Είδαμε την παράσταση ‘8 Γυναίκες’ στο θέατρο Αλίκη
Σε μια απομονωμένη έπαυλη, στη χιονισμένη ύπαιθρο της Γαλλίας, τη δεκαετία του 1950, μια οικογένεια συγκεντρώνεται για την περίοδο των Χριστουγεννιάτικων διακοπών. Όμως, δεν πρόκειται να γίνει καμιά γιορτή, μιας και ο πατριάρχης της οικογένειας, ο Marcel, θα βρεθεί νεκρός στο κρεβάτι του, με ένα μαχαίρι στην πλάτη του.
Εξαιτίας της κακοκαιρίας, η έπαυλη είναι αποκλεισμένη από τον έξω κόσμο, τα σκυλιά δεν γαύγισαν και το τηλέφωνο είναι νεκρό, όπως και ο Marcel… Όλα αυτά σημαίνουν ότι δεν ήρθε κάποιος άγνωστος και άρα δολοφόνος είναι μία από τις 8 γυναίκες που βρίσκονται στο σπίτι.
Είναι η γυναίκα του Marcel, η Gaby ή οι δύο κόρες τους, η Catherine και η Suzon, μήπως είναι η αδελφή της Gaby, Augustine, ή η μητέρα τους, μήπως είναι οι δύο οικιακές βοηθοί, Madame Chanel και Louise, ή η αδελφή του Marcel, η Pierrette;
Ποια από αυτές τις 8 γυναίκες είναι η δολοφόνος του; Οι υποψίες βαραίνουν… Όλες κρύβουν τα δικά τους ένοχα μυστικά. Όλες ύποπτες, όλες ένοχες;
Η μικρότερη κόρη της οικογένειας, Suzon, αναλαμβάνει τον ρόλο του ερευνητή κι αρχίζει να αναλύει τις ενδείξεις. Προκειμένου η κάθε μια να υπερασπιστεί τον εαυτό της, στρέφεται κατά της άλλης, αποκαλύπτοντας, με καταιγιστικό τρόπο, τα ανομολόγητα μυστικά της, τα οποία τελικά, μέσα από κωμικές και μελοδραματικές καταστάσεις, θα οδηγήσουν στη λύση του μυστηρίου.
∞
Δεν πρόκειται να αποκαλύψω κάτι άλλο από την πλοκή της ιστορίας μας. Η πληθώρα των εναλλαγών στην εξέλιξή της, την καθιστούν απολαυστική από την αρχή έως το τέλος. Το μελό στοιχείο εναλλάσσεται διαρκώς με το κωμικό ή το κωμικοτραγικό, σε αυτό το ευφυές σενάριο του Robert Thomas, ο οποίος σε αποπλανά και σε μπερδεύει διαρκώς. Τα σκανδαλώδη μυστικά είναι άφθονα και ρέουν με ταχύτητα, όσο το μυστήριο μεγαλώνει…
Μια μαύρη κωμωδία ή ένα αστυνομικό θρίλερ ή ένα ψυχολογικό δράμα, σε όποια κατηγορία και να εντάξεις την παράσταση, το σίγουρο είναι ότι αυτό το σουρεάλ σενάριο θα σε κατακτήσει. Μια ιστορία η οποία αναφέρεται στις ανθρώπινες – οικογενειακές σχέσεις, στην ειλικρίνεια, στο συμφέρον, στα κρυμμένα συναισθήματα και στην ηθική του σήμερα.
∞
Ο Πέτρος Ζούλιας σκηνοθετεί με έξυπνο και ευφάνταστο τρόπο, ενώ τα ιδιαίτερα – συμβολικά σκηνικά της Μαίρης Τσαγκάρη, βοηθούν πολύ στη σκηνοθετική ροή. Τα κοστούμια της Τζένης Βαχλιώτη προσδιορίζουν την εποχή και την κοινωνική τάξη των 8 γυναικών, ενώ η μουσική του Παναγιώτη Αυγερινού, με τους φωτισμούς της Μελίνας Μόσχα, είναι ενισχυτικά προς την δράση και την πλοκή.
Εξαιρετικές οι ερμηνείες και των 8 Γυναικών, σε μια παράσταση όπου δεν υπάρχει καθαρά πρωταγωνιστικός ρόλος, μιας και όλες οι γυναίκες έχουν τη δική τους εμπλοκή στην ιστορία.
Η εσωτερικότητα της Ναταλίας Δραγούμη, ως Gaby, αποκαλύπτει στον θεατή το πόσο εγκλωβισμένη είναι στην ίδια της τη ζωή. Στον ρόλο της γκρινιάρας γεροντοκόρης Augustine, η Μαρίνα Ψάλτη ξεδιπλώνει το πηγαίο κωμικό της ταλέντο και κερδίζει το κοινό. Με μια ιδιαίτερη δυναμική ερμηνεία, η Κάτια Γκουλιώνη, στον ρόλο της χειριστικής μητέρας και πεθεράς του Marcel, δίνει στο κοινό μοναδικές στιγμές γέλιου, ενόσω η Ιωάννα Ασημακοπούλου, στον ρόλο της Pierrette, βιώνει την απέραντη μοναξιά της, με έναν μοναδικό τρόπο. Η γλυκύτατη Γεωργία Καλλέργη, ως η οικονόμος Madame Chanel, μοιάζει συνένοχη σε πολλές αμαρτίες του σπιτιού, η Νικολέττα Κοτσαηλίδου ενσαρκώνει τον ρόλο της ήσυχης και αφοσιωμένης καμαριέρας Louise, με πειστικό τρόπο (μιας και αποδεικνύεται ότι δεν είναι και τόσο ησυχη), ενώ η Άννα Κωνσταντίνου, ως η μεγάλη κόρη Catherine, δείχνει νέα και αθώα, όπως και η μικρή, σπιρτόζα Ευφροσύνη Σακελλαρίου, ως η μικρή Suzon.
Οφείλω να σημειώσω ότι εκείνο το βράδυ, οι ηθοποιοί υπερέβαλαν, δίνοντας τον καλύτερό τους εαυτό. Ήταν για όλες τους πολύ δύσκολες οι στιγμές, μιας και μόλις πριν λίγες ώρες είχε σκοτωθεί σε τροχαίο, ο αγαπητός συνάδελφός τους Πάνος Νάτσης. Η παράσταση ήταν αφιερωμένη σε εκείνον.
∞
Συνήθως, στις παραστάσεις αστυνομικού θρίλερ, το μυαλό σου θέλει να σκεφτεί πονηρά, ώστε να είσαι ο πρώτος που θα καταλάβει ποιος είναι ο δολοφόνος. Συχνά σκέφτεσαι τον πιο «αθώο», αυτόν που δεν έχει, φαινομενικά τουλάχιστον, κάποιο κίνητρο. Κι ως άλλος Ηρακλής Πουαρώ σκουντάς τον διπλανό σου, για να τον βγάλεις από την πλάνη του και να του αποκαλύψεις τον «δολοφόνο». Όμως, στο ανατρεπτικό σενάριο του Robert Thomas, θα πέσεις έξω, Ηρακλή μου…
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Ιανουάριος 2022
