Είδαμε την παράσταση ‘Damiens / Φουκώ – Χειμωνάς’ στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
Πρόσφατα, και στα πλαίσια της παράστασης «Damiens / Φουκώ – Χειμωνάς» που ανεβαίνει για λίγες παραστάσεις στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, βρεθήκαμε στον υπόγειο χώρο, που έχει διαμορφωθεί για τις ανάγκες της δουλειάς αυτής. Περπατώντας για να φθάσουμε στις θέσεις μας, είδαμε στο βάθος του απέραντου χώρου, τη φιγούρα ενός άνδρα με την πλάτη σε μας. Προχωρήσαμε και μπήκαμε στο «δωμάτιο» όπου θα λάμβανε χώρα η παράσταση.
Οι ήχοι, αρχικά, ήταν το κενό και κάποιοι ψίθυροι θεατών, ώσπου, ξαφνικά, τα φώτα σβήνουν. Η φωνή του ήρωα, εκτός του, ειδικά διαμορφωμένου για τους θεατές, χώρου, ακούγεται δυνατή και αρχίζει τη διήγηση. Μια διήγηση σκληρή και απάνθρωπη για τις συνθήκες τιμωρίας του Damiens, που συνοδεύεται από στεγνούς και μονότονους ήχους, που ντύνουν ιδανικά τα λόγια του. Εμείς καθόμαστε σταθερά στη θέση μας και συγκεντρώνομαστε σε αυτό το ιδιόμορφο παιχνίδι του φωτός με το σκοτάδι, της σιωπής με τους ήχους. Μια γυναικεία φωνή ακούγεται, με μια γοητευτική μελωδικότητα, αλλά και με μια θλίψη στον τόνο της…
Ο Damiens εμφανίζεται μπροστά μας, διαχρονικός και άμεσος, και ο μονόλογός του αρχίζει. Ποια είναι η έννοια της τιμωρίας στο πέρασμα των ετών, πώς έχει αυτή αλλάξει ή μεταλλαχθεί, πώς επηρεάζει αυτόν που τη δέχεται, αυτόν που την ασκεί και αυτούς που θέλει να επηρεάσει / φοβίσει; Από τα φρικτά βασανιστήρια του Μεσαίωνα στη σημερινή εποχή που η τιμωρία μπορεί να είναι μεν πιο… διακριτική, αλλά, υπόγεια, πολύ σκληρή. Μια τιμωρία που αφήνει το σώμα και στρέφει τα βέλη της στην ψυχή. Όμως, τιμωρείται η ψυχή; Υποτάσσεται; Αυτό εξαρτάται από τη φύση του ανθρώπου, την ανοχή και τη δύναμη του χαρακτήρα του. Πώς κάθε κοινωνία χρησιμοποιεί την τιμωρία και τι ορίζει ως τιμωρητέο; Και κατά πόσο θεωρεί την τιμωρία ως απαραίτητο εργαλείο χαλιναγωγησης μιας μικρής ομάδας ανθρώπων ή και μαζών; Μαζών που μπορεί να απολαμβάνουν το θέαμα ή και να το αποστρέφονται. Η αντίδραση μπορεί να είναι φόβος, συστολή, επίκριση, διαμαρτυρία. Σίγουρα, όμως, το χειρότερο είναι η αδιαφορία.
Μια παράσταση επίκαιρη, με τον δικό της τρόπο, σε μία εποχή που η χώρα μας νιώθουμε να τιμωρείται, και ακόμα περισσότερο οι πολίτες της. Μια χώρα υπό επιτήρηση, που γίνεται το ‘μάθημα’ για τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης. Οι αντιδράσεις μπορούν να είναι ποικίλες και σίγουρα δεν έχουν όλες ακόμα εκδηλωθεί. Την παράσταση κρατά στους ώμους του ο εξαιρετικός Βασίλης Τσιγκριστάρης, με τον δυναμικό του μονόλογο, που δεν βασίζεται σε συναισθηματισμό, αλλά σε καταγραφή (πολύ καλή η εκφορά του λόγου, παρεμπιπτόντως). Ο Κωνσταντινος Χατζής, με την προσεγμένη σκηνοθεσία και την αξιοποίηση των φωτισμών, υποστήριξε το αποτέλεσμα ιδανικά και δημιούργησε την κατάλληλη ατμόσφαιρα, με τη βοήθεια των υπόλοιπων συντελεστών (πολύ καλά δουλεμένη η κίνηση από τη Χριστίνα Βασιλοπούλου, ενώ ήταν εμφανής η συμβολή της Violet Louise με το Studio 19 στο κομμάτι του ηχητικού σχεδιασμού-προγραμματισμού).
Η παράσταση θα βρίσκεται στο ΙΜΚ έως τις 06/03. Περισσότερα εδώ.
