Είδαμε την παράσταση ‘Balance’ στο VAULT Theatre Plus
«Balance», δηλαδή ισορροπία. Η ισορροπία στις σχέσεις, η ισορροπία μεταξύ του ζευγαριού, η ψυχική ισορροπία, η ισορροπία και ως αλληγορία…
Στη σκηνή ένα τραπέζι, δυο καρέκλες και πολλά άδεια μπουκάλια και κουτάκια μπύρας, ατάκτως ερριμμένα… Κι ένα νέο ζευγάρι. Ερωτευμένο. Μόλις έχει μετακομίσει στο νέο του σπίτι, κάπου στην εξοχή, για μια νέα ζωή, ένα καινούργιο ξεκίνημα. Είναι άνοιξη.
Το κορίτσι βρίσκεται στο στάδιο της ανάρρωσης, μετά από κάποιον σοβαρό τραυματισμό στο πόδι. Κουτσαίνει, πονάει και χάνει συχνά την ισορροπία της. Ο νεαρός σύντροφός της, επαναπαυμένος, μιας κι έχουν αρκετά χρήματα στην άκρη, δεν είναι πρόθυμος να ψάξει για δουλειά. Θέλει απλώς να ζήσει τον έρωτά του, στην ηρεμία της εξοχής. Η δική του ισορροπία χάνεται μόνο όταν πίνει περισσότερο απ’ όσο πρέπει…
Ήρθε και το καλοκαίρι. Η ζωή του ζευγαριού μοιάζει να βρίσκει σιγά-σιγά τις ισορροπίες της, παρόλο που το περιβάλλον τους εξακολουθεί και βρίσκεται σε αταξία… Και το ζητούμενο είναι να κατανοήσουν τους εαυτούς τους, ώστε να κατανοήσουν και τους άλλους, τους γείτονες, τους ανθρώπους του χωριού, τους ξένους…
Και η κάθε μέρα είναι μια καινούργια αρχή. Και μπήκε το φθινόπωρο. Τα χρήματα τελειώνουν και οι γείτονες τον νεαρό τον βλέπουν σαν ξένο και δεν τον εμπιστεύονται για τις δουλειές τους… Και οι εντάσεις αρχίζουν να πυκνώνουν, ο έρωτας τους κινδυνεύει, αν και το sex καλύπτει το πρόβλημα.
Και ο χειμώνας κοντοζυγώνει… Ατάκτως ερριμμένα μπουκάλια, ζωές, ψυχές… Ένα ζευγάρι χωρίς ονόματα… Και τώρα πια το ζητούμενο είναι εάν οι, όποιες, ισορροπίες διατηρηθούν…
∞
Ένα έργο της Νάνσυ Σπετσιώτη, όπου μέσα από την αφαιρετικότητα των λόγων, μέσα από εμμονικές επαναλήψεις και μέσα από μικρές δόσεις της καθημερινότητας του ζευγαριού, συνθέτει το παζλ της ζωής του.
Ο Θοδωρής Βουρνάς συμπλέει με τη συγγραφέα και σκηνοθετεί κι ο ίδιος με αφαιρετική διάθεση. Η έλλειψη σκηνικών, οι σύντομες σκηνές, οι αργές κινήσεις, οι κοφτοί διάλογοι, τα υπονοούμενα, το black light. Και μέσα από αυτήν την ιδιότυπη αφαίρεση, τα νοήματα αποκτούν μια ιδιαίτερη δυναμική.
Η αυτολύπηση, ο θυμός και ο εγωισμός, οδηγούν στην αναπηρία και των δύο και δημιουργούν τον κατάλληλο καμβά για να ξεδιπλώσουν το υποκριτικό τους ταλέντο, ο Θάνος Κρομμύδας και η Αντιγόνη Μακρή, σε ρόλους ιδιαίτερα απαιτητικούς.
«Θέλω δύσκολα για να ‘χω να λύνω. Τα εύκολα σε μουδιάζουν. Σε αγκυλώνουν».
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Οκτώβριος 2022
