Είδαμε την παράσταση ‘Elizadeth’ στο Vault
Τι κοινό έχουν ένας αγαπουτσιλάκης, μια μηχανή του κιμά, μια Κούνια Μπέλα, η μουσική από το Macarena, οι Σάσεξ, η Μαρία Στούαρτ, μια Λεμπέση και μια Καρατζιά;
Πολύ απλά, όλα είναι συστατικά της τραγελαφικής κωμωδίας «Elizadeth», η οποία μετά από μια δεκαετία, επετειακά, ανεβαίνει στο θέατρο Vault, που φέτος γιορτάζει τα 10 χρόνια λειτουργίας του.
Πρόκειται για το έργο του Χάρη Ρώμα «Οι βασιλικοί μετά τρούλου», το οποίο διασκεύασε και σκηνοθετεί ο Δημήτρης Καρατζιάς και την πρωτότυπη μουσική και τη διασκευή των τραγουδιών υπογράφει ο Μάνος Αντωνιάδης.
Λόγω των συνεχών sold out της παράστασης, πριν λίγες ημέρες, διοργανώθηκε μια ειδική δημοσιογραφική βραδιά, όπου απολαύσαμε το σπιρτόζικο κείμενο, σε συνδυασμό με τις πολύ καλές ερμηνείες όλης της ομάδας. Μια ομάδα ηθοποιών, που κινείται ως ένας και απαρτίζεται από τους ιδιαιτέρως ταλαντούχους: Χριστίνα Σαμπανίκου (ως Τζένη Θεοκλέους), Ορνέλα Λούτη (ως Ελένη Κουρή), Στέλιο Ψαρουδάκη (ως Πέτρος Παπαδόπουλος), Δήμητρα Κολλά (ως Λυδία Λενιόρδου), Σωτήρη Δούβρη (ως Άρης Λυμπερόπουλος), Κική Μαυρίδου (ως Τερέζα Λεμπέση), Παναγιώτη Δελαβίνια (ως Έλτον Λεμπέσης), Εύη Τσάφου (ως Ντέπυ Καρατζιά) και Σωτήρη Μεντζέλο (ως Κώστας Μάλφας).
Ανεβήκαμε λοιπόν στον πρώτο όροφο του Vault, όπου η σκηνή μεγαλώνει και χωράει ακόμη και musical, όταν σε αυτήν σκηνοθετεί ο Δημήτρης Καρατζιάς. Η πρωτότυπη μουσική και η μουσική επιμέλεια του Μάνου Αντωνιάδη, κεντρίζουν το ενδιαφέρον μαζί με τους επί του θέματος στίχους, που έγραψε μαζί με τον Πάνο Μπρατάκο. Ενώ ιδιαίτερη μνεία οφείλουμε να κάνουμε στα υπέροχα κοστούμια εποχής του Μιχάλη Σδούγκου και στις καταπληκτικές περούκες και καπέλα, δημιουργίες των Γιώργου Νικολαΐδη και Αχιλλέα Κοντοβαίου.
∞
Είμαστε δύο χρόνια μετά την πανδημία. Καριέρες κατακερματισμένες, ανάγκη για να ξαναβγεί το κεφάλι στην επιφάνεια και μια περίοδος που ευνοούνται οι έχοντες και ελπίζουν και υποτάσσονται (ευκολότερα) οι μη έχοντες.
Έτσι, ένα κωμικό δράμα (οξύμωρο) εκτυλίσσεται μπροστά μας. Μια ομάδα από ετερόκλητους ηθοποιούς και μη, καλείται από την ακατανόμαστη και απόλυτα ατάλαντη Τερέζα Λεμπέση, να συμμετέχει στο νέο της έργο. Είναι οι ίδιοι ηθοποιοί που συμμετείχαν στην πρώτη της μεγάλη αποτυχία, συγνώμη, παράσταση ήθελα να πω. Η ακατανόμαστη, λοιπόν, επειδή πιστεύει ακράδαντα ότι έχει αστείρευτο ταλέντο, επιθυμεί να ανεβάσει, αυτή τη φορά σε musical κιόλας, το έργο “Μαίρη Στιούαρτ” του Φρίντριχ Σίλερ, όπου κύρια πρωταγωνίστρια είναι η Παρθένα Βασίλισσα της Αγγλίας, Ελισάβετ. Η παράσταση δε πρόκειται να χρηματοδοτηθεί, αδρά, από έναν φιλοβασιλικό σύλλογο.
Μόνο που τα ιστορικά γεγονότα δεν θα συναντηθούν ποτέ με τις επιθυμίες της συγγραφέως-παραγωγού. Αν και ποσώς την ενδιαφέρει αυτό. Τα ιστορικά γεγονότα ακολουθούν τον δικό τους δρόμο και η Λεμπέση το δικό της όνειρο. Τι κι αν η Macarena θα παίζει ως μουσική υπόκρουση; Τι κι αν η παρθένα Ελισάβετ είναι ολίγον ετοιμόγεννη; Τι κι αν τίποτα δεν συνδέεται και δεν βγάζει νόημα; Το χρήμα ρέει (προς το παρόν στα λόγια), οι άνεργοι και ολίγον ατάλαντοι, αλλά καταφανώς ψωνισμένοι ηθοποιοί, θα πληρωθούν καλά και η παράσταση θα ανέβει, γιατί… γιατί έτσι! Παραλογισμός θα μου πείτε. Ε, και; Αφού η κοινωνία μας είναι πασπαλισμένη με αυτόν…και μάλλον της αρέσει…
∞
Καυστικό, ανατρεπτικό κείμενο, το οποίο με αιχμή τον κόσμο του θεάτρου, καταδεικνύει με τρόπο γλαφυρό την παθογένεια της εποχής. Ματαιόδοξοι, υπερφίαλοι, ξεπεσμένοι, υστερικοί, ατάλαντοι, αλαζόνες, οι χαρακτήρες. Όλοι όμως άνθρωποι, που προσπαθούν να κρατηθούν από το ενισχυμένο εγώ τους, σε μια δυστοπική εποχή, με δυσεύρετες αρχές και αξίες, όπου όλα, συχνά τουλάχιστον, είναι τελείως λάθος.
Μια παλιά ιστορία που γίνεται απόλυτα σημερινή, μιας και οι αναφορές της σχετίζονται με το πρόσφατο, έως και το χθεσινό πολιτικό παρελθόν. Μια παράσταση ύμνος (#not), στη βασιλεία του τότε, του σήμερα και του αύριο. Μια μελέτη για τον τρόπο που επικρατούν οι (κάθε είδους) ισχυροί. Μια βαθιά ματιά, στο πως ο αδύναμος (κάθε είδους) υποκύπτει σε τερτίπια προκειμένου να επιβιώσει. Και κάπου εκεί δίπλα παρούσα η ματαιοδοξία, η οποία συνθηκολογεί, με ευκολία περισσή, σε οτιδήποτε, αν και θα ήθελε (;) να βροντοφωνάξει ένα μεγαλοπρεπές όχι. Βιτριολικό χιούμορ, ατάκες γρήγορες και εύστροφες, με ένα κείμενο που ρέει αβίαστα. Κι ένα κοινό, που συχνά γελάει (προφανώς γιατί αναγνωρίζει οικείες καταστάσεις…).
Όμως τα λόγια είναι περιττά, μιας και τα συνεχή sold out, δηλώνουν την ποιότητα αυτής της παράστασης. Η Elisadeth βρίσκεται σε μεγάλα κέφια στο θέατρο Vault και σας περιμένει! Και πού ξέρετε, μπορεί να είστε εσείς ο θεατής που θα κληθεί να συμμετέχει στην ανατρεπτική αυτή παράσταση (ουπς, κατά λάθος αποκάλυψα κι ένα διαδραστικό στοιχείο της παράστασης…).
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Ιανουάριος 2023
