Είδαμε την παράσταση ‘Aυτό που εγώ ονομάζω λήθη’ στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων

« και αυτό που είπε ο εισαγγελέας είναι πως κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να πεθαίνει για κάτι τόσο μηδαμινό, πως είναι άδικο να πεθαίνει κανείς για ένα κουτάκι μπύρα που ο τύπος κράτησε στα χέρια του τόσο ώστε να μπορέσουν οι φύλακες να τον κατηγορήσουν για ληστεία και να περηφανεύονται αργότερα πως τον εντόπισαν και τον ξεχώρισαν, εκεί, ανάμεσα στους άλλους που ψώνιζαν, τόσο ώστε εκείνος να αποπειραθεί – έτσι είναι – να προσπαθήσει να τρέξει προς τα ταμεία ή να επιχειρήσει μια χειρονομία αντίστασης, γιατί τότε θα καταλάβαινε για τι ήταν ικανοί οι φύλακες… »

Τα λόγια αυτά που ακούσαμε από τον Ν. Νίκα, κατά την ερμηνεία του στην παράσταση ‘Αυτό που εγώ ονομάζω λήθη’ στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, συμπυκνώνουν ακριβώς την ουσία του κειμένου του Laurent Mauvignier, που, δυστυχώς θα είναι πάντα επίκαιρο…

Μια Κυριακή, με την υγρασία να μας τρυπά τα κόκκαλα, βρεθήκαμε στην παλιά μου γειτονιά της Κυψέλης για μια παράσταση που δεν χαρίζεται.. Ο χώρος ιδανικός για το ανέβασμά της, ανύπαρκτο σκηνικό με μια μόνο καρέκλα, χώμα στο πάτωμα και ένα παιχνίδι με τις σκιές. Ο πρωταγωνιστής, μόνος επί σκηνής, προχωρά βαριά και αρχίζει τη διήγηση.

Πώς ένα απλό καθημερινό περιστατικό σε ένα σούπερ μάρκετ εξελίσσεται σε μια τραγωδία, ένα άδικο έγκλημα (;). Ένα ακόμα γεγονός που συνταράσσει και αναστατώνει μια κοινωνία για λίγο, μέχρι ένα άλλο –εξίσου ή και ακόμα πιο σοβαρό– να πάρει τη θέση του. Η απάθεια μιας κοινωνίας που πια δεν εκπλήσσεται με τίποτα. Η παράσταση αυτή δεν είναι ένα εύκολο θέαμα. Θα σε προβληματίσει (ελπίζουμε και πολύ μετά το πέρας της), θα σε θυμώσει – δεν θα σου χαϊδέψει τα αυτιά. Αν θελήσεις να αναλύσεις ό,τι παρουσιάζεται μπροστά σου, ίσως να αναγνωρίσεις και σημεία του εαυτού σου, ανάλογα με την αντίδρασή σου στις λεπτομέρειες του κειμένου. Πώς αντιμετωπίζεις εσύ ο ίδιος μια αντίστοιχη κατάσταση; Προσπερνάς; Αδιαφορείς; Ενδιαφέρεσαι; Υποφέρεις; Θυμώνεις; Μέσα σου ξέρεις…

Το κείμενο του Laurent Mauvignier ξεκάθαρο, δυνατό, αληθινό. Ο Ν. Νίκας σε μια παθιασμένη ερμηνεία που σε ταρακουνά, μόνος στη σκηνή με τη σκληρή αλήθεια του μονολόγου του. Η σκηνοθεσία λιτή και ουσιαστική, αναδεικνύει το λόγο, αποφεύγει την εύκολη λύση του μελό, της λύπησης, ακόμα και της απλής συγκίνησης, και επιλέγει μόνο να ρωτά, να αναρωτιέται… Η ηδονή της βίας θα τιμωρηθεί; Είναι ποτέ δικαιολογημένος ένας θάνατος; Ποια είναι τελικά η αξία της ανθρώπινης ζωής; Αναπάντητα διαχρονικά ερωτήματα, που ακόμα κι αν δεν απαντιόνται οριστικά, πρέπει πάντα να αιωρούνται εκεί έξω για να μην ξεχνάμε, να μην κοιμάται το μυαλό!

Περισσότερα για την παράσταση εδώ.