Είδαμε την παράσταση ‘Δουλειές με φούντες’ στη Θεατρική Σκηνή Ζωή Λάσκαρη
Αφιερωμένη στη μνήμη της αγαπημένης Ζωής Λάσκαρη.
Ένα πολύ δεμένο κείμενο, του Χάρη Μπόσινα, που σε κρατάει περίπου 2 ώρες σε εγρήγορση. Χωρίς κενά, περνάει από τη μια φάση στην επόμενη γρήγορα, δημιουργώντας ερωτηματικά, σασπένς, γέλιο, συγκίνηση και προσδοκία.
Η Λούση (Φωτεινή Ντεμίρη) είναι χήρα και ζει μοναχικά στην υποθηκευμένη μονοκατοικία της, κάπου στην Κηφισιά. Η μονοκατοικία της κινδυνεύει να πέσει στα χέρια της τράπεζας και η θλίψη και ο θυμός της δεν την αφήνουν να χαρεί τη ζωή της. Οι σχέσεις της με την κόρη της (Μαρία-Ελένη Λυκουράζου) δεν είναι και πολύ καλές, ενώ ακόμη και την παρέα της δοτικής γειτόνισσάς της (Ελευθερία Ρήγου) τη δέχεται μετά βίας. Η συντροφιά που την ικανοποιεί είναι η βουκαμβίλια της, από την οποία και ξεκινάει η μεγάλη περιπέτεια της ζωής της. Στην περιπέτεια αυτή εμπλέκονται ένας άνεργος ηθοποιός – γείτονάς της (Ορφέας Παπαδόπουλος), μια βασίλισσα της νύχτας (Κατερίνα Ζαρίφη) με τον βοηθό της μικροκακοποιό (Δημήτρης Τσέλιος) και, σε ρόλο που ανατρέπει το φινάλε του έργου, η φίλη της κόρης της (Βίβιαν Κοντομάρη).
Η μυστική συνταγή του θαυμαστού κέικ της Λούσης θα αποτελέσει το μυστικό ενός νέου κόσμου που τον γνωρίζει σιγά-σιγά, μέχρι που το δίλημμα θα τεθεί…. Η απόφασή της θα είναι καθοριστική. Είναι η απόφαση που μπορεί να αλλάξει τη ζωή της. Προς το καλύτερο ή το χειρότερο, δεν ξέρουμε, μιας και το υποκειμενικό δεν συνάδει πάντοτε με το αντικειμενικό…
Με αφορμή το μυρωδάτο της κέικ, θίγονται μεγάλα θέματα της σημερινής κοινωνίας μας, όπως οι ανθρώπινες και οι οικογενειακές σχέσεις, όπως η απόκτηση του εύκολου χρήματος, τα ήθη της εποχής μας, η αποδοχή της διαφορετικότητας, η απόρριψη, η φιλία και ο έρωτας. Μια κοινωνική κομεντί στην οποία και πάλι το τελικό ζητούμενο, κρυμμένο καλά ή φανερό, είναι η αγάπη και η αποδοχή.
Η Φωτεινή Ντεμίρη στον κεντρικό ρόλο είναι εξαιρετική και ιδιαίτερα στους μονολόγους της, ενώ και οι υπόλοιποι συντελεστές Ορφέας Παπαδόπουλος, Βίβιαν Κοντομάρη και Ελευθερία Ρήγου, καταθέτουν ψυχή. Η δε Κατερίνα Ζαρίφη στο θεατρικό της ντεμπούτο ανταπεξέρχεται με θαυμαστό τρόπο στον ρόλο της, ο οποίος της ταιριάζει πολύ και τέλος η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου υποστηρίζει με αξιοπρέπεια τον δικό της μικρό ρόλο.
Στην παράσταση δεν μπορείς να μη θαυμάσεις τα σκηνοθετικά ευρήματα, ενώ τα σκηνικά είναι από τα ωραιότερα, λειτουργικότερα και ευρηματικότερα που είδαμε φέτος, τα οποία «κινούνται» μαζί με τον ρυθμό της μουσικής του Μάκη Σούλη.
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Δεκέμβριος 2017
