Είδαμε την παράσταση ‘Δεν πληρώνω, Δεν πληρώνω’ στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο
Εγώ και ο κύριος Ντάριο Φο, με το έργο του “‘Δεν πληρώνω, Δεν πληρώνω”, έχουμε προϊστορία… να εξηγηθώ, για να μην παρεξηγηθώ. Στην πολύ τρυφερή ηλικία των 11 ετών, η μητέρα μου έκρινε καλό να πάμε να δούμε το εν λόγω έργο, σε ένα καλοκαιρινό φεστιβάλ, από μια ερασιτεχνική ομάδα. Τι θυμάμαι από τότε; Κάτι κυρίες που παρίσταναν τις έγκυες και έκρυβαν, στην υποτιθέμενη κοιλιά τους, τρόφιμα. Την παράσταση την ξαναείδαμε και τον χειμώνα από το τότε Θέατρο της Δευτέρας, στην ΕΡΤ (Ληναίος, Φωτίου, Ξενϊδης, κάποιοι από τη διανομή που μπορώ να θυμηθώ), γιατί η μητέρα μου έλεγε πως σε αυτό το έργο λέγονται αλήθειες, που ίσως μια μέρα, όταν μεγαλώσω, να βρω μπροστά μου ως εφόδια.
Πού να ήξερε η μάνα μου πως κάποια χρόνια μετά το “Δεν πληρώνω” θα γινόταν κίνημα και θα απασχολούσε τα δελτία ειδήσεων και εν έτει 2021, το έργο που γράφτηκε για την Ιταλία του 1974, θα ξαναγινόταν επίκαιρο, με όλο αυτό το κύμα ακρίβειας και ανατιμήσεων που βιώνουμε καθημερινά όλοι μας. Στην παράσταση του Γυάλινου Μουσικού Θεάτρου, ο Δημήτρης Μυλωνάς, που έχει αναλάβει τη διασκευή και τη σκηνοθεσία, έχει κρατήσει την ιστορία στην Ιταλία, αλλά την έχει φέρει στο σήμερα.
Ένα ζευγάρι μικροαστών, ο Τζιοβάνι, εργάτης σε ένα εργοστάσιο, και η Αντόνια, νοικοκυρά, παλεύουν να τα φέρουν βόλτα, καθώς όλα ανεβαίνουν γεωμετρικά, ενώ οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι. Το ίδιο βασανιστικά περνάνε και οι νιόπαντροι φίλοι τους – ο Λουίτζι, εργάτης στο ίδιο εργοστάσιο, και η σύζυγός του, Μαργαρίτα, που δουλεύει στην τηλεφωνική εξυπηρέτηση μιας μεγάλης εταιρείας. Οι δόσεις των σπιτιών, οι λογαριασμοί των δικτύων δεν πληρώνονται στο ακέραιο, ενώ το φαγητό που μπαίνει στο σπίτι είναι λιγοστό.
Μια μέρα, οι γυναίκες της γειτονιάς αποφασίζουν ότι θα πληρώσουν στο σούπερ μάρκετ ό,τι θεωρούν αυτές ως πρέπον, δηλαδή τίποτα! Κι οι δύο φιλενάδες μπαίνουν στον “χορό” με τις άλλες γυναίκες, όμως τα πράγματα περιπλέκονται, όταν η κυβέρνηση αποφασίζει να χρησιμοποιήσει την αστυνομία, για να συλλέξει τα κλεμμένα τρόφιμα, πόρτα – πόρτα! Στην υπόθεση περιπλέκονται νεκροθάφτες, που έχουν ένα ορφανό φέρετρο που ψάχνει πτώμα, ένας ευγενής αστυνομικός, που βρέθηκε στο σώμα από ανάγκη, κι ο αυστηρός σωσίας του, ταξίαρχος στο αξίωμα, ο Πάπας με τα κηρύγματά του, ο παππούς – πατέρας του βασικού άνδρα ήρωα, που στην αποθήκη του έχουν κρύψει κλεμμένα τρόφιμα, και όλα αυτά δημιουργούν απρόβλεπτες κωμικές καταστάσεις.
Μια κοινωνική κωμωδία, με καταστάσεις που φαίνονται υπερβολικές (αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει η ζωή), με πολύ γέλιο, παρακολουθήσαμε, με μια εξαιρετική διανομή ηθοποιών. Η Μπέσσυ Μάλφα και η Κατερίνα Τσάβαλου ήταν υπέροχες στους ρόλους των δύο φιλενάδων. Η πρώτη, ως Αντόνια, σε μια διαρκή κίνηση, έδωσε τον καλύτερό της εαυτό, δίνοντας τον ρυθμό στην παράσταση, ενώ η δεύτερη, ως Μαργαρίτα, ήταν η πολύ ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς, με την “τρέλα” της και τον τρόπο που ακολουθούσε και εκτελούσε τα σχέδια της φίλης της. Ο Γιώργος Σουξές, στον ρόλο του Τζιοβάνι, του ιδεολόγου αριστερού εργάτη που πιστεύει στη δύναμη και την αξία των νόμων, ήταν εξαιρετικός και η “ανδρική” αποκάλυψη ήταν ο Βασίλης Ρίσβας, στον διπλό ρόλο του καλοσυνάτου αστυνομικού και του σωσία αυστηρού δοικητή των καραμπινιέρων, που οι μεταμορφώσεις του ήταν καταπληκτικές και οι δύο χαρακτήρες που υποδύθηκε πρόσφεραν πάρα πολύ γέλιο.
Ο Τονυ Δημητρίου ήταν ερμηνευτικά σωστός, στον ρόλο του Λουίτζι και ο Θοδωρής Ρωμανίδης κράτησε δύο χαρακτηριστικούς ρόλους, αυτόν του νεκροθάφτη (που μας υποδέχτηκε στο θέατρο και φρόντισε για την ανακοίνωση των κουδουνιών πριν την έναρξη, αλλά και έδωσε οδηγίες σωστής συμπεριφοράς, στο κοινό) και εκείνον του γέρου. Έτρεξαν πολύ και έδωσαν το χρώμα τους στην παράσταση τα τρία αγόρια, Ανδρέας Βατζώλης, Επαμεινώνδας Μουντζουρέας, Πάνος Παναγιωτόπουλος (ως αστυνομικοί, αλλά και ως “κοράκια”).
Ο Δημήτρης Μυλωνάς έχει κάνει μια υπέροχα, πραγματικά, μεταφορά στα ελληνικά του έργου και έχει σκηνοθετήσει μια παράσταση, που κρατάει έναν γρήγορο ρυθμό, που οι σκηνές αλλάζουν μεν γρήγορα, χωρίς να ζαλίζουν το θεατή δε. Το κοινό γελάει πολύ, διασκεδάζει και σίγουρα αναγνωρίζει, σε αρκετά σημεία του έργου, καταστάσεις που πιθανόν ζει στην Αθήνα σήμερα, όχι σε αυτήν την κλίμακα, αλλά στην αρχή της… Όμορφο και λειτουργικό το σκηνικό της παράστασης, που επιμελήθηκε η Άρτεμις Φλέσσα, για τα καλαίσθητα κοστούμια φρόντισε η Ελένη Μπλέτσα, τους λειτουργικούς φωτισμούς ανέλαβε ο Γιώργος Αγιαννίτης και όλη την παράσταση “χορογράφησε” με εξαιρετικό τρόπο η Ειρήνη Κυρμιζάκη.
Το “Δεν πληρώνω, Δεν πληρώνω”, είναι μια εξαιρετικά επιτυχημένη επιλογή ως έργο, καθώς οι εξελίξεις της καθημερινότητας κάνουν, όσα πραγματεύεται, να μοιάζουν πολύ κοντινά μας. Η συγκεκριμένη παράσταση επιτυγχάνει και να σε κάνει να γελάσεις και να προβληματιστείς, από το πολύ καλό θεατρικό προϊόν που αποδίδουν επί σκηνής και οι 9 ηθοποιοί. Από τις ωραίες και κλασικές κωμωδίες, που το ανέβασμα αυτό, στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, προτείνεται για όλους που θέλουν μια βραδιά καλού θεάτρου, με γέλιο και καλές ερμηνείες.
Περισσότερα εδώ.
Θοδωρής Κ., Νοέμβριος 2021
