Είδαμε την παράσταση ‘Εκτός Ύλης reloaded’ στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
Ο κος Χ, για χρόνια βουλευτής και Υπουργός, σε πολλές Ελληνικές Κυβερνήσεις, αποφασίζει, το βράδυ που η Βουλή καλείται να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση, να παραιτηθεί, εγκαταλείποντας οριστικά την πολιτική ζωή. Ανεβαίνει στο βήμα και εκφωνεί τον τελευταίο πολιτικό του λόγο.
Μόνο που, στη ροή του λόγου του, θα ξεφύγει και θα βρεθεί «εκτός ύλης» και σε μια βαθιά κρίση συνείδησης θα πει αλήθειες, προς τον λαό, που τόσα χρόνια εξαπατά. Αποφεύγοντας την «ξύλινη» γλώσσα, ο Υπουργός, έστω και την ύστατη στιγμή, μεταμορφώνεται σε «Άνθρωπο» και κάνοντας σκληρή αυτοκριτική, ομολογεί ότι υπήρξε ο πολιτικός που πάντα υπέγραφε είτε συμφωνούσε είτε διαφωνούσε, με εδραιωμένη επιρροή, πάντα σε υψηλόβαθμες θέσεις, πάντα Υπουργός και πάντα σε άριστες σχέσεις με τα ΜΜΕ.
Αναφέρεται στις επιπτώσεις των πεπραγμένων του, ενόσω αναγνωρίζει ότι ο ίδιος δεν πονάει, αλλά είναι υπεύθυνος για τον πόνο που έχει προκαλέσει στους άλλους. Με πίκρα πια θυμάται ότι ούτε στα γενέθλια της γυναίκας του δεν είχε χρόνο να παραβρεθεί, με τον δε γιο του δεν έχει πλέον καμιά σχέση. Δεν του επέτρεπαν, βλέπεις, οι πολιτικές του υποχρεώσεις κι έτσι σταδιακά τον εγκατέλειψαν όλοι οι δικοί του άνθρωποι και είναι η μοναξιά που πια γεμίζει την άδεια του ζωή.
Μίλησε για τις μειοψηφίες που ασφυκτιούν, για τη νεολαία που τη θέλουν αμόρφωτη, για τις πελατειακές σχέσεις μεταξύ πολιτών και κρατικοδίαιτων, για τα ατελείωτα ρουσφέτια, για τη διαφθορά που γλεντάει και για μια Δημοκρατία, που ακόμη αντέχει. Κι αναφέρθηκε στα λόγια του Μάνου Χατζηδάκη, όταν εκείνος επισήμανε ότι «Η μορφή του τέρατος είναι αποκρουστική.
Όταν όμως το πρόσωπο του τέρατος πάψει να μας τρομάζει, τότε πρέπει να φοβόμαστε… γιατί αυτό σημαίνει ότι έχουμε αρχίσει να του μοιάζουμε». Μίλησε και για τον βοσκό και τον λύκο και υπογράμμισε ότι ο βοσκός τελικά είναι η πραγματική απειλή.
Ο Υπουργός, όταν ήταν μικρός, ήθελε να γίνει ηθοποιός και τελικά έγινε πολιτικός… Ίσως και να είναι συγγενή επαγγέλματα, μόνο που ο ηθοποιός δεν παίζει με τη ζωή κανενός. Ακόμη θυμάται την παιδική του ηλικία, τότε που, ως ονειροπόλο παιδάκι, έδωσε στον παντοπώλη της γειτονιάς του, τον κυρ Ηλία, την υπόσχεση ότι, όταν μεγαλώσει, με τον τρόπο του, θα κάνει τον γιο του να επιστρέψει από την ξενιτιά. Η υπόσχεση σφραγίστηκε με μια καραμελίτσα. Χρόνια αργότερα η καραμελίτσα αυτή ακόμη βρίσκεται στο γραφείο του σημερινού Υπουργού, ενώ ο γιος του κυρ Ηλία ακόμη δεν έχει επιστρέψει στην πατρίδα και στην οικογένειά του.
Και ίσως αυτή είναι η στιγμή της συνειδητοποίησης, ότι η υπόσχεση που δόθηκε δεν κρατήθηκε, αλλά και δεν πρόκειται να κρατηθεί…
∞
Ένα κείμενο με κοινωνική και πολιτική χροιά, του βραβευμένου δικηγόρου και συγγραφέα, Κώστα Λεϊμονή, που ευτύχησε στα χέρια της σκηνοθέτριας, δραματουργού και παραγωγού, Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, η οποία σκηνοθετεί την παράσταση, με τρόπο λιτό, δημιουργικό και έναν ρυθμό γρήγορο, που όμως αφήνει τον χρόνο στον θεατή να αντιληφθεί τα ειπωμένα, κάνοντας κάποια ενδοσκοπικά flashback στη ζωή του Υπουργού. Στόχος της να προβληματίσει τον θεατή, αναδεικνύοντας τις σκοτεινές πλευρές της ελληνικής πολιτικής σκηνής, χωρίς όμως να σηκώνει καταγγελτικά το δάχτυλο.
Ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, σε έναν ρόλο που του ταιριάζει γάντι, ερμηνεύει με απλότητα, εκφραστικότητα και αλήθεια. Αφοπλιστικά οικείος, με μια καθηλωτική εσωτερικότητα, απολογείται με δεξιοτεχνία, ενώ έχει στο πλευρό του τους ταλαντούχους Κωνσταντίνο Μουταφτσή, Κωνσταντίνα Λάλλου και Θανάση Καφενταράκη, οι οποίοι επάξια ανταποκρίνονται στις ερμηνευτικές απαιτήσεις των ρόλων τους.
Τη σκηνογραφία επιμελήθηκε η Μαρία Φιλίππου, την επιμέλεια των κοστουμιών και των φωτοσκιάσεων η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη και την πρωτότυπη μουσική ο Γιώργος Περού.
Ως Βουλή των Ελλήνων, το αμφιθέατρο στο Ίδρυμα Κακογιάννη και ως ψηφισμένοι εκπρόσωποι της πολιτικής σκηνής, στα έδρανα, οι θεατές.
∞
Ένα κείμενο εύστοχο, ζωντανό, σύγχρονο και συνάμα διαχρονικό. Ένα κείμενο, όπου με ωμή ακρίβεια αποτυπώνονται τα πεπραγμένα όλων των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων. Λόγος αφοπλιστικός, εξομολογητικός, ειλικρινής και η κάθε λέξη μαχαιριά στο σύστημα, αλλά και σε όλους εμάς.
Κι ένας Υπουργός που απολογείται ενώπιον του λαού και ζητάει συγνώμη και μια κοινωνία που ανέχεται και που πολλές φορές επιβραβεύει με την ψήφο της, πολιτικούς που, στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα έπρεπε να τους στείλει σπίτι τους.
Η παράσταση φυσικά δεν αποτυπώνει κάτι ρεαλιστικό, αλλά κάτι ουτοπικό, κάτι που δεν υπάρχει περίπτωση να συμβεί, μιας και η ανθρωπιά, ως έννοια, θα επανέλθει μόνο όταν οι πολιτικοί αποφασίσουν να έρθουν ξανά σε επαφή με τη συνείδησή τους και μόνο όταν οι έννοιες «άνθρωπος» και «πολιτικός» πάψουν να είναι ασυμβίβαστες.
Το βραβευμένο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών «Εκτός Ύλης Reloaded», αποτελεί μια παράσταση ψυχογράφημα, στην οποία γίνεται σαφές ότι «Το πρόβλημα ξεκινά από την στιγμή που η αξία του κοστουμιού ξεπερνά την αξία του ανθρώπου που το φορά».
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Ιανουάριος 2025
