Είδαμε την παράσταση ‘Δικός σου’ στο Θέατρο Βαφείο – Λάκης Καραλής
O Γιώργος Αγγελίδης επιλέγει μια θεματολογία, για το πρώτο του θεατρικό έργο, που χρειάζεται μαεστρία στη διαχείρισή της και στο πώς θα παρουσιαστεί στο κοινό. «Δικός σου», ο τίτλος και σκηνοθέτης ο ταλαντούχος και πολυπράγμων Βαλεντίνος Τσίλογλου. Μια παράσταση που μου είχε προσελκύσει το ενδιαφέρον και την περιέργεια για αυτόν ακριβώς τον τρόπο χειρισμού του ευαίσθητου θέματος της ομοφυλοφυλίας, πάνω στη σκηνή, χωρίς να προκαλέσει, αλλά με μόνο στόχο να ευαισθητοποιήσει.
Δύο νεαροί άνδρες, πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους – γεγονός που, εν μέρει, προέρχεται και από τις οικογενειακές τους καταβολές – συναντιούνται σε ένα μπαράκι, μετά τη γνωριμία τους μέσω internet. Αρχικά, η έλξη, πιο διστακτικά από τον έναν (Αδάμ) και πιο ανοιχτά από τον άλλον (Μάνος). Μετά ο έρωτας και τα όνειρα για το κοινό μέλλον. Ο Αδάμ, βαθιά επηρεασμένος από τη συντηρητική μητέρα του που, αν και γνωρίζει τις προτιμήσεις του γιου της, προσπαθεί με ψυχολογικό πόλεμο και επιβολή να τον «αλλάξει», βρίσκεται διχασμένος ανάμεσα στα «πρέπει» της μητέρας και τα δικά του «θέλω». Διστάζει να αντιδράσει και αυτό επηρεάζει και τη σχέση του με τον Μάνο. Ο Αδάμ αποτολμά να επαναστατήσει, αλλά τα γεγονότα που ακολουθούν δεν μας ξαφνιάζουν…
Πόση άραγε από τη δυσάρεστη πραγματικότητα είδαμε επί σκηνής; Τι συμβαίνει όταν οι πόρτες ενός σπιτιού κλείνουν; Έχουν δικαίωμα οι γονείς να επιβάλλουν τα δικά τους «θέλω» με ψυχολογική βία, εκμεταλλευόμενοι τα συναισθήματα του παιδιού τους; Τελικά, πόσο πρέπει να μας νοιάζει «τι θα πει ο κόσμος»; Η κοινωνία μας δεν μοιάζει ακόμα έτοιμη να δεχθεί το διαφορετικό, αφού πρώτα προσπαθήσει να το καταλάβει, βέβαια. Η παράσταση μάς παρουσιάζει την πλέον άσχημη εκδοχή αυτής της κατάστασης και το αδιέξοδο που οδηγούνται κάποιοι άνθρωποι, μόνο και μόνο για τις ερωτικές επιλογές τους.
Ο Βαλεντίνος Τσίλογλου σκηνοθετεί με σεβασμό και ευαισθησία, διατηρώντας το ενδιαφέρον του θεατή, σε ένα δύσκολο θέμα, που το μόνο που το ελαφραίνει είναι η καταπληκτική (κωμική, κατά κύριο λόγο) ερμηνεία της Νατάσας Παπαδάκη, στο ρόλο της κολλητής του Μάνου. Ο Αντώνης Τσουρουνάκης και ο Νικόλας Γεωργανής, στους ρόλους του Αδάμ και του Μάνου αντίστοιχα, είναι ιδανικοί για τους χαρακτήρες για τους οποίους και έχουν επιλεγεί. Ο Α. Τσουρουνάκης ήταν καλύτερος ερμηνευτικά στις συναισθηματικές εξάρσεις, που οδηγούν τον χαρακτήρα του η απόρριψη και η απόγνωση, και ο Ν. Γεωργανής ξεχώρισε κυρίως ως προς το εκδηλωτικό και κεφάτο πνεύμα του χαρακτήρα που υποδύεται. Ξεχωριστή φιγούρα η μάνα (Λούλα Τριανταφύλλου), που κατάφερε να κερδίσει επάξια την… απαξίωσή μας, σε πολλά επίπεδα, από τη μητρική αγάπη, που τελικά δεν είναι αυτονόητη, αλλά και από την άκαμπτη και δήθεν περσόνα της που καλλιεργεί. Θα μπορούσε να είναι και πιο σκληρή ερμηνευτικά, αλλά δεν ξέρω αν θα το άντεχε ο μέσος θεατής… Συμπαθητική παρουσία η Όλγα Λουπάκη, σε φιλική συμμετοχή, που όμως μας άγγιξε με την ευαισθησία της ερμηνείας της.
Μια παράσταση που πρέπει να δείτε, καθώς αποτυπώνει ένα κομμάτι της καθημερινότητας κάποιων ανθρώπων που ίσως ζουν και δίπλα σας. Και δεν πρέπει να κλείνουμε αυτιά και μάτια… Το δικαίωμα στη φράση «Δικός σου», και ό,τι αυτό πρεσβεύει στη νοηματική προσέγγιση της παράστασης, το έχουν όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως φύλου, θρησκείας, χρώματος και λοιπών ψευτοπεριορισμών που η συντηρητική κοινωνία έχει επιβάλλει και πασχίζει να διατηρήσει.
Περισσότερα εδώ.
