Είδαμε την παράσταση ‘Ένα λιοντάρι μεσοπέλαγα’ στο θέατρο Μικρό Άνεσις

Μια θάλασσα χωρίζει τη σκηνή από τους θεατές. Μια θάλασσα που κυματίζει ελαφρά, ενώ ακούγονται ήχοι από τον παφλασμό της. Στο νησάκι απέναντι, 3 μπαούλα και τρεις ναυαγοί. Καλοντυμένοι πολύ, σαν να είναι ταξιδιώτες της Α’ θέσης. Είναι κάμποσες μέρες στο νησί, κανείς δεν τους έχει βρει, ό,τι προμήθειες υπήρχαν έχουν τελειώσει και η πείνα θερίζει, εν μέσω πολλών παραισθήσεων. Η μόνη λύση να φάνε κάποιον… αν και αποδεικνύεται μια όχι απλή ιστορία. Έτσι, η ομάδα αποφασίζει να κάνει εκλογές, χωρίς υπόγειες μεθοδεύσεις και συνασπισμούς. Η προεκλογική εκστρατεία και η πορεία προς την κάλπη θα δώσουν τη λύση. Όμως, η νοθεία, ακόμη και σε ένα ερημονήσι, είναι γεγονός… Η δικαιοσύνη καλείται να δώσει μια δίκαιη λύση… Φυσικά και δεν δίνεται… Η θυσία, όμως, για το κοινό καλό, πρέπει να γίνει. Ένας εθελοντής μπορεί τελικά να δώσει τη λύση… Αν και ο καρχαρίας, δεδομένα, θα φάει τη σαρδέλα κι όχι το αντίθετο.

Και τότε ρίξανε τον κλήρο και τότε ρίξανε τον κλήρο, να δούνε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί, οεοεοεοεεε…

∞

Ο Πολωνο-Γάλλος δραματουργός, συγγραφέας και σκιτσογράφος, Σλάβομιρ Μρόζεκ, γνωστός για τα θεατρικά έργα του παραλόγου, περιγράφει τον παραλογισμό της κοινωνίας. Ανεξαρτήτως χρονολογίας. Το παράλογο είναι εδώ από πάντα και είναι πολύ πιο παράλογο από τα έργα του. Γράφει το 1960, το διήγημα «Μεσοπέλαγα», όπου περιγράφει τις προσπάθειες των τριών ναυαγών για επιβίωση, ενώ δέκα χρόνια νωρίτερα είχε γράψει το «Λιοντάρι», το οποίο περιλαμβάνεται στη συλλογή διηγημάτων «Ελέφαντας» και το οποίο χρησιμοποιείται από τον Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς ως επιμύθιο στην ιστορία των τριών ναυαγών. Μιας και όποιος ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει και το μέλλον κι όποιος ελέγχει το παρόν, ελέγχει και το παρελθόν…

Μια ιδιαίτερη παράσταση που αντικατοπτρίζει την κοινωνία σήμερα, αλλά και χθες. Σαρκασμός, σε συνδυασμό με τον ρεαλισμό και το μαύρο χιούμορ. Έννοιες, όπως ιστορική δικαιοσύνη και ελευθερία αγγίζονται με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Συμμαχίες πρόσκαιρες εξυπηρετούν τη στιγμή και με έναν ευφάνταστο τρόπο, μέσα από μια ασυνήθιστη υπόθεση, περιγράφεται η δημοκρατία και ο δημόσιος τομέας. Παράλογες καταστάσεις μπορεί… απόλυτα οικείες, όμως, με τη θυσία δεδομένη. Του πιο αδύναμου εννοείται…

∞

Το ενδιαφέρον των θεατών παραμένει αμείωτο καθ’ όλη τη διάρκεια και από την εξέλιξη της ιστορίας, αλλά και από τα πολλά ακουστικά ερεθίσματα. Η σκηνοθεσία ευρηματική και οι ερμηνείες εξαιρετικές. Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης (αγαπημένος καρντάσης) ερμηνεύει με τον δικό του μοναδικό τρόπο έναν χειριστικό χαρακτήρα, ο οποίος, προκειμένου να εξυπηρετήσει τον σκοπό του, μπορεί να φτάσει με άνεση στα άκρα. Ο Γιάννης Οικονομίδης κεντάει, διηγούμενος ιστορίες, μόνο με την κίνηση και την εκφραστικότητα του και με τη συνοδεία ενός γρήγορου μουσικού ρυθμού. Ο Αστέρης Πελτέκης εξαιρετικός στο ρόλο του πολίτη που τάσσεται με τον ισχυρότερο και ο Θάνος Κοντογιώργης, αγγίζοντας το γκροτέσκο στοιχείο, δημιουργεί δύο ιδιαίτερους χαρακτήρες, του δημόσιου υπαλλήλου και του υπηρέτη. Εντυπωσιακό και το υγρό σκηνικό, καθώς και τα κοστούμια της Δήμητρας Σπυρίδωνος.

∞

Τελικά ποιος θα φαγωθεί; Ο καρχαρίας θα φάει τη σαρδέλα. Το λιοντάρι τον χριστιανό στην αρένα. Εκτός… Εκτός κι αν το λιοντάρι έχει πληροφορίες ότι ο χριστιανισμός θα επικρατήσει και όλοι οι αλλόθρησκοι θα εκδιωχθούν… Οπότε γίνεται vegan, τρώει καρότα, αρνείται να βγει στην αρένα και αρχίζει και νιαουρίζει ναζιάρικα. Βλέπεις όλα μέσα στη ζωή είναι… Άβε!

Περισσότερα εδώ.

Έλενα Χατζοπούλου, Φεβρουάριος 2020