Eίδαμε την παράσταση ‘Έξοδος Κινδύνου’ στο Art-Factory – Τεχνοστάσιο

Τι συμβαίνει όταν κοιτιέσαι στον καθρέπτη και δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου; Όταν οι αναμνήσεις από την οικογένεια είναι τόσο βαθιά ριζωμένες στο είναι σου και σε βασανίζουν, χωρίς να μπορείς να διαφύγεις; Αναζητάς την έξοδο κινδύνου, αλλά μπορείς να την εντοπίσεις ή έστω να δεις το φως που οδηγεί σε αυτήν;

Η παράσταση ‘Έξοδος Κινδύνου’ παρουσιάζεται στο Art-Factory – Τεχνοστάσιο έως τις 24/04. Μια solo performance, σε σκηνοθεσία Μάριου Τσάγκαρη, βασισμένη στο διήγημα της Ελένης Τσεκούρα, από τη συλλογή ‘Τα αδέσποτα’. Είχαμε την ευκαιρία να βρεθούμε στην πρεμιέρα της παράστασης, ένα γιορτινό, για την οικογένειά μας, Σαββατόβραδο, και να διαπιστώσουμε ότι πρόκειται για μία άρτια δουλειά, που έχει ετοιμαστεί με επιμέλεια και προσοχή στη λεπτομέρεια, από όλους τους συντελεστές.

Η Ελίνα είναι εξαθλιωμένη… Προερχόμενη από μια πατριαρχική οικογένεια, ζώντας σαν στρατιώτης, μαζί με τον αδελφό της, χωρίς την αγκαλιά της αδιάφορης μητέρας τους, στόχος των γονιών της είναι η ‘έξωθεν καλή μαρτυρία’, το ‘πολύτιμο’ κοινωνικό τους προφίλ. Δεν υπάρχουν συναισθήματα, παρά μόνο ρόλοι και η Ελίνα πρέπει να παίζει το δικό της άψογα! Η κοινωνία αδιαφορεί για την πραγματικότητα, αλλά αποζητά την εικόνα. Μια εικόνα που κρύβει βία, καταπίεση, ασφυξία… Η Ελίνα αναζητά διέξοδο, αλλά περισσότερο αναζητά τον ίδιο της τον εαυτό, τη θέση της στην κοινωνία. Αλλά σε ποια κοινωνία; Η πρώτη μας κοινωνία είναι η οικογένεια. Αυτή που δίνει τα πρώτα ερεθίσματα, τα πρώτα μαθήματα ζωής, για να ξανοιχτούμε κατόπιν στην ευρύτερη κοινωνική βάση. Αλλά, όταν η οικογένεια είναι ανεπαρκής και δυσλειτουργική, πώς μπορεί το άτομο να ενταχθεί μέσα στην κοινωνία και πώς μπορεί να αντιμετωπίσει τον έξω κόσμο; Όταν ο φόβος έχει μόνιμη κατοικία στην ψυχή, πώς μπορεί κανείς να σπάσει τις συναισθηματικές αλυσίδες και να δει καθαρά προς ένα ελπιδοφόρο μέλλον; Υπάρχει τελικά έξοδος κινδύνου;

Μια καταπληκτική ερμηνεία από την Ιωάννα Ρούσσου, που δε διστάζει να ‘τσαλακωθεί’ και να μπει στον ευαίσθητο και τραυματισμένο κόσμο της ηρωίδας. Εξαιρετική η σκηνοθεσία του Μάριου Τσάγκαρη που επιμελήθηκε και τη μουσική, η οποία με εντυπωσίασε και έδωσε τον απαιτουμενο δραματικό τόνο στην παράσταση. Πολύ αποτελεσματικά και τα σκηνικά / κοστούμια, αλλά και ο φωτισμός που τόνιζε τη δράση.

Δεν είναι ένα εύκολο θέαμα, αλλά σίγουρα, φεύγοντας, θα πάρετε μαζί σας σκέψεις που αδιαμφισβήτητα θα ποικίλουν ανάλογα με τις δικές σας εμπειρίες.

Περισσότερα εδώ.