Είδαμε την παιδική παράσταση ‘Η Πέτρα του Βορρά’ στο Θέατρο Αλίκη

Μία από τις πιο απολαυστικές θεατρικές μου εμπειρίες μέχρι στιγμής, ήταν η παρακολούθηση της παιδικής παράστασης ‘Η Πέτρα του Βορρά’. Το κάλεσμα στην πρεμιέρα της νέας δουλειάς της Κατερίνας Παπαδάκη και του Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου είχε ως αποτέλεσμα να.. προσκαλώ όλους τους γονείς σε αυτή την εξαιρετική δουλειά!

Να ξεκινήσω από τα εντυπωσιακά σκηνικά και κοστούμια που μας έβαλαν αμέσως σε ένα παραμυθένιο περιβάλλον. Όλοι οι συντελεστές έχουν δουλέψει με αγάπη και σεβασμό για το θέαμα που προσφέρουν στους μικρούς θεατές και αυτό είναι κάτι που το καταλαβαίνεις από την όλη ατμόσφαιρα που επικρατεί στο χώρο, την αύρα, αυτό το άυλο, το απροσδιόριστο, που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι φεύγεις για λίγο από την καθημερινότητα. Ο Γιάννης Σαρακατσάνης, στο ρόλο του αφηγητή, υποδεχόταν τα παιδιά πριν την έναρξη της παράστασης και η παρουσία του ξεχώρισε γενικότερα, βοηθώντας τα να κρατήσουν το ενδιαφέρον τους στην πλοκή, επεξηγώντας και διατηρώντας τα σημεία της αφήγησης στη σωστή τους σειρά.

Το δυνατό σημείο αυτής της παράστασης είναι πρωτίστως το κείμενο: καλογραμμένο, έξυπνο και ενδιαφέρον! Διαχειρίζεται με τον πιο ευφυή τρόπο διάφορες έννοιες, όπως οικογένεια, φιλία, ειρήνη, αγάπη, υπομονή, πίστη και ελπίδα. Το σημαντικότερο είναι ότι καταφέρνει να μεταδώσει τη σωστή αντίληψη αυτών των εννοιών στα παιδιά με τον πιο ανεπαίσθητο τρόπο, «πασπαλίζοντάς» τες με τις κατάλληλες δόσεις περιπέτειας και φαντασίας, ώστε να μένει ενεργή η προσοχή του μικρού θεατή, ενώ παράλληλα συμμετέχει σε μία, κατ’ ουσίαν, εκπαιδευτική διαδικασία.

Το κείμενο, όμως, υποστηρίζεται και από την αποτελεσματική σκηνοθεσία των Κατερίνα Παπαδάκη και Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου, που το υποστηρίζουν και το αναδεικνύουν. Έχω την αίσθηση ότι η ιστορία «πέρασε» στη σκηνή ακριβώς όπως ήταν στο χαρτί, χωρίς περιορισμούς, εξ ου και η μεγάλη παραγωγή που δικαίως στηρίζει αυτό το όραμα. Για τους ηθοποιούς, πρέπει να αναφέρω ότι λειτούργησαν άψογα, ως μια ομάδα δεμένη και αναπόσπαστη (οι χορογραφίες και η κινησιολογία λειτούργησαν στο έπακρο). Είναι από τις λίγες φορές, που, στα δικά μου μάτια τουλάχιστον, το εύλογο άγχος μιας πρεμιέρας, εκ μέρων των καλλιτεχνών, δεν ήταν, έστω και ελάχιστα, φανερό. Η μουσική, κλασική, αποτέλεσε σημαντικό κομμάτι της παράστασης και ταίριαζε απόλυτα με τον παραμυθένιο χαρακτήρα της.

Πιστεύω ότι δεν χρειάζεται να ξαναπώ ότι προτείνω την παράσταση… Ποιοτικό παιδικό θέατρο, με έμπνευση, μαγεία και ουσία!

Περισσότερα για την παράσταση εδώ.