Είδαμε την παράσταση ‘Ένα τριήμερο στην εξοχή μαζί’ στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Ένας από τους καλύτερους καθηγητές μου στη Φιλοσοφική, κάτι χρόνια πίσω, ήταν ο Θεοδόσης Πελεγρίνης. Το μάθημά του ήταν από τα πλέον ενδιαφέροντα και το πάθος του για τη διδασκαλία ‘γέμιζε’ την αίθουσα. Είχα πρόσφατα την πολύτιμη ευκαιρία να παρακολουθήσω τη νέα του θεατρική δουλειά με τίτλο ‘Ένα τριήμερο στην εξοχή μαζί’, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, και θα μοιραστώ μαζί σας κάποιες από τις σκέψεις μου.

Η ιστορία αφορά στις ανθρώπινες σχέσεις, και δη τις ερωτικές, τα κρυμμένα μυστικά, αλλά και την υποψία – έως επίγνωση – των εμπλεκομένων ότι κάποια γεγονότα έχουν συμβεί, τα οποία και σιωπηλά δέχονται για να διατηρήσουν –ίσως– μια επίφαση ευτυχισμένης συμβίωσης. Η εξοχή για τα δύο ζευγάρια λειτουργεί παρ’ ολίγον λυτρωτικά, καθώς απελευθερώνει κάποια συναισθήματα, αλλά και αλήθειες, που όμως πιο πολύ υπονοούνται, παρά έρχονται δυναμικά στο φως. Οι επιλογές των τεσσάρων αυτών ανθρώπων είναι περιορισμένες, αλλά σαφώς καθορισμένες: ή θα πουν την αλήθεια χωρίς δισταγμό, με τόλμη και θάρρος, στηρίζοντας τις προ πολλού –έστω και στιγμιαίες–  επιλογές τους ή θα καλυφθούν πίσω από τις κοινωνικές συμβάσεις, κυρίως για να διατηρήσουν οι ίδιοι την ψυχική τους ηρεμία. Κάποιοι από τους ήρωές μας, αν και δείχνουν πιο αποφασισμένοι να «αποκαλυφθούν» (και ίσως «εξαγνιστούν»;), τελικά υποχωρούν στη(ν) (υποβόσκουσα) θέληση των υπολοίπων, που αν και αντιλαμβάνονται τι έχει συμβεί, προτιμούν το συμβιβασμό με μια γνώση, που ναι μεν τους προκαλεί έντονα συναισθήματα (ζήλεια, θυμό, άρνηση) – έστω και σε αναδρομική μορφή – από μια κατά μέτωπο επίθεση που θα απορρυθμίσει τη «στρωμένη» ζωή τους.

Οι ηθοποιοί διαθέτουν την απαραίτητη ωριμότητα και εμπειρία από τη ζωή για να χειριστούν ένα τέτοιο θέμα και διατήρησαν το ενδιαφέρον μας, όχι μόνο με τα λόγια, αλλά κυρίως με τις παύσεις τους. Ξεχώρισα το ζευγάρι Πελεγρίνης-Παππά που ήταν και το πιο δυναμικό από τα δύο, αλλά και αυτό από το οποίο έλαβα τα πιο έντονα συναισθήματα και προβληματισμό. Η όλη παράσταση είχε μια ατμόσφαιρα «αμηχανίας» (με κάποια κωμικά ψήγματα που ισορροπούσαν τη σοβαρότητα) που σκοπό είχε να μας μεταδώσει ακριβώς τα συναισθήματα των χαρακτήρων, που ερχόντουσαν αντιμέτωποι με αλήθειες που δεν μπορούσαν (ήθελαν;) να αποδεχθούν. Πρόκειται για μια «ενήλικη» παράσταση, που κάποιοι, έως πολλοί, από τους θεατές μεγαλύτερων ηλικιών θα βρουν σημεία ταύτισης…

Έως τις 26/05 η παράσταση συνεχίζεται και μπορείτε να ενημερωθείτε από τη δημοσίευσή μας εδώ.