Είδαμε την παράσταση ‘Ένα μωρό για τρεις’ στο Θέατρο Αθηνά
Το 1984 η Coline Serreau (Γαλλίδα συγγραφέας-σκηνοθέτις και ηθοποιός) συνέλαβε την ιδέα να φτιάξει μια ταινία για τρεις ανεπρόκοπους μαντράχαλους και ταυτόχρονα συγκάτοικους, που βρίσκονται ξαφνικά με την ευθύνη της ανατροφής ενός μωρού, που τυχαίνει να είναι παιδί ενός εκ των τριών.
Το φιλμ του 1985 “Trois hommes et un couffin” έσπασε ταμεία στη Γαλλία, και έκανε μεγάλη επιτυχία και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Δύο χρόνια αργότερα η Buena Vista Pictures, που είχε αγοράσει τα δικαιώματα του έργου, το παρουσίασε στην αμερικανική του εκδοχή, με σκηνοθέτη τον Leonard Nimoy (ναι, ο γνωστός Σποκ, από το Star Trek) και με πρωταγωνιστές την τριπλέτα Tom Selleck, Steve Guttenberg και Ted Danson.
Η ταινία, που στοίχησε 15 εκ. δολάρια, έφερε εισπράξεις 240 εκ. δολάρια στην πρώτη προβολή της – ακολούθησε το 1990 το δεύτερο μέρος με τους ίδιους πρωταγωνιστές, “Three Men and a Little Lady”.
Προσωπικά, η ταινία αποτελεί μια από τις διαχρονικά αγαπημένες μου κωμωδίες και στη γαλλική και στην αμερικανική της εκδοχή.
Φέτος το καλοκαίρι έχουμε την ευτυχία να παίζεται στο θέατρο Αθηνά, η θεατρική διασκευή σκηνοθετημένη από τη Θέμιδα Μαρσέλλου και προσαρμοσμένη φυσικά στην ελληνική πραγματικότητα.
Τρεις φίλοι, ο Πέτρος, ο Ζαχαρίας και ο Μιχάλης, κάνουν ένα πάρτι για να γιορτάσουν την τελευταία μέρα του Ζαχαρία στην πόλη, πριν φύγει για να σκηνοθετήσει έναν θίασο στην Ιαπωνία! Όλα κυλούν «φυσιολογικά» – ανεμελιά, χαβαλές, πιώματα, φιλαράκια που ζητούν μικρές χάρες και ο Ζαχαρίας, ως συνήθως, χωμένος στην αγκαλιά μιας ανερχόμενης καλλιτέχνιδας. Μετά την πρωινή του αναχώρηση, οι δύο συγκάτοικοί του βρίσκουν έξω από την πόρτα τους ένα καλάθι με ένα μωρό-κοριτσάκι και ένα σημείωμα, που ενημερώνει πως πατέρας του παιδιού είναι ο σκηνοθέτης και μητέρα, η προηγούμενή του σχέση, που φεύγει για επαγγελματικό ταξίδι και του αφήνει τη φροντίδα της κόρης τους!
Μετά τον αρχικό πανικό, οι δύο φίλοι προσπαθούν να “διαχειριστούν” το μωρό, χωρίς φυσικά να έχουν την παραμικρή γνώση, και μπλέκουν σε απίστευτες καταστάσεις, όταν επιχειρούν να κάνουν τις πρώτες αγορές για τη φροντίδα του. Από τη μια στιγμή στην άλλη, όλα αλλάζουν και καλούνται να αντιμετωπίσουν μια κατάσταση που δεν είχαν ποτέ φανταστεί και δεν τη ζήτησαν! Σταδιακά, και ενώ βρίσκουν τους ρυθμούς τους, η επιστροφή του Ζαχαρία νωρίτερα του αναμενόμενου, αλλάζει τα δεδομένα, καθώς του αναθέτουν τη φροντίδα του μωρού – αυτός, μην έχοντας ποτέ πάρει μια σοβαρή απόφαση στη ζωή του, απευθύνεται για βοήθεια στη μητέρα του, που του δίνει το καλύτερο μάθημα· αυτό το παιδί είναι η ευκαιρία του να γίνει επιτέλους υπεύθυνος!
Στη διαδικασία αυτή, θα περάσει, μαζί με τους φίλους του, από διάφορες περιπέτειες, αφού οι «χάρες» που είχε υποσχεθεί σε κάποιο γνωστό του, τους φέρνουν μπλεγμένους με παραβατικά στοιχεία και την αστυνομία, όμως, στο τέλος της μέρας, θα ανακαλύψει τη δύναμη της φροντίδας, την αξία της αγάπης και το νόημα της πατρότητας, ενώ ταυτόχρονα και οι δύο κολλητοί-συγκάτοικοί του, θα μεταλλαχθούν σε πιο σοβαρά άτομα. Η επιστροφή της μητέρας του μωρού και η πιθανότητα να φύγει για πάντα από το σπίτι, τους οδηγεί στην πιο σημαντική και σπουδαία απόφαση της ζωής τους, να κρατήσουν μαμά και μωρό μαζί τους, ώστε να μη χάσουν την όμορφη ρουτίνα που έχουν δημιουργήσει!
Ερμηνευτικά, ο Διονύσης Ατζαράκης ξεχωρίζει στον ρόλο του Μιχάλη, χάρη στο κωμικό του ταμπεραμέντο. Πετάει τις πιο απρόσμενες ατάκες, με το πλέον σοβαρό ύφος, δημιουργώντας ανατροπή σε αυτό που περιμένεις να ακούσεις, και αυτή η αντίθεση είναι το πιο δυνατό σημείο της ερμηνείας του.
Ο Ζήσης Ρούμπος, ως Πέτρος, βρίσκεται σε μια “έκρηξη” κίνησης, με μορφασμούς, παιχνίδι με τα μάτια και (ευτυχώς λίγες) φωνές, στο πρώτο μισό της παράστασης, παρουσιάζοντας εμφατικά έναν ήρωα που έχει χάσει τη μπάλα, για να γλυκάνει και να γίνει πιο ανθρώπινος στο δεύτερο μέρος.
Ο Ζαχαρίας του Χάρη Χιώτη χαρακτηρίζεται από έλλειψη προσοχής, απάθεια και ανευθυνότητα στον υπερθετικό βαθμό, στον χρόνο που παίζει στο πρώτο μέρος και εξελίσσεται σταδιακά σε έναν αφοσιωμένο πατέρα, αφού έχει περάσει τις μικρές του “Οδύσσειες” μέχρι να βρει τον κώδικα επικοινωνίας με την κόρη του, στο δεύτερο μισό.
Η Ελένη Καρακάση, στον ρόλο της μητέρας του Ζαχαρία (μια επιλογή που ίσως δεν πείθει απόλυτα λόγω της νεανικής της εικόνας), φέρνει ζωντάνια στην παράσταση και μια πολύ συγκινητική στιγμή, όταν νανουρίζει την εγγονή της, τραγουδώντας το “Παπάκι” (του Νικόλα Άσιμου).
Η Μαρία Βασιλάτου, ο Πέτρος Ιωάννου και η Μαριλένα Λιακοπούλου μεταμορφώνονται σε διαφορετικούς χαρακτήρες, βοηθώντας στην εξέλιξη της ιστορίας και υπηρετώντας με αξιοπρέπεια τη σκηνοθετική γραμμή.
Σκηνοθετικά, η Θέμιδα Μαρσέλλου επιλέγει ένα γρήγορο κινηματογραφικό ρυθμό, που ταιριάζει στο έργο και, με την πολύτιμη βοήθεια της σκηνογραφίας, από τη Μαρία Φιλίππου, παρουσιάζει μια άκρως διασκεδαστική πρόταση. Τα σκηνικά είναι ευρηματικά και η περιστρεφόμενη σκηνή εξυπηρετεί τις διαρκείς αλλαγές, ώστε να έχουμε εικόνα όλων των χώρων που συμβαίνουν τα γεγονότα, το δε σπίτι των τριών φίλων σου βγάζει την αίσθηση ενός ζεστού και φιλόξενου χώρου. Η μουσική επιμέλεια του Ιάσονα Γουάστωρ ήρθε και ταίριαξε, και οι φωτισμοί του Περικλή Μαθιέλλη συντέλεσαν τα μέγιστα στη δημιουργία μιας κινηματογραφικής αίσθησης, καθώς το κοινό νιώθει συχνά πως παρακολουθεί μια ταινία.
Στα θετικά της παράστασης είναι το γεγονός πως για δύο ώρες σε αποσπά ευχάριστα από την καθημερινότητα, προσφέροντάς σου μια θεατρική εμπειρία, με χιούμορ, ζεστασιά και συγκίνηση. Βλέπεται πολύ εύκολα ακόμη και αν δεν γνωρίζεις την ιστορία ή δεν έχεις δει ποτέ κάποια από τις δύο ταινίες που προαναφέραμε. Ιδανικά θα ήθελα να μη συναντούσαμε ξανά το φαινόμενο που χαρακτηρίζει τις σύγχρονες θεατρικές κωμωδίες στην πλειοψηφία τους, και μιλώ για την φωνασκία – αχρείαστες εντάσεις και φωνές, που δεν βοηθούν στη δημιουργία ατμόσφαιρας, αλλά μάλλον αποσυντονίζουν τον θεατή, που ευτυχώς περιορίστηκαν στο πρώτο μισό. Επίσης, κάποιες σκηνές φαίνονταν παράταιρες με την ιστορία (παρόλο που είναι κομμάτι της), ίσως κακοπαιγμένες, και το δεύτερο μέρος το βρήκαμε λίγο πιο υποτονικό σε σχέση με το πρώτο – θεωρητικά θα βλέπαμε τη μετάλλαξη των τριών ηρώων, οπότε αυτό θα δημιουργούσε μια συνθήκη ενδιαφέροντος, όμως η ιστορία εξελίχθηκε λίγο φλύαρα, χωρίς να δούμε ουσιαστικά τους λόγους που μεταμόρφωσαν την πρωταγωνιστική τριάδα και οι οποίοι υπαινίχθηκαν από τα “συμφραζόμενα”…
Παρ’ όλα αυτά ήταν μια ωραία θεατρική έξοδος, σε ένα πανέμορφα ανακαινισμένο θέατρο, με μια άκρως καλοκαιρινή πρόταση, που μας ψυχαγώγησε τα μάλλα για δύο ώρες και μας έδωσε τροφή για σχολιασμό και για σύγκριση με την παράσταση της σκηνοθέτιδας, με τον ίδιο τίτλο, που περιόδευσε ανά την Ελλάδα το καλοκαίρι του 2020 και είχε διατηρήσει όλα τα στοιχεία της αμερικανικής ταινίας του 1987 (η γνώμη μας για την προαναφερόμενη εδώ).
Περισσότερα εδώ.
Θοδωρής Κ., Ιούνιος 2026
