Είδαμε την παράσταση ‘Δεν μπορώ να μείνω μόνη μου’ στο θέατρο Γκλόρια
Η Δήμητρα Παπαδοπούλου στην αστυνομική κωμωδία της, «Δεν μπορώ να μείνω μόνη μου**», ιχνογραφεί τη σύγχρονη κοινωνία, με τους ανθρώπους να προσπαθούν να ξορκίσουν τους φόβους τους και να καταπολεμήσουν τις νευρώσεις τους. Άνθρωποι που ψάχνουν απεγνωσμένα να βρούνε τις ισορροπίες τους, είτε μέσα από τις ανατολίτικες φιλοσοφίες, είτε μέσα από την ανάγκη για συντροφικότητα, είτε μέσα από την επιθυμία για ελευθερία.
Μόνο που η ισορροπία έρχεται, όταν αντιμετωπίζονται οι εκ πεποιθήσεως φόβοι, οι οποίοι μεγεθύνονται με τη σκέψη και τη φαντασία. Και οι φόβοι ξορκίζονται με τη συνειδητοποίηση ότι δεν υπάρχει κανένα κρυμμένο φάντασμα στο σκοτεινό μας υπόγειο, μιας και μόλις το φως ανάψει στη φωτεινή πλευρά του μυαλού μας, όλα γίνονται ορατά και μοιάζουν ακίνδυνα, ενώ δεν υπάρχει πια τίποτα να μας τρομάζει. Γιατί πάντα το φως θα νικάει το σκοτάδι.
Το έργο διαθέτει ένα πικρό χιούμορ, σασπένς και γρήγορη πλοκή μέσα σε ευτράπελες καταστάσεις, με πολλά σουρεαλιστικά και γκροτέσκο στοιχεία. Η Παπαδοπούλου δεν ηθικολογεί, μιλάει χωρίς αναστολή και σοβαροφάνεια, η σάτιρά της είναι άμεση, ενώ οι καταστάσεις αποτελούν τον καθρέφτη πολλών σημερινών ανθρώπων των μεγαλουπόλεων ή της επαρχίας. Οι ήρωές της μιλούν αθυρόστομα, αναφέρονται στις φαντασιώσεις τους, αυτοσαρκάζονται και προσπαθούν να ξεφύγουν μέσα από τη φοβική κατάσταση ενός θρίλερ, ενόσω ένα μεγάλο δράμα εκτυλίσσεται στο μυαλό της πρωταγωνίστριας. Ένα δράμα που έχει τις ρίζες του σε έναν καθηλωτικό της φόβο, ο οποίος την ακινητοποιεί τόσο πολύ που τελικά αποτελεί και το μέσον για την απελευθέρωσή της.
Οι μονόλογοι των ηθοποιών είναι η ραχοκοκαλιά της παράστασης και κρατούν ζωντανό το ενδιαφέρον του θεατή. Η γλυκύτατη Μαρία Λεκάκη έχει το χάρισμα να μπορεί να πει το οτιδήποτε, χωρίς να σε σοκάρει! Είναι απόλυτα φυσική είτε ζει το δράμα της, είτε απατά τον άντρα της, είτε βωμολοχεί! Ο Γιώργος Αποστολάκης για άλλη μια φορά αποδεικνύει την κλάση του, ως κωμικός ηθοποιός, στη σκηνή, ενώ και οι ερμηνείες των υπόλοιπων συντελεστών έχουν θετικό πρόσημο. Τα σκηνικά έχουν ευρήματα, όπως εξάλλου και η σκηνοθεσία του Φωκά Ευαγγελινού, η οποία εκδηλώνει τον φοβικό χαρακτήρα και με αρκετά ειδικά τεχνικά εφέ.
Με δυο λόγια, το έργο πραγματεύεται τα δύσκολα θέματα της μοναξιάς και του φόβου, ωστόσο επιλέγεται το σατυρικό και κωμικό στοιχείο για την εκφορά του λόγου του. Το μήνυμα που πρέπει να κρατήσει ο θεατής είναι αυτό του υπέροχου φινάλε της παράστασης. Και μόνο για αυτό το φινάλε αξίζει να δούμε αυτήν την παράσταση. Καλοτάξιδη να είναι λοιπόν!
**Το έργο αυτό πρωτοπαίχτηκε στο θέατρο πριν μια 10ετία με πρωταγωνίστρια την ίδια τη συγγραφέα.
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Δεκέμβριος 2017
