Είδαμε την παράσταση ‘Άντρες με τα όλα τους’ στο Θέατρο Βέμπο
Το 1987, στο Mercury Theatre του Όκλαντ της μακρινής Αυστραλίας, οι Stephen Sinclair και Anthony McCarten παρουσιάζουν το νέο έργο τους, με τίτλο “Ladies Night”. H ιστορία απλή – 4 άνδρες της διπλανής (κυριολεκτικά, όμως) πόρτας, που ζουν στην ίδια γειτονιά και κάνουν παρέα, βρίσκονται ταυτόχρονα άνεργοι και αντιμέτωποι με μια χιονοστοιβάδα προβλημάτων. Μια αφίσα από μια βραδιά ανδρικού striptease, που οι σύντροφοί τους σπεύδουν να παρακολουθήσουν, τους βάζει την ιδέα να κάνουν το ίδιο, με την συνδρομή δύο ακόμη, ώστε να συμπληρωθεί ο αριθμός 6. Το έργο περιγράφει όλη τη διαδρομή, από την πρώτη μέρα που το αποφάσισαν μέχρι και τη βραδιά της εκδήλωσης, και παίζεται με επιτυχία ακόμη και σήμερα σε όλον τον κόσμο.
Το 1996, o βρετανός σεναριογράφος, Simon Beaufoy, γράφει ένα σενάριο για 6 άνεργους μεταλλεργάτες στο Σέφιλντ, που, εν μέσω των αδιεξόδων που τους δημιουργεί η παρατεταμένη ανεργία, αποφασίζουν να γίνουν ένα male strip group, ώστε να βγάλουν κάποια χρήματα. Η ταινία προβάλλεται παγκοσμίως το 1997, με τον τίτλο ‘Full Monty’ και σαρώνει σε εισπράξεις και βραβεία (στη χώρα μας την είδαμε ως ‘Άντρες με τα Όλα τους’). Τότε, οι δύο Αυστραλοί, που προαναφέραμε, κινούνται νομικά κατά του σεναριογράφου, με το επιχείρημα πως, την περίοδο που γράφεται το σενάριο, παίζεται στο Λονδίνο η παράστασή τους με Άγγλους ηθοποιούς και οι δύο ιστορίες έχουν απίστευτα πολλά κοινά σημεία. Οι δύο πλευρές δεν πήγαν ποτέ στα δικαστήρια και συμφώνησαν εξωδικαστικά ότι όντως η ταινία είναι εμπνευσμένη σε μεγάλο βαθμό από το θεατρικό και, με την κατάλληλη οικονομική συμφωνία, λύθηκε το θέμα. Το ‘Full Monty’, το 2000, διασκευάστηκε σε θεατρικό και από το 2012 έως το 2014 παιζόταν και στην Αθήνα.
Στο θέατρο Βέμπο, η Θέμις Μαρσέλλου παρουσιάζει το “πρωτότυπο” Ladies Night, κάνοντας μια δική της εκδοχή, τοποθετημένη στην Αθήνα του 2021, λίγο μετά την πανδημία. Ο Μάρκος (Αντώνης Λουδάρος) έχει να αντιμετωπίσει, εκτός απο τη σύντροφό του Αλίκη (Ελένη Καρακάση) – που ξοδεύει ασύστολα, σαν να μην έχει μεσολαβήσει τίποτα – και το ενδεχόμενο μιας έξωσης από το μαγαζί που λειτουργεί, το μπαρ του-στέκι της γειτονιάς, αφού ο ιδιοκτήτης του χώρου θέλει μια αύξηση συν τα χρεωστούμενα. Ο Βασίλης (Σωτήρης Καλιβάτσης) έχει σοβαρό “λειτουργικό” πρόβλημα, αφού μετά την απόλυσή του, εκτός από τα μηδενικά εισόδηματα, το θηρίο που έκρυβε στο εσώρουχό του δεν ανταποκρίνεται καθόλου, γεγονός που έχει χαλάσει τη σχέση του με τη γυναίκα του Σοφία (Παρθένα Χοροζίδου) – κομμώτρια που, λόγω κόβιντ, έκλεισε το μαγαζί της και δουλεύει πλέον στο σπίτι, έχοντας φτιάξει μια μικρή επαγγελματική γωνιά – η οποία, αγανακτισμένη από την κατάσταση, γλυκοκοιτάζει τον Βρασίδα (Ησαΐας Ματιάμπα), τον μάστορα της γειτονιάς – ένα παλληκάρι με Ελληνίδα μάνα και Αφρικανό πατέρα, που μεγάλωσε στην ελληνική επαρχία, με όσα συνεπάγεται αυτό το γεγονός!
Ο Μίλτος (Θανάσης Πατριαρχέας) έχει ζόρια, γιατί δεν μπορεί να πληρώνει τη διατροφή στην πρώην γυναίκα του Μαρίνα (Ιζαμπέλλα Φούλοπ), με αποτέλεσμα να μην του επιτρέπει να βλέπει την κόρη τους Άννα, που βρίσκεται εν μέσω μιας διαμάχης δύο “υποτιθέμενων ενηλίκων”, για όσα αφορούν την ίδια και μια σειρά ακόμα λόγους. Τέλος, ο Αριστείδης (Γιώργος Γαλίτης), πρώην τραπεζικός, έχει, εκτός από την αναζήτηση εργασίας, και την άρρωστη, με άνοια, μητέρα του να σκέφτεται, που η αδερφή του θέλει να βάλουν σε ίδρυμα, ενώ ο ίδιος επιθυμεί να μείνει μαζί του, με τη φροντίδα μιας εξιδικευμένης βοηθού – μόνο που του λείπουν τα χρήματα…
Η τετράδα αυτή μαζεύεται στο μπαρ του Μάρκου και συζητάει τα προβλήματά της και δεν βρίσκει κανένα τρόπο, ώστε να δει μια άσπρη μέρα. Όταν, κάποιο βράδυ, οι σύντροφοί τους θα επισκεφτούν ένα club για μια βραδιά μόνο για γυναίκες, θα πέσει η ιδέα να κάνουν και οι ίδιοι κάτι τέτοιο στο μπαρ, ώστε και τον φίλο τους να βοηθήσουν και να μαζέψουν κάποια λεφτά. Τότε, ο Βασίλης προτείνει τον Βρασίδα ως πέμπτο στην ομάδα κι αυτός για να κλείσει η εξάδα τους φέρνει τον νεαρό Έντι (Ντάνιελ Νούρκα), που είναι κι αυτός ένα παιδί μεταναστών, που έχει περάσει πολύ δύσκολα και φυσικά είναι άνεργος, όπως πολλοί νέοι της ηλικίας του, αλλά διάθετει απίστευτα “προσόντα”. Το βασικό πρόβλημα όλων αυτών, που είναι η μηδενική επαφή με τον χορό και την έκθεση σε κόσμο, καλείται η υπάλληλος του Μάρκου, Λάουρα (Κατερίνα Στικούδη), μια πρώην φέρελπις χορεύτρια, που ένα ατύχημα της διέκοψε την καριέρα.
Το να κάνει κάποιος έξι απίθανους τύπους μια πειθαρχημένη ομάδα, είναι εκ προιμίου δύσκολο έργο, όμως με καλή διάθεση και επιμονή και μέσα απο καταστάσεις που αγγίζουν ή και συχνά ξεπερνούν τα όρια του ευτράπελου, η Λάουρα όχι μόνο τα καταφέρνει, αλλά ερωτεύεται και τον δειλό Αριστείδη, που έχει τα ίδια αισθήματα από την πρώτη στιγμή που την είδε! Λίγο πριν τη μεγάλη μέρα, οι σχέσεις της ομάδας θα δοκιμαστούν, καθώς ο Μάρκος θα κάνει πίσω, μετά την αποκάλυψη, από την τράπεζα, στην Αλίκη για τα άσχημα οικονομικά τους. Όμως, όλα θα διορθωθούν και οι έξι φοβεροί τύποι θα δώσουν μια παράσταση για μια και μόνη φορά, που θα μείνει αξέχαστη στους ίδιους, αλλα και στο κοινό τους.
Εμείς, σε αυτήν την παράσταση, περάσαμε κάτι παραπάνω από υπέροχα – δεν βρίσκω τη λέξη να περιγράψω το συναίσθημα! Γελάσαμε πολύ, είδαμε μια ιστορία πολύ αληθινή, σαν αυτές που ακούμε στον κύκλο μας (όχι, δεν έχουμε φίλους ανέργους που έγιναν stripers, μόνο άνεργους!) και απολαύσαμε πολύ καλές ερμηνείες. Το καλύτερο ζευγάρι, κι αυτό που μας χάρισε απίστευτες στιγμές γέλιου, ήταν η Παρθένα Χοροζίδου με τον Σωτήρη Καλιβάτση, ο οποίος, πέρα από το ρεσιτάλ ως “προσωρινά ανίκανος”, έδωσε ρέστα και με τα κοστούμια του κατά τη διάρκεια των προβών της ομάδας των έξι. Η Ελένη Καρακάση ήταν φοβερή ως σπάταλη Αλίκη και στο δεύτερο μισό ως συνειδητοποιημένη για το οικονομικό πρόβλημα, που είχε να αντιμετωπίσει ο επί σκηνής άνδρας της, Αντώνης Λουδάρος, που ήταν απλά καταπληκτικός και σίγουρα μπορώ να πω ότι ήταν η καλύτερή του ερμηνεία σε ό,τι τον έχουμε δει μέχρι σήμερα. Αρκετά καλό και το ζευγάρι Θανάσης Πατριαρχέας – Ιζαμπέλλα Φούλοπ, σε μια συνθήκη διαφορετική, αφού είναι δύο χωρισμένοι γονείς σε διαμάχη, και σταθερά πολύ καλός ο Γιώργος Γαλίτης, ως ντροπαλός Αριστείδης, που πάνω απ’ όλα στη ζωή του βάζει την οικογένεια και τις αξίες του. Η Κατερίνα Στικούδη ήταν ευχάριστη έκπληξη, αφού κόλλησε όμορφα με την ανδροπαρέα, ως εκπαιδευτριά τους, και υπηρέτησε πολύ καλά ό,τι της ζητήθηκε. Τέλος, τα μπακούρια της παράστασης – ο Ντάνιελ Νούρκα ήταν πολύ καλός στον ρόλο του Έντι και ο Ησαΐας Ματιάμπα τα έσπασε στην κυριολεξία, αφού μας έκανε πολλές φορές να κλάψουμε από το γέλιο, αλλά και από συγκίνηση στο δεύτερο μέρος. Στην παράσταση υπάρχει και ο ρόλος της έφηβης Άννας, που αποδεικνυεται πολύ πιο ώριμη από τους γονείς της και τους δίνει ένα μάθημα συμπεριφοράς και αξιών, που είναι σε διπλή διανομή, και δεν έχω γνώση ποιο από τα δύο κορίτσια είδαμε τη συγκεκριμένη μέρα.
Σκηνοθετικά, η Θέμις Μαρσέλλου, για ακόμη μια φορά, έχει φτιάξει μια καταπληκτική παράσταση. Ωραίος ρυθμός, φοβερή μεταφορά στο σήμερα και για δυο ώρες μεταφερθήκαμε σε μια γειτονιά της πόλης, παρακολουθώντας τους κατοίκους της και, στο τέλος, σε ένα υπέροχο club, που απολαύσαμε την παράσταση των έξι φίλων. Εξαιρετική η δουλειά της της Μαίρης Τσαγκάρη, που “έφερε” μπροστά μας ενα μπαρ, τους δρόμους μιας γειτονιάς, τα σπίτια των ηρώων (το ένα με “ενσωματωμένο κομμωτήριο”, μάλιστα) και στο τέλος το κλαμπ που γίνεται το show. Εξίσου σημαντικό, το έργο της Άννας Αθανασιάδη, που επιμελήθηκε τη χορογραφία – κινησιολογία των ηθοποιών και φυσικά την τελική σκηνή με το striptease. Υπέροχη η μουσική επιμέλεια από τον Νικόλα Γουάστωρ, που κατάφερε να ντύσει όλη τη διαδικασία της προπόνησης των έξι μέχρι την τελική εμφάνιση, αλλά και να μας συγκινήσει λίγο πριν το διάλειμμα. Τα κοστούμια της Παναγιώτας Κοκκορού απολύτως αρμονικά με το ύφος (για αυτά του Σωτήρη Καλυβάτση τα είπαμε και πριν, απόλαυση) και οι φωτισμοί από τη Μελίνα Μάσχα, πολύ σωστοί και βοηθητικοί για αυτό που χρειαζόταν η παράσταση.
Σπάνια βλέπω δύο φορές παράσταση – αυτήν την ξαναβλέπω χαλαρά! Είναι μακράν ό,τι πιο διασκεδαστικό έχω δει φέτος, για 2 ώρες ξέφυγα απ’ ό,τι μαυρίλα είχα στο κεφάλι μου και για το υπόλοιπο της βραδιάς. Νομίζω ότι θα πάει και δεύτερη χρονιά, γιατί προσφέρει απλόχερα αυτό που έχουμε ανάγκη όλοι μας – γέλιο και ελπίδα για το μέλλον και πολλά μηνύματα, που βρίσκονται στους ήρωες του έργου, τα οποία βρίσκεις σε μια “δεύτερη ανάγνωση”. Δείχνει μια ομάδα ανθρωπων, που ψάχνουν, μέσα στην κακοτυχία τους, την άκρη και έχουν πίστη ότι στο τέλος ό,τι κι αν συμβεί θα τα καταφέρουν, όπως τελικά συμβαίνει. Να πάτε να τη δείτε οπωσδήποτε!
Περισσότερα εδώ.
Θοδωρής Κ., Δεκέμβριος 2022
