Είδαμε την παράσταση ‘Arizona’ στο θέατρο Σταθμός
Ο βραβευμένος Ισπανός θεατρικός συγγραφέας Juan Carlos Rubio, απόφοιτος της Βασιλικής Ακαδημίας Θεάτρου και Χορού της Μαδρίτης, γράφει το έργο του «Αριζόνα» το 2008, το οποίο είναι και το πρώτο του έργο που ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη το 2009, από την ομάδα Ugh Clara. Το έργο τιμήθηκε με το βραβείο FATEX 2006 και με το Βραβείο Lope de Vega 2006.
Φέτος, στο Θέατρο Σταθμός, στην παράσταση «Arizona», σε μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ, ο Παντελής Δεντάκης σκηνοθετεί τον Σταύρο Καραγιάννη και τη Νικολέτα Παπαδοπούλου. Στο αφαιρετικό σκηνικό του Νίκου Δεντάκη, δεσπόζει στο video wall η αμερικανική σημαία, ενώ στη σκηνή, που θυμίζει έδαφος ερήμου, τοποθετείται μόνο ένας μεγάλος πομποδέκτης.
Παράλληλα με την παράσταση, μέσα από τις προβολές video, του Αποστόλη Κουτσιανικούλη, παρακολουθούμε σκηνές από την άθλια ζωή στις παραγκουπόλεις του Μεξικού, ενώ ένα παιδάκι εμπλέκεται ζωντανά σε αυτές.
∞
Βρισκόμαστε στα σύνορα Αμερικής – Μεξικού. Το ζευγάρι George και η Margaret ξεφορτώνουν τα πράγματά τους από το αυτοκίνητο. Ήρθαν για να μείνουν. Ήρθαν για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε ένα εθελοντικό πρόγραμμα, όπου οι συμμετέχοντες οφείλουν να αποτρέψουν την παράνομη είσοδο μεταναστών στη χώρα. Κάτω από τον αδυσώπητα καυτό ήλιο, παρακολουθούν με τα κιάλια και ακούνε τον αναμεταδότη να δίνει το στίγμα των εισβολέων:
Θέση 34:68 λαμβάνει; 5 άτομα πλησιάζουν…
Τους εντόπισαν… ευτυχώς. Από τον αναμεταδότη ακούγονται γέλια, χλευασμοί, βρισιές για τα μωρά που κουβαλούνε όσοι έχουν το θράσος να αναζητήσουν μια καινούργια ζωή. Πυροβολισμοί. Και ο George σηκώνει τ’ όπλο, ενώ η Margaret φωνάζει:
Μα είναι ένα παιδί…
Οι μέρες περνούν, όταν η Margaret αρχίζει τις ανεπίτρεπτες και κουτές της ερωτήσεις:
Τι ακριβώς ήρθαμε να κάνουμε εδώ;
Να υπηρετήσουμε το πρόγραμμα, «Ο από μηχανής άνθρωπος». Να υπερασπιστούμε την πατρίδα μας.
Από ποιους να την υπερασπιστούμε;
Από αυτούς που έρχονται να μας κλέψουν, να μας πάρουν τις δουλειές, να σκοτώσουν εμάς και τα παιδιά μας.
Ο George είναι το καλούπι του … (δεν γράφεται εδώ η λέξη), ο οποίος φυσικά και δεν έχει επαρκείς απαντήσεις στις «αφελείς» ερωτήσεις της Margaret. Όμως, ακολουθεί τους κανόνες του προγράμματος, δεν κάνει δηλώσεις, δεν θέτει ερωτήματα, ενώ μπορεί με επιτυχία και στοχάζεται για τα σύνορα της πατρίδας του.
Είμαστε το φράγμα που θα εμποδίσουμε το νερό να πλημμυρίσει την κοιλάδα…
Μα όλοι από κάπου ήρθαμε…
Άλλο εμείς.
Ο George και η Margaret ουσιαστικά δεν βρίσκονται αντιμέτωποι με τους εισβολείς μετανάστες, αλλά με την ίδια τους τη ζωή. Η πραγματική έρημος δεν βρίσκεται στα σύνορα Αμερικής και Μεξικού, αλλά στη δική τους αδυναμία ενσυναίσθησης, ενώ τα δηλητηριώδη φίδια δεν σέρνονται στην έρημο της Αριζόνα, αλλά μέσα στις ζωές τους. Και είναι το μίσος και ο παράφρων φόβος μιας ανυπόστατης απειλής που τα τρέφει. Η τροπή των γεγονότων τελικά δεν αποτελεί έκπληξη… Έτσι συμβαίνει, όταν ο άκριτος ρατσισμός θριαμβεύει. Πόσο ακραίο. Πόσο σημερινό.
∞
Μια παράσταση που με τον απλό της λόγο, βάζει μπροστά μας έναν καθρέφτη και μας φέρνει αντιμέτωπους με τις μύχιες σκέψεις μας. Και δύο ηθοποιοί, ο Σταύρος Καραγιάννης και η Νικολέτα Παπαδοπούλου, όπου με το υποκριτικό τους τάλαντο, πείθουν ότι είναι ακραίος, με παρωπίδες εθνικιστής και αφελής, αφημένη νοικοκυρά, αντίστοιχα.
Μια παράσταση που είναι αφιερωμένη στα παιδιά που προσπάθησαν να περάσουν ένα σύνορο, ένα τείχος, μια θάλασσα και δεν τα κατάφεραν ποτέ…
Και τέλος κάτι σημαντικό:
Η εταιρεία θεατρικών παραγωγών «Dinos Film Theater», προκειμένου να τιμήσει την μνήμη του Ολυμπιονίκη Αλέξανδρου Νικολαΐδη, θα διαθέσει όλα τα έσοδα της τελευταίας παράστασης – 6 Δεκεμβρίου – του θεατρικού έργου «Arizona» για φιλανθρωπικό σκοπό.
Όλα τα έσοδα θα διατεθούν στα παρακάτω ευαγή ιδρύματα:
Φλόγα: Σύλλογος Γονιών Παιδιών με Νεοπλασματική Ασθένεια
Νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία»
ΑΡΣΙΣ: Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Νοέμβριος 2022
