Είδαμε την παράσταση ‘Δεσποινίς Τζούλια’ στο Νέο Θέατρο Κατερίνας Βασιλάκου
Πρεμιέρα για την παράσταση ‘Δεσποινίς Τζούλια’ και βρισκόμαστε ξανά στο Νέο Θέατρο Κατερίνας Βασιλάκου, όπου, μαζί με πλήθος κόσμου, περιμένουμε να παρακολουθήσουμε τη σκηνοθετική ματιά της Λίλλυς Μελεμέ στο δημοφιλές και πολυπαιγμένο έργο του Αυγούστου Στρίντμπεργκ.
Με την έναρξη της παράστασης, την προσοχή μας τραβά η τετράγωνη σκηνή και το κομμάτι πάγου που κρέμεται από ψηλά. Το σκηνικό είναι η κουζίνα του πλούσιου σπιτιού, ο χώρος δράσης των υπηρετών, αλλά και όλης της ιστορίας. Η Δεσποινίς Τζούλια εμφανίζεται στα δεξιά της σκηνής, ψηλά, να χορεύει παθιασμένα, κι αυτή είναι η πρώτη μας γνωριμία με την ηρωίδα. Δεν χρειάζεται παρά μόνο μια βραδιά δράσης, με δυνατά συναισθήματα και ανατροπές, για να δοκιμαστούν οι ήρωες και να ξεφύγουν από τα όριά τους. Το πρωί θα είναι όλα διαφορετικά…
Δύο κοινωνικές τάξεις συναντώνται και αναμετρώνται. Ο Ζαν, ο υπηρέτης του Κόμη, ακολουθεί τους τύπους με το αφεντικό του, αλλά στις συζητήσεις του με τη μαγείρισσα Κριστίν, δεν κρύβει τη φιλοδοξία που φωλιάζει μέσα του και η οποία αποκαλύπτεται ακόμα πιο έντονα στη συνέχεια της παράστασης. Μάλιστα, οι δύο αυτοί νέοι, σχεδιάζουν ίσως και να παντρευτούν, καθώς έχουν γνώση της θέσης τους και λίγο-πολύ το μέλλον τους είναι προδιαγεγραμμένο (για τον έναν από τους δύο αυτό δεν αμφισβητείται). Η Τζούλια, κόρη του Κόμη, έρχεται όμως, να ανατρέψει τα δεδομένα, αρχής γενομένης από την επίσκεψη-εισβολή της (κάθοδος, κυριολεκτικά και μεταφορικά) στο χώρο που είναι άβατο για τη δική της τάξη. Εκεί, δεν διστάζει να φλερτάρει ανοιχτά τον Ζαν, να τον προκαλέσει και να του δοθεί. Όμως, μετά από αυτήν του την κατάκτηση, ο Ζαν αλλάζει, μεταμορφώνεται και αποκαλύπτει τις πραγματικές προθέσεις του. Η Τζούλια είναι το μέσο του για να ξεφύγει από τη μιζέρια, να επιτύχει, να κάνει μια λαμπρή αρχή στη ζωή του, εξασφαλίζοντας ένα πλούσιο μέλλον. Οι ρόλοι αλλάζουν και η Τζούλια είναι πια ο αδύναμος κρίκος. Λιώνει κι αυτή σαν τον πάγο στη σκηνή, που τους δροσίζει μεν το πρόσωπο και το χώρο, αλλά με τίμημα την ύλη του, το σώμα του. Έτσι κι η Τζούλια σβήνει και απογοητεύεται, ακόμα περισσότερο όταν ο Ζαν διαπιστώνει ότι η ίδια δεν μπορεί να τον βοηθήσει στα σχέδιά του. Του είναι πια άχρηστη… Και κάπου εκεί, έρχεται το τέλος.
Μια πολύ καλοδουλεμένη και φροντισμένη παράσταση από τη Λίλλυ Μελεμέ, που δεν ‘πειράζει’ το κείμενο του Στρίντμπεργκ, αλλά το αναδεικνύει, με τη βοήθεια της μετάφρασης της Μαργαρίτας Μέλμπεργκ και των μέσων που χρησιμοποιεί (από τα σκηνικά και τα φώτα, έως τη μουσική και τα κοστούμια). Ένα κείμενο, που αντέχει στο χρόνο, καθώς τα θέματα που θίγει είναι διαχρονικά. Και πόσο μάλλον στην εποχή μας, που η παγκοσμιοποίηση ισοπεδώνει αξιοπρέπειες και συναισθήματα, η κρίση δοκιμάζει τις σχέσεις και οι διαχωρισμοί των κοινωνικών τάξεων αρχίζουν να γίνονται και πάλι πιο εμφανείς.
Εξαιρετική ερμηνεία από τη Μαρία Κίτσου, στο ρόλο της Τζούλιας. Δυναμική, μαινόμενη, παθιασμένη, αλλά και απελπισμένη, απογοητευμένη, αδύναμη. Ένας απαιτητικός και δύσκολος ρόλος, που έχει πολλές συναισθηματικές διακυμάνσεις, και τα καταφέρνει περίφημα! Ο Ορέστης Τζιόβας μου φάνηκε λίγο πιο αγχωμένος (ήταν και η πρώτη παράσταση), αλλά πιστεύω ότι στην πορεία των παραστάσεων θα συναντηθεί πιο αποτελεσματικά με τον Ζαν. Η Αμαλία Αρσένη ήταν ικανοποιητική, ως Κριστίν, σε έναν μη αβανταδόρικο ρόλο.
Το κλείσιμο της παράστασης είναι άκρως εντυπωσιακό και απόλυτο, βάζει τελεία και παύλα στην παρουσίαση του έργου και δεν αφήνει αμφιβολια ότι αυτή η δουλειά ήρθε για να μείνει!
Περισσότερα εδώ.
