε αποζημιώνει με το παραπάνω για το χρόνο που θα της αφιερώσεις. Εκτός αν έχεις προηγούμενα με τον Πίντερ. Άλλο αυτό.
Περισσότερα εδώ.
Λουκάς Κούτρας aka Λουκάνθρωπος, Οκτώβριος 2019
