Είδαμε την παράσταση ‘Ένα Μάθημα Χορού’ στο θέατρο Θησείον

Νεα Υόρκη…

Μια πολυκατοικία στη Νέα Υόρκη…

Διαμερίσματα ανθρώπων που ζουν στην πολυκατοικία…

Δυο άνθρωποι, ο καθένας με τα δικά του προβλήματα, τα όνειρα, τις φοβίες, τις αλήθειες και τα ψέματά τους.

Εκείνη, χορεύτρια με πολλές παράστασεις και επιτυχίες στην πλάτη της, χτυπημένη από ένα ταξί, που της έχει συντρίψει το πόδι και της θέτει εν αμφιβόλω την καριέρα της.

Αυτός, καθηγητης Γεωφυσικής που πάσχει από το σύνδρομο Asperger, με μια ιδιάζουσα συμπεριφορά για εμάς που δε γνωρίζουμε, τι ακριβώς είναι αυτό το σύνδρομο (στην παράσταση μαθαίνουμε πολλές πληροφορίες και γι’αυτό).

Ο ήρωάς μας πρέπει να χορέψει σε μια βράβευσή του, όμως δεν το έχει κάνει ποτέ – η εύκολη λύση είναι να ζητήσει τη βοήθεια της γειτόνισσάς του με το αντίστοιχο οικονομικό αντάλλαγμα. Στην πρώτη προσέγγιση, υπάρχει ένταση και ηλεκτρισμός μεταξύ των δυο διαφορετικών ανθρώπων. Αυτή δεν καταλαβαίνει τις συμπεριφορές του, αυτός βλέπει ότι λέει κάποια ψέματα εκείνη (και δεν αντιλαμβάνεται τι συνθήκη εξυπηρετούν), όμως σιγά σιγά ο ένας μαθαίνει τον άλλον και αναπτύσσονται μεταξύ τους νέες δυναμικές και μια ιδιαίτερη σχέση, πιο προσωπική και πιο αληθινή.

Ήταν μια απίστευτη θεατρική εμπειρία, αυτή που έζησα στο θέατρο Θησείον. Δεν συμβαίνει συχνά να γελάς και να κλαις ταυτόχρονα, να βλέπεις κάτι που είναι ξένο προς εσένα και να μην ξενίζει, αλλά να έχεις τη διάθεση να μάθεις περισσότερα για αυτό. Δύο εξαιρετικοί ηθοποιοι, υπέροχα σκηνοθετημένοι, καλοκουρδισμένοι, θα μπορούσα να πω, αγγίζουν μια σειρά από κοινωνικές συμπεριφορές και μεταδίδουν μηνύματα αισιοδοξίας στο κοινό τους.

Σε ένα σκηνικο πολύ όμορφα στημένο, μπήκαμε στα σπίτια και τις ζωές των δύο ηρώων, αντιμετωπίσαμε τη διαφορετικότητά τους, και όσο ξεδιπλωνόνταν οι χαρακτήρες τους και η βεντάλια άνοιγε, διαπιστώναμε ότι τελικά το να δεχτείς τον άλλον, ως έχει, δεν είναι και τόσο απλή υπόθεση και πως προϋποθέτει ως αρχική κίνηση να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου και αυτόν που έχεις απεναντί σου. Οι όποιες αγκυλώσεις τυπικά σωματικές, αλλά κατά βάση πνευματικές, δεν θεραπεύονται με μαγικά ραβδάκια, αλλά με κόπο και με πάλη με τους δαίμονες που τις υποβάλλουν.

Αυτό κάνουν κι οι δύο επί σκηνής… κάποιος τολμάει περισσότερο, κάποιος κρατάει άμυνες, όμως οι βάσεις για κάτι έχουν μπει. Η τελική μορφή του θα αποδοθεί στο μέλλον – εμείς ως θεατές φτιάξαμε ο καθένας τη δική του συνέχεια.

Βίκυ Παπαδοπούλου και Γιωργής Τσαμπουράκης μας γοήτευσαν στον απόλυτο βαθμό, με τις απλές – ανθρώπινες ερμηνείες τους, σε δύο χαρακτήρες που έχουν δουλευτεί πάρα πολύ από τον σκηνόθετη της παράστασης, Δημήτρη Μπογδάνο (3η δουλειά του που αποσπά εξαιρετικές κριτικές· άρα τυχαία δεν μπορεί συμβαίνει κάτι τέτοιο). Εξαιρετική δουλειά, επίσης, σε φώτα και στις μουσικές, που ταιριάζουν γάντι στην ιστορία. 

Βγήκα μετά από διάστημα 40 ημερών, αναγεννημένος πάλι από μια αίθουσα θεάτρου, γεγονός που μαρτυρά ότι… μάλλον κάνω καλές επιλογές σε παραστάσεις. Υπάρχουν πολύ καλές δουλειές στην πόλη και μία από αυτές είναι το “Ενα μάθημα χορού”, που ολοκληρώνει αύριο και μεθαύριο τις παραστάσεις της, οπότε σπεύσατε, αν κι εσείς έχετε αργήσει να το απολαύσετε.

Περισσότερα εδώ.

Theodore aka Evil Chef, Ιανουάριος 2019