Eίδαμε την επίσημη πρεμιέρα της παράστασης ‘ΤΑ ΔΕΚΑΝΙΚΙΑ ~ ή πως ξέμαθα να περπατώ’ στο Θέατρο Olvio

Ομολογώ ότι έχω απολαύσει κάποια από τα γνωστά έργα του βωβού κινηματογράφου, αλλά το είδος αυτό να αποδίδεται στη θεατρική σκηνή… δεν το είχα σκεφτεί. Ακούγεται πολύ απαιτητικό και δύσκολο, όταν ο λόγος απουσιάζει, να μεταφέρεις στο κοινό συναισθήματα, νοήματα και μηνύματα, μόνο με τις εκφράσεις του προσώπου και τις κινήσεις του σώματος. Αν κάποιος νομίζει ότι η απουσία του λόγου διευκολύνει τη δουλειά του ηθοποιού, καθώς δεν χρειάζεται να αποστηθίσει ή θεωρεί ότι όλο αυτό λειτουργεί ως μια απλή παντομίμα, το μόνο που έχει να κάνει είναι να επισκεφθεί το θέατρο Olvio και την παράσταση ‘Τα δεκανίκια ή πώς ξέμαθα να περπατώ’ για να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι την πρόκληση που ανέλαβε η νέα θεατρική ομάδα Art Vouveau και συνεχίζει ακάθεκτη για δεύτερη χρονιά!

Το σενάριο έχει βασιστεί σε έναν λαϊκό μύθο της Ινδίας, όπου ο βασιλιάς, μετά τον τραυματισμό του, αναγκάζεται να περπατά μόνο με δεκανίκια, υποχρεώνοντας ταυτόχρονα όλους τους υπηκόους του να κάνουν το ίδιο! Μετά τις πρώτες αντιδράσεις που καταστέλλονται άμεσα, ο λαός υπακούει, έως ότου αυτός είναι ο μόνος τρόπος κίνησης… Μέχρι πότε όμως; Δεν θα έρθει η ανατροπή;

Όλα τα επί σκηνής δρώμενα, με τη συνοδεία ζωντανής μουσικής, παρουσιάζονται χρησιμοποιώντας τις τεχνικές αφηγήσεις του βωβού κινηματογράφου, αλλά και της slapstick κωμωδίας. Εκτός από τη διαδικασία της αφήγησης του παραμυθιού, η αισθητική, οπτική πλευρά της παράστασης τηρεί κι αυτή την εικόνα που έχουμε από τις βωβές κωμωδίες: μουσική, κοστούμια, μακιγιάζ, σκηνικά, επιλογή χρωμάτων συνολικά. Οι χαρακτηριστικοί υπέρτιτλοι που υποβοηθούν την κατανόηση του νοήματος, σε συνδυασμό με την καρτουνίστικη αισθητική, προσφέρουν ένα θέαμα ξεχωριστό και πρωτότυπο. Οι ηθοποιοί καλούνται να αποδώσουν ένα σύνολο διαφορετικών χαρακτήρων, που μπορεί κανείς να συναντήσει σε μια πολιτεία, διατηρώντας την «επαφή» με το κινηματογραφικό «παρελθόν» κάποιων από αυτούς, που… κάπου τους έχουμε ξαναδεί στο πανί (έστω… στην τηλεόραση).

Ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία της παράστασης, εκτός της εξαιρετικής δουλειάς που έχει γίνει από την ομάδα, για τη διήγηση του παραμυθιού, είναι η επιτυχία της να προβάλλει κοινωνικά θέματα και να μεταδίδει μηνύματα, που είναι διαχρονικά: υποταγή της μάζας / παραλογισμός της εξουσίας > συνειδητοποίηση / επιλογή > αμφισβήτηση > ελπίδα > ελευθερία.

Προτείνουμε ανεπιφύλακτα αυτήν την παράσταση! Χωρίς (περιττά) λόγια…

Περισσότερα για την παράσταση εδώ.