Είδαμε την παράσταση ‘Αλμανάκ’ στο Studio Μαυρομιχάλη

Μπορεί να συμπυκνωθεί η ελληνική πραγματικότητα, διαχρονικά και αποτελεσματικά, μέσα σε 90 λεπτά; Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες και επίκαιρες παραστάσεις της φετινής περιόδου ολοκληρώνει (;) τον κύκλο της αύριο 28/03 και ευτυχώς κατάφερα να τη δω και να μπορώ να επιβεβαιώσω ότι τα καλά λόγια που άκουγα γύρω-γύρω ισχύουν με το παραπάνω!

Όλοι έχουμε το δικό μας αλμανάκ, είτε καταγεγραμμένο σε κάποιο ημερολόγιο είτε, πιο συχνά, στα συρτάρια του μυαλού μας. Ημερομηνίες που θέλουμε να θυμόμαστε, που μας γεμίζουν χαρά και νοσταλγία, και ημερομηνίες που μας δυσαρεστούν, μας στενοχωρούν, μας φοβίζουν, αλλά είναι εκεί, μόνιμοι κάτοικοι της μνήμης μας, καθώς είναι, απλά, μέρος κι αυτές της ζωής μας.

Έτσι και η χώρα μας έχει το δικό της αλμανάκ! Ο θίασος ‘Εν εξάλλω΄ παρουσιάζει το θεατρικό έργο της Μαριάννας Κάλμπαρη, ένα εξαιρετικό κείμενο που θίγει ζητήματα που δείχνουν ότι το ταξίδι στην ιστορία της χώρας μας είναι πολλές φορές σαν ένα ιδιόμορφο deja-vu. Οι ηθοποιοί, νέοι και με δημιουργική όρεξη, μας παρουσιάζουν κομμάτια της ελληνικής ιστορίας, μέσα από επεισόδια της καθημερινότητας. Διάφορες έννοιες και συναισθήματα ξεπηδούν μπροστά μας και έτσι εναλλάσσονται η χαρά, η λύπη, ο ενθουσιασμός, ο σαρκασμός, το αδιέξοδο, η ελπίδα.. και πολλά άλλα! Σε κάποιο/α από αυτά τα επεισόδια θα βρεις στοιχεία του εαυτού σου ή του περίγυρού σου, θα αναρωτηθείς, θα προβληματιστείς, θα ξαφνιαστείς…

Παρατηρητής σε ό,τι διαδραματίζεται μπροστά μας, ένα μικρό κορίτσι, ντυμένο με την παραδοσιακή ελληνική ποδιά, παρατηρεί και σχολιάζει, με την αθωότητα και την απορία της ηλικίας της. Στα μάτια μου συμβόλισε την απαρχή της χώρας μας, την πιο αγαθή έκφανσή της, το συλλογικό νου του κάποτε απονήρευτου λαού της. Υπάρχει λύση για τη χώρα μας; Υπάρχει διέξοδο; Σίγουρα κανείς δεν θα μας σώσει, αν οι ίδιοι δεν το θελήσουμε. Η κρίση είναι εδώ, οικονομική, κοινωνική, σαρωτική. Και μας χτυπά σχεδόν όλους, λιγότερο ή περισσότερο. Πώς έχει διαμορφωθεί η έννοια της πατρίδας σήμερα; Είμαστε σε εγρήγορση ή η παρούσα κατάσταση μας έχει ρίξει σε ύπνο (αδιαφορίας, απελπισίας, εγωισμού); Σίγουρα πολλοί μπορούν να παρουσιαστούν ως ‘σωτήρες’, αλλά έχουμε την ικανότητα και τη διαύγεια να τους αναγνωρίσουμε ως ανεπαρκείς ή και πλήρως αναξιόπιστους;

Η παράσταση αφήνει περιθώριο για ευρύ και ουσιαστικό προβληματισμό και παραθέτει την αλήθεια, χωρίς να ωραιοποιεί. Οι ηθοποιοί, υπό την καταπληκτική σκηνοθετική καθοδήγηση του Κωσταντή Μπαρμπούρη, καταφέρνουν να παρουσιάσουν μια δουλειά που θα μπορούσε να ‘ανανεώνεται’ κάθε χρόνο, ανάλογα με την εξέλιξη των γεγονότων. Μια παράσταση με εξαιρετικό ρυθμό, στην οποία το σύνολο λειτουργεί ιδανικά (γι’ αυτό και, αν και ξεχωρίσαμε μερικές ερμηνείες έναντι άλλων, δεν υπάρχει λόγος να αναφερθούμε εκτενέστερα σε αυτό).

Πραγματικά, σας προτρέπουμε να προλάβετε να δείτε αυτήν την παράσταση και ελπίζουμε να δοθεί η δυνατότητα στους συντελεστές να την επαναλάβουν, καθώς είναι μια δουλειά που πλάθεται από το χρόνο και εξελίσσεται μέσα από τις διαθέσεις του.

Περισσότερα εδώ.