Είδαμε την παράσταση ‘Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα’ στο θέατρο Ακροπόλ
Σάββατο μεσημέρι. Ο τυφώνας «Ζορμπάς» στα ντουζένια του. Έξω από το θέατρο ΑΚΡΟΠΟΛ μάνες, μπαμπάδες, παππούδες και γιαγιάδες, με τις ομπρέλες τους, προσπαθούν να προφυλάξουν απ’ τη βροχή και τον αέρα τα καμάρια τους. Ουρά στα εκδοτήρια, τιτιβίσματα μικρών και ανυπομονησία μεγάλων. Μέσα, η αίθουσα του θεάτρου γεμάτη από πιτσιρίκια, καθισμένα πάνω σε ψηλά μαξιλάρια, ώστε να βλέπουν και με λιγότερο πιτσιρίκια, καθισμένα κανονικά… Και κάπου στο πρώτο –υπερυψωμένο– θεωρείο, εμείς οι δυο ενήλικες ολομόναχοι (σαν τα παππούδια του Muppet Show), σχολιάζουμε και περιμένουμε να συναντήσουμε τον Μέλιο των παιδικών μας χρόνων να μετράει τ’ άστρα! Μια κυρία, από την πλατεία, μας κοιτάει έντονα και με περιέργεια… Την ρωτώ εάν θέλει κάτι ή αν της θυμίζουμε κάτι (είπαμε πιο πριν με τι μοιάζουμε…). Ζητά συγνώμη για το επίμονο βλέμμα της και απορεί που δεν έχουμε παιδιά μαζί μας. Είναι ανήσυχη, μήπως η παράσταση δεν είναι για τους 11χρονους γιους της, αλλά για μεγάλα, πολύ μεγάλα παιδιά!!! Γελάμε, και αμήχανα τα μπαλώνουμε, λέγοντας ότι «ήρθαμε για δουλειά».
Και η παράσταση ξεκινά. Η σκηνή γεμίζει με χρώματα, με θρανία, με χορούς, με καυγάδες και τραγούδια. Έχει και ακροβάτες!!! Ο Θανάσης Βισκαδουράκης, δε, αποτελεί την καλύτερη επιλογή για τον ρόλο του Μέλιου, οι παλαίμαχοι Σπύρος Ιωάννου και Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης καταθέτουν με σεμνότητα τη θεατρική τους εμπειρία και τα ταλαντούχα νέα παιδιά, Σπυρίδων Ιωάννου, Κωνσταντίνος Πασσάς, Δημήτρης Μαργαρίτης, Νεφέλη Σταμούλη, Γαλήνη Γυρτάτου, Βαλεντίνα Βεκκίνι, Δημήτριος Μικιός, Τζανής Ρίνος, Κωνσταντίνος Παράσης, ερμηνεύουν, τραγουδούν και χορεύουν, ενώ η Άρτεμις Ματαφιά, καθηλώνει μικρούς και μεγάλους με την εξαίσια φωνή της. Η δασκάλα και σκηνοθέτης Ειρήνη Ιακώβου, γνωρίζει καλά πώς να μας μεταφέρει σε μια τάξη, με τις αγωνίες, αλλά και τα όνειρα των παιδιών και πώς να περιγράψει τους αγώνες και τους κόπους ενός μόνου παιδιού για να μορφωθεί, να πάει στο σχολείο και τελικά να επιβιώσει. Η μουσική του Θωμά Καραχάλιου μελωδική, ζωντανή, ρέει μέσα στην παράσταση, τα δε κοστούμια και τα σκηνικά του Στέλιου Κουτρούλη ενάγονται στην εποχή του Μέλιου, όπου οι κανόνες, οι νόμοι και οι συνήθειες είναι πολύ διαφορετικά, ενώ οι προβολές βίντεο βοηθούν στην ολοκλήρωση του σκηνικού.
Είχα μια άλλη εντύπωση για τις παιδικές παραστάσεις. Όσες είχαν πέσει στην αντίληψη μου είχαν πολλή φωνή, πολλές γκριμάτσες και έντονες αστείες κινήσεις για να γελούν τα παιδιά. Η συγκεκριμένη παράσταση αντιμετωπίζει τα παιδιά με σεβασμό, δίνοντάς τους ένα εξαιρετικό πρότυπο. Έχει καθαρό λόγο, έξυπνες ατάκες και περνάει στα παιδιά πολλά, μα πάρα πολλά μηνύματα. Ακόμη και στα μεγάλα παιδιά, σαν εμάς, περνάει μηνύματα και μας θυμίζει κάποιες αξίες που πρέπει να τις διατηρήσουμε και να τις περάσουμε στις επόμενες γενιές.
Νοσταλγία για εμάς τους μεγάλους. Παρουσίαση μιας άλλης εποχής στα παιδιά, παρόλο που τα θέματα που θίγει δεν είναι άγνωστα στο σήμερα. Θέματα ρατσισμού, θέματα bulling, θέματα προδοσίας, θέματα περιορισμένων αντιλήψεων, απαγορεύσεων, αδικίας, κακίας, έχθρας και υποταγής. Αλλά και θέματα επιβίωσης, σεβασμού, εκτίμησης, αναγνώρισης, αγάπης, δικαίου, καλοσύνης, φιλίας, φιλότιμου, εργατικότητας και αστείρευτης δίψας για μάθηση και ζωή.
Μέχρι που ο Μέλιος θα καταφέρει μέσα σε μια νύχτα να μετρήσει τ’ άστρα… Να τα μετρήσει όλα… σιγά σιγά… ένα ένα… Όλα… Και να τα βρει σωστά!
Α, και να μη ξεχάσω… Τα 11χρονα της κυρίας θεώρησαν την παράσταση παιδική, γιατί -κατά δήλωσή τους- μεγάλωσαν πια, παρόλο που χρειαζόταν το ψηλό-παιδικό μαξιλαράκι. Η κυρία, όπως κι εμείς, τη βρήκαμε εξαιρετική!!! Όπως και όλα τα πιτσιρίκια, ιδίως μεταξύ Β’ και Ε’ τάξης του Δημοτικού. Μη τη χάσετε!
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Σεπτέμβριος 2018
