Είδαμε την παράσταση ‘Ασανσέρ’ στο Vault

Δύο άνθρωποι που δεν μοιάζουν σε τίποτα, θα συναντηθούν εντελώς τυχαία σε ένα κτήριο και θα θελήσουν να ανέβουν στο τελευταίο πάτωμα. Μια βλάβη θα τους παγιδεύσει στον θάλαμο και μοιραία θα μιλήσουν, ψάχνοντας να βρουν μια λύση απεγκλωβισμού.

Δύο άνθρωποι με τις φοβίες και όλα αυτά που κουβαλάνε μέσα τους, σε έναν μικρό χώρο, και χωρίς γνώση τι τους έχει συμβει και πότε θα τελειώσει η δοκιμασία τους. Σε αυτές τις συνθήκες, το μυαλό παίζει τα δικά του παιχνίδια, τα οποία τα βλέπουμε, ως κοινό, να δραματοποιούνται μπροστά μας. Κατάλοιπα από τραυματικές παιδικές εμπειρίες και θαμμένα μυστικά στο υποσυνείδητο, για κάποιον λόγο έρχονται στην πρώτη γραμμή ξανά.

Αυτά όλα εμπλουτίζονται από μικρούς φόβους των δύο ηρώων, που θυμίζουν αυτά που μας βασανίζουν καθημερινά και όλα καταλήγουν στην εμπιστοσύνη τελικά. Ποιον μπορείς να εμπιστευτείς και γιατί; Σε ένα ακινητοποιημένο κουτί, μπορείς να εμπιστευτείς αυτόν που βρέθηκε εκεί μαζί σου; Κι αν ήσουν μόνος, μήπως ήταν καλύτερα; Και ήταν τυχαίο το γεγονός, ότι, απο τόσον κόσμο, κλείστηκες με αυτόν τον άνθρωπο, που άκουσε αρκετά που δε χρειαζόταν, και ίσως αποβούν μοιραία; 

Οι δύο πρωταγωνιστές, μέσα στη διαφορετικότητά τους φτιάχνουν ένα όλον, καθώς τα κομμάτια του ενός συμπληρώνουν τα κενά του άλλου. Είναι μια ένωση που νικάει όσα φοβούνται ατομικά ο καθένας, όπως κάποτε παλιά, έχει συμβεί και στους δύο ξανά, σε άλλον χώρο και σε άλλη ηλικία. Δεν μπορούν να το καταλάβουν, γιατί ο πανικός είναι κακός σύμβουλος και μόνο όταν εκείνη λύνει το μυστήριο και ξεδιπλώνει την αλήθεια για το συμβάν, αποκαλύπτεται ότι όλο αυτό χρειάζοταν να συμβεί για να ξανασυνδεθούν όπως τότε, και συνειδητοποιείς πως ίσως κάποια πράγματα όσο και να τα εμποδίζουν οι συνθήκες ή οι εξελίξεις, αν είναι να γίνουν, θα γίνουν… απλά δεν το γνωρίζεις εσύ… η αόρατη δύναμη που τα φροντίζει, ξερει πότε είναι η ιδανική στιγμή.

Υπέροχο κείμενο, πολύ ωραία σκηνοθεσία και εξαιρετικές ερμηνείες, σε μια παρασταση δύσκολη, χωρίς πολλά σκηνογραφικά στοιχεία, που οι δύο πρωταγωνιστές καλούνται να υποδυθούν, εκτός από τους ήρωες του σήμερα, και τα αντίστοιχα πρόσωπα στο τότε, με όσα αυτό σημαίνει, για τις δυσκολίες μετάβασης σε αυτό το περιβάλλον, από τη μια χρονική στιγμη σε μια άλλη, με μοναδικό μέσο την ερμηνεία τους. Μας άρεσε πολύ η δουλειά με το φως και οι ατμόσφαιρες που έφτιαχνε, τα ρούχα της κοπέλας τα βρήκα περισσότερο κιτς απ’ όσο χρειαζόταν (μια έντονη προσωπικότητα με σοβαρά ψήγματα ανασφάλειας, δε χρειάζεται να είναι τόσο εκκεντρική· μπορεί να είναι το τελείως ανάποδο, που θα ήταν ιδιαίτερο εύρημα και πιθανόν να είχε ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον σκηνοθετικά ο χειρισμός της ηρωίδας).

Συνολικά, οι εντυπώσεις είναι θετικές και χαίρομαι που ανακάλυψα και το έργο και τον συγγραφέα του. Κι επειδή έμειναν μόλις δύο τελευταίες παραστάσεις, το προσεχές Σαββατοκύριακο, προτείνουμε να κατηφορήσετε μια βόλτα μέχρι το Vault, για να δείτε μια πολύ ωραία δουλειά.

Περισσότερα εδώ.

Theodore a.k.a. Evil Chef, Μάιος 2019